Uzasadnienie
Izba Skarbowa w S decyzją z dnia [...] r., wydaną w trybie odwoławczym, uchyliła decyzję Urzędu skarbowego w S S z [....] i określiła "P-B", spółce cywilnej [...] w podatku od towarów i usług za [...] r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł i ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł.
Podstawą rozstrzygnięcia było między innymi zakwestionowanie ujęcia w rozliczeniu podatkowym za [...] r. faktury [...] z [...]r. wystawionej [...] na sprzedaż samochodu ciężarowego marki [...] o wartości [...] oraz podatek [...] zł.
Organy podatkowe uznały, że w/w faktura nie mogła być ujęta w rozliczeniu za miesiąc, w którym Spółka ją otrzymała, lecz - zgodnie z art. 19 ust.3a ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm./ - w rozliczeniu za miesiąc, w którym otrzymała towar. Organy podatkowe opierając się na protokole przekazania samochodu z [...]r. ustaliły, że spółka odebrała samochód w tym dniu, zatem przedwcześnie ujęła podatek naliczony w rozliczeniu za [...] r. Odnosząc się do wyjaśnień Spółki zawartych w odwołaniu, że samochód odebrała [...] r. lecz następnie zleciła montaż dodatkowego wyposażenia w postaci radia i alarmu, Izba Skarbowa stwierdziła, że faktura nr [...] zawiera w ocenie także wartość radia i alarm. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że prawo do odliczenia podatku naliczonego zależne jest od rzeczywistego otrzymania towaru i możliwości faktycznego dysponowania nim, co nastąpiło dopiero [....]r.
W skardze wniesionej do sądu administracyjnego wspólnicy s.c. "P B" bronili swego stanowiska, że zakupiony samochód odebrali w dniu [...] r., a następnie zlecili zamontowanie w nim radia i alarmu, zaś protokół z [....]r. jest dowodem odebrania samochodu po montażu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S wyrokiem z dnia [...] r. uchylił decyzję Izby Skarbowej w S z [...] r. wskazując w uzasadnieniu, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do dołączonych przez skarżącą w odwołaniu dowodów tj. umowy kredytowej, umowy przewłaszczenia, dowodu ubezpieczenia i rejestracji pojazdu, przez co naruszył art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż nie rozpoznał całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.
Sąd uwzględnił z urzędu, że organy podatkowe bezpodstawnie nałożyły na Spółkę dodatkowe zobowiązanie podatkowe wyjaśniając, że art. 27 ust.6 ustawy o VAT nie ma zastosowania do spółki cywilnej osób fizycznych i powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z [...] oraz wyrok [...]
Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora Izby Skarbowej w S Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z [...] uchylił powyższy wyrok z [...]. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzając, że nie można podzielić poglądu wyrażonego w zaskarżonym wyroku, iż organ odwoławczy, nie odnosząc się do dowodów przedstawionych przez podatnika /tj. umowy kredytowej, umowy przewłaszczenia, umowy ubezpieczenia i rejestracji pojazdu/, naruszył tym samym przepisy art. 122, art. 180 i art.187 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane dokumenty nie stanowią bowiem potwierdzenia odbioru samochodu, lecz świadczą o czynnościach związanych z jego zakupem, rejestracją, ubezpieczeniem, przewłaszczeniem na zabezpieczenie z uwagi na zawarcie umowy kredytowej. zaś dokumentami potwierdzającymi odbiór samochodu w [...] są: [...] Naczelny Sąd Administracyjny uznał także za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 27 ust.6 ustawy o VAT wyjaśniając, że powołany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrok trybunału Konstytucyjnego z [...] dotyczy wyłącznie osób fizycznych, a nie osób prawnych ani jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawej, w tym spółek cywilnych. Stanowisko takie znajduje potwierdzenia w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...]
Po ponownym rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną.
Zgodnie z art.19 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług obniżenie kwoty podatku należnego, o której mowa w ust.1, następuje nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny /.../. Natomiast zgodnie z art. 19 ust.3a powołanej ustawy obniżenie kwoty podatku należnego, o której mowa w ust. 1 i 3, nie może nastąpić jednak wcześniej niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru/.../.
Z powyższej regulacji wynika, jednoznacznie, że niezbędnym warunkiem realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego jest otrzymanie przez nabywcę zakupionego towaru. Samo zawarcie umowy i otrzymanie faktury nie uprawnia do odliczenia podatku naliczonego, konieczne jest otrzymanie towaru przez nabywcę towaru tj. objęcie go w posiadanie i swobodne nim dysponowanie.
Przedłożone przez skarżącą Spółkę dowody w postaci umowy sprzedaży, umowy kredytowej z bankiem, umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie, ubezpieczenie i rejestracji pojazdu świadczą jedynie o tym, że wszystkie te czynności związane z zakupem samochodu zostały dokonane w [...] r., nie stanowią jednak dowodu, że Spółka samochód otrzymała /objęła w posiadanie/ w [...]
Z protokołu zdawczo-odbiorczego z [...] r. oraz oświadczenia sprzedawcy z [...]. wynika natomiast, że Spółka odebrała samochód w [...]r.
W świetle powyższego organy podatkowe miały uzasadnione podstawy faktyczne i prawne do uznania, że skarżąca Spółka przedwcześnie ujęła podatek naliczony wynikający z faktury [...] w rozliczeniu za [...] r. podczas gdy samochód otrzymała w [...] r.
W konsekwencji zasadne i zgodne z art. 27 ust.6 ustawy o VAT było obciążenie Spółki dodatkowym zobowiązaniem podatkowym w wysokości odpowiadającej [...] zawyżenia.
Zgodnie z wiążącą wykładnią prawa dokonaną w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny /art. 190 ustawy o p.p.s.a./ wyrok Trybunału Konstytucyjnego z [...] dotyczy wyłącznie osób fizycznych, a nie osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, w tym spółek cywilnych i dlatego wyrok ten nie mógł się do spółki cywilnej - jako podatnika - odnosić.
Z tych wszystkich względów zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a.