Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy dokonania zabezpieczenia majątkowego – przepadku samochodu [...] o numerze rejestracyjnym [...] będącego własnością D.D. zamieszkałego w [...].
Postanowienie to doręczono stronie postępowania – "A" w B., za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, w dniu 17 marca 2008 r.
Pismem z dnia 11 kwietnia 2008 r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 14 kwietnia 2008 r. "A" w B. wniosła skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Odpowiednio zaś do treści art. 54 § 1 tej ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Strona została pouczona o treści powołanych przepisów przy doręczeniu zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...]. Postanowienie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 17 marca 2008 r., a zatem termin do wniesienia skargi, za pośrednictwem zaskarżonego organu, upływał w dniu 16 kwietnia 2008 r., który to dzień nie był dniem uznawanym za ustawowo wolny od pracy.
Skarżąca Prokurator, składając więc skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w dniu 14 kwietnia 2008 r. pominęła tryb wskazany w przytoczonym przepisie art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, aczkolwiek sposób zaadresowania skargi (za pośrednictwem) wskazywał, że powinna ona była zostać wysłana za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej.
Stosownie do przepisu art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie tej ustawy, tj. w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2005 r., skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 ustawy, tj. ze skutkiem dochowania terminu do wniesienia skargi. Oznacza to, iż termin do wniesienia skarg w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2005 r. był zachowany nie tylko w sytuacji ich złożenia w organie lub nadania ich za pośrednictwem poczty na adres organu, ale także w chwili ich złożenia w wojewódzkich sądach administracyjnych lub nadania ich w urzędach pocztowych na adres sądu.
Po 1 stycznia 2006 r., skuteczne wniesienie skargi możliwe jest tylko w przypadku złożenia jej bezpośrednio w tym organie w terminie 30 dni od dnia doręczenia zaskarżonego aktu, lub w przypadku nadania w placówce pocztowej, na adres tego organu, listu poleconego zawierającego skargę, przy zachowaniu terminu wskazanego w art. 53 § 1 powołanej ustawy.
Z uwagi na to, iż skarga "A", do wniesienia której termin ustawowy upływał w dniu 16 kwietnia 2008 r., została przekazana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie i wpłynęła do kancelarii Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 18 kwietnia 2008 r., należało uznać, iż uchybiono terminowi do wniesienia skargi i z tej przyczyny, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako wniesioną po terminie.
Dodatkowo należy podnieść, że w tej sprawie "A" w B. nie przysługiwało prawo do wniesienia skargi w terminie 6 miesięcy, o którym to terminie stanowi przepis art. 53 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Prokurator w sprawie tej występował jako strona postępowania, a nie jako rzecznik interesu publicznego niebędący stroną postępowania (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. o sygn. akt I OPS 6/05, publ. w ONSAiWSA, 2006/3/68).