Uzasadnienie
Wyrokiem z 5 listopada 2008 r. (doręczonym skarżącemu wraz z uzasadnieniem w dniu 15 grudnia 2008 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę R.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn, która to decyzja został wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy w związku z wyrokiem WSA w Szczecinie z 13 września 2007 r. (sygn. akt I SA/Sz 15/07), uchylającym uprzednio wydaną decyzję w sprawie (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...]).
Pismem z dnia 13 stycznia 2009 r. (nadanym na poczcie w tej samej dacie) skarżący R.R. złożył wniosek o sprostowanie wyroku, podnosząc, że wnosi o "sprostowanie w sentencji wyroku WSA w Szczecinie oczywistej omyłki w granicach wysokości podstawy opodatkowania", nie precyzując w dalszej części wniosku w/w żądania.
W uzasadnieniu wniosku, odnosząc się do wskazań Sądu zwartych w wyroku z 13 września 2007 r. sygn. akt I SA/Sz 15/07 uchylającym decyzję Dyrektora Izby Skarbowej oraz przywołując stanowisko tego organu przedstawione w zaskarżonej decyzji w sprawie, skarżący podniósł zarzuty, m.in. naruszenia przez Sąd – w rozpoznawanej sprawie - przepisów postępowania poprzez wydanie wyroku bez ustalenia stanu faktycznego, w oparciu o argumenty Dyrektora Izby Skarbowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
W myśl art. 156 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Podkreślenia wymaga, że zmiana orzeczenia w przewidzianym powyżej trybie – jako odstępstwo od zasady związania sądu jego wyrokiem – może nastąpić wyjątkowo, wyłącznie w przypadkach ściśle określonych przez ustawodawcę.
Zauważyć zatem należy, że z treści komentowanego przepisu jednoznacznie wynika, iż sprostowaniu podlegają jedynie nieprawidłowości o charakterze oczywistym, nie budzącym wątpliwości. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że skorzystanie z art. 156 § 1 p.p.s.a. nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2006, s. 336 i powołane tam orzecznictwo: post. SN z dnia 3 marca 1976 r., II CZ 11/76, LEX nr 7806; uchwała SN z dnia 26 kwietnia 1995 r.,III CZP 43/95, niepubl.; post. SN z dnia 7 lipca 999 r., III RN 24/99, niepubl.).
Na gruncie rozpoznawanej sprawy strona w istocie zarzuca Sądowi błąd w orzekaniu, który nie może być utożsamiany z oczywistym błędem rachunkowym, niedokładnością, błędem pisarskim czy inną oczywistą omyłką.
Nie ulega wątpliwości, ze R.R., wykorzystując jedną z instytucji rektyfikacji orzeczeń, stara się doprowadzić do – niedopuszczalnej w świetle przywołanego wyżej art. 156 § 1 p.p.s.a. – merytorycznej zmiany wyroku.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.