Uzasadnienie
Decyzją numer [...] z dnia [...] r., Burmistrz M., w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. ustalono J. W. – zwanej dalej "Stroną" łączne zobowiązanie pieniężne na 2014 r. w kwocie [...] zł z tytułu nieruchomości położonych w miejscowości L. stanowiących działki [...].
Wymiaru zobowiązania dokonano na podstawie informacji złożonej przez podatniczkę w sprawie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Do podstawy opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto grunty o powierzchni [...] ha, a do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości: budynki mieszkalne o powierzchni [...] m2.
W odwołaniu od tej decyzji Strona wskazała, że powierzchnia gruntów rolnych została błędnie ustalona wskutek zawyżenia klasyfikacji gruntów oraz nieuwzględnienia rzeczywistej powierzchni nieużytków. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji oraz klasyfikacji gruntów na okoliczność wykazania rzeczywistej powierzchni użytków rolnych znajdujących się w jej posiadaniu.
Decyzją z [...]r. o nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne).
Jednocześnie, organ odwoławczy wskazał, mając na uwadze treść odwołania, że brak podstawy do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczności podniesione w odwołaniu, gdyż organ odwoławczy również jest związany zapisami w ewidencji gruntów i budynków. Podważenie zapisów ewidencji gruntów i budynków bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, przy tym zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta.
Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podnosząc, że zaskarżona decyzja jest nieuzasadniona i powinna zostać uchylona. Wskazała, że decyzję wymiarową otrzymywała zawsze w lutym, natomiast w 2014 r. decyzja została wydana dopiero w czerwcu. Zarzuciła ponadto, iż grunty będące w jej posiadaniu są błędnie sklasyfikowane.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku poz. 270 ze zm.) - zwana dalej: "p.p.s.a." sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c tej ustawy).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.
W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji skargę należało oddalić, Sąd nie znalazł bowiem podstaw do stwierdzenia, że decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa w podanym wyżej stopniu.
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.) – zwanej dalej: "u.p.r.", opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 u.p.r.). Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 u.p.r., o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 u.p.r.). W myśl art. 3 ust. 1 u.p.r., podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2 (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r.), posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, z Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego (art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.r.).
Zgodnie z do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r. omawianej ustawy podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego.
W art. 4 ust. 4 u.p.r. ustalono 4 okręgi podatkowe, do których zalicza się gminy oraz miasta w zależności od warunków ekonomicznych i produkcyjno-klimatycznych, natomiast w ust. 5 ustalono przeliczniki powierzchni użytków rolnych. W myśl art. 5 ust. 1 u.p.r. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa i ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi oraz po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Izb Rolniczych, w drodze rozporządzenia, zalicza każdą gminę, miasto oraz dzielnicę miasta do jednego z czterech okręgów podatkowych, kierując się kryteriami określonymi w art. 4 ust. 4 u.p.r.
Zgodnie z art. 6 u.p.r. "podatek rolny za rok podatkowy wynosi:
- 1) od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta,
- 2) od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy.
- 2. Średnią cenę skupu żyta, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie do dnia 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy.
- 3. Rady gmin są uprawnione do obniżenia cen skupu określonych w ust. 2, przyjmowanych jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy.".
Na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o podatku rolnym, Prezes GUS ogłosił, że średnia cena skupu żyta za okres jedenastu kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2014 wynosi 69,28 zł za 1 dt [por. komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2013 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2014 (Dz. Urz. Monitor Polski poz. 814)], natomiast Rada Miejska w M. w § 1 Uchwały Nr [...] z dnia 29 października 2013 r. w sprawie obniżenia ceny skupu żyta dla celów wymiaru podatku rolnego obniżyła cenę skupu ogłoszoną przez Prezesa GUS do kwoty 58,00 zł za 1 dt - przyjętej jako podstawę obliczenia podatku rolnego w 2014 r. na obszarze Gminy M. (Dz. Urz. Woj. Zach., poz. 3604). Uchwała pozostaje aktualna dla stanu prawnego właściwego w sprawie.
Zgodnie natomiast z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, ze zm.) – zwanej dalej: "u.p.o.l." opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części oraz 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 u.p.o.l.), należące do osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych, w tym spółek nieposiadających osobowości prawnej, będących ich właścicielami lub posiadaczami samoistnymi (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Podatek od nieruchomości liczony jest od powierzchni użytkowej budynków lub ich części (art. 4 ust. 1 u.p.o.l.), przemnożonej przez stawkę podatku, w wysokości uchwalonej przez radę gminy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l., wysokość stawek podatku od nieruchomości ustala rada gminy, w drodze uchwały. W przepisie tym ustawodawca ustalił równocześnie wielkości maksymalnych stawek podatkowych dla określonych kategorii nieruchomości, dając jednocześnie możliwość ich zróżnicowania przez radę gminy.
W rozpoznawanej sprawie stawki podatku od nieruchomości ustalone zostały uchwałą Rady Miejskiej w M. Nr [...] z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Zach., poz. 3093).
Ponadto, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Ewidencja prowadzona jest na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym rejestrem, a wypis z takiego rejestru jest urzędowym dokumentem.
Wskazany powyżej przepis stanowi lex specialis w zestawieniu z ogólnym unormowaniem dotyczącym dowodów, zawartym w art. 180 § 1 O.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2004 r.).
Zgodnie z art. 194 § 1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ewidencję gruntów i budynków oraz klasyfikację gleboznawczą gruntów prowadzą starostowie. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek podmiotów uprawnionych (m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych gruntów, trwałych zarządców), co oznacza, że podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o zmianę danych zawartych w ewidencji nie jest organ podatkowy. To Skarżąca kwestionujący dane zawarte w ewidencji powinien wystąpić z wnioskiem do starosty o wszczęcie procedury uzgodnienia zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez nią nieruchomości.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że organ podatkowy dokonał prawidłowego wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego Skarżącej na rok 2014. Prawidłowo też w decyzji wskazał, że kwestią sporną w sprawie jest powierzchnia użytków rolnych przeznaczonych do opodatkowania. Organ podatkowy odnosząc się do ustalonej powierzchni przeliczeniowej zastosował kwotę ustaloną w powołanej wyżej uchwale Rady Miejskiej w M. z dnia 29 października 2013 r. w sprawie obniżenia ceny skupu żyta dla celów wymiaru podatku rolnego.
Zdaniem Sądu prawidłowo organ podatkowy przyjął za niezasadny wniosek Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie geodezji i klasyfikacji gruntów rolnych w celu ustalenia rzeczywistej powierzchni użytków rolnych posiadanych przez Skarżącą dla prawidłowego wymiaru podatku, bowiem w postępowaniu podatkowym organy podatkowe obowiązane są uwzględniać dane z ewidencji gruntów i budynków, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Sad nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna niezgodna jest z przepisami prawa materialnego względnie wydana została z naruszeniem przepisów postepowania podatkowego w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.