Uzasadnienie
Burmistrz Miasta S. w dniu 02.12.2014 r. wydał interpretację indywidualną nr [...], w której stwierdził, że stanowisko S. S. M. w S. (dalej: Spółdzielnia, Skarżąca) - przedstawione we wniosku z dnia 02.09.2014 r. o udzielenie pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości - jest nieprawidłowe.
Opisana powyżej interpretacja indywidualna, zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi na ten akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, została doręczona Skarżącej w dniu 02.12.2014 r.
Pismem z dnia 10.12.2014 r., złożonym w Biurze Obsługi Interesanta Urzędu Miasta S. w dniu [...] r. (poniedziałek), Spółdzielnia wezwała organ wydający interpretację do usunięcia naruszenia prawa.
Pismem z dnia 22.12.2014 r., doręczonym Spółdzielni w dniu 23.12.2014 r., organ udzielił Spółdzielni odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska wyrażonego w ww. interpretacji indywidualnej.
Pismem z dnia 10.02.2015 r., które wpłynęło do Urzędu Miasta S. 12.02.2015 r. (data z prezentaty organu), Spółdzielnia reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. interpretację indywidualną. Jednocześnie Skarżąca uiściła na rachunek Sądu kwotę [...] zł, tytułem wpisu od skargi.
W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Miasta S. wniósł o jej odrzucenie, względnie - oddalenie.
Pismem z dnia 08.04.2015 r., złożonym w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 30.03.2015 r., pełnomocnik Spółdzielni potwierdził, że pismo organu z 22.12.2014 r. Skarżąca otrzymała 23.12.2014 r. Jednocześnie w imieniu Skarżącej oświadczył, że cofa skargę w sprawie I SA/Sz 282/15.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi, przewidzianego w art. 53 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej: p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Jak stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl § 2 wskazanego powyżej przepisu, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Przy czym, zgodnie z brzmieniem art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze skargą na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, a zatem skargą na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.
Jak wynika z powyżej przywołanych przepisów do skargi składanej na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie zastosowanie znajduje art. 53 § 2 p.p.s.a., który wprowadza dwa terminy wniesienia skargi. Pierwszy przypadek dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie. Wtedy termin ten wynosi trzydzieści dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Z drugim przypadkiem mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, wtedy termin wynosi sześćdziesiąt dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z analizy relacji pomiędzy tymi dwoma terminami wynika, że z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie pozostaje nadal otwarta.
W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, bądź wprawdzie taką odpowiedź udzieli, ale zostanie ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa - to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i w tym też terminie winna być wniesiona skarga do Sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.04.2013 r., sygn. akt I OSK 710/13, LEX nr 1309896).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Skarżąca wezwała organ wydający interpretację do usunięcia naruszenia prawa - pismem złożonym dnia 15.12.2014 r. (data z prezentaty organu potwierdzająca wpływ pisma). Organ ten udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a doręczenie tego pisma nastąpiło 23.12.2014 r., czego Skarżąca nie kwestionuje. Wobec tego, że udzielenie ww. odpowiedzi nastąpiło przed upływem terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, Spółdzielnia miała trzydzieści dni (począwszy od 24.12.2014 r.) na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten minął 22.01.2014 r. (czwartek), natomiast Skarżąca sporządziła i wniosła skargę po upływie tego terminu (10.02.2015 r. - data sporządzenia pisma, 12.02.2015 r. - data wpływu pisma do organu).
Odnośnie złożonego w piśmie z dnia 08.04.2015 r. oświadczenia Skarżącej o cofnięciu skargi, wyjaśnić należy, że zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podkreślić trzeba, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy - strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jak zaś stanowi art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi (pkt 1 sentencji).
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (pkt 2 sentencji). Przepis ten stanowi bowiem, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.