Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 27 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Sz 327/22

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr WOA.7723.39.2020.RK Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy "), m.in. na podstawie art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 i art. 34 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 479, dalej: u.p.e.a.a), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. (dalej: "PINB", "wierzyciel") z dnia 14 października 2020 r., nr PINB.52.42B.2019.KT, w sprawie uznania za niezasadne zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

PINB, decyzją z dnia 18 marca 2019 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym do dnia 18.09.2020 r.), nakazał inwestorowi M. B. (dalej: "zobowiązany", "strona", "skarżący") rozbiórkę wiaty o konstrukcji drewnianej o wym. 20,0 x 7,1 m, wybudowanej na terenie dzierżawionej nieruchomości przy ul. [...] w [...], dz. o nr. ewid.[...], bez pozwolenia na budowę. Powyższa decyzja PINB jest ostateczna.

Z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonania powyższego nakazu, PINB, jako wierzyciel i organ egzekucyjny obowiązków o charakterze niepieniężnym, pismem z dnia 08 sierpnia 2019 r., wystosował do zobowiązanego upomnienie. Z chwilą jego doręczenia po stronie zobowiązanego powstał obowiązek uiszczenia kosztów upomnienia w kwocie 11,60 zł (wynikający z art. 15 § 2 u.p.e.a.).

Z uwagi na uchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku uiszczenia należności pieniężnej – kosztów upomnienia, PINB wystawił w dniu 28 sierpnia 2020 r. tytuł wykonawczy nr [...] (na druku TW-1), dot. obowiązków o charakterze pieniężnym i skierował go do organu egzekucyjnego (należności pieniężnych), tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. Pismem z dnia 5 października 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. przekazał wierzycielowi, zarzuty wniesione przez zobowiązanego w sprawie egzekucyjnej, prowadzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego obowiązku pieniężnego.

Jako podstawy wniesionych zarzutów zobowiązany wskazał błąd co do osoby zobowiązanego, z uwagi na ustanie, z dniem 01.10.2019 r., skutków prawnych "umowy dzierżawy" nieruchomości, na której znajduje się obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki.

W ocenie strony, z uwagi na brak tytułu prawnego do nieruchomości nie posiada on prawnej i faktycznej możliwości wykonania nałożonego obowiązku rozbiórki obiektu.

PINB, w wyniku rozpatrzenia zarzutów, postanowieniem z dnia 14 października 2020 r., wydanym na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., oddalił je, uznając, iż zarzuty te są nieuzasadnione.

Wierzyciel w uzasadnieniu wskazał, że należność pieniężna wynikająca z upomnienia z dnia 8 sierpnia 2019 r., została przez organ skarbowy w całości wyegzekwowana.

Odnosząc się do zarzutu błędu, co do osoby zobowiązanej, wierzyciel stwierdził, należność pieniężna której dotyczą zarzuty wynika z upomnienia z 8 sierpnia 2019 r., zaś osobą zobowiązaną do uiszczenia należności pieniężnej wynikającej ze wskazanego upomnienia jest niewątpliwie zobowiązany, - wskazany z imienia i nazwiska.

W ocenie wierzyciela, zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości należało uznać za niezasadny, albowiem organ nie wydawał żadnego aktu prawnego w sprawie wygaśnięcia obowiązku uiszczenia należności pieniężnej i obowiązek ten nie wygasł z mocy prawa.

Za niezasadny także należało uznać zarzut braku wymagalności obowiązku, gdyż obowiązek uiszczenia wskazanej należności pieniężnej wynika z art. 15 § 2 u.p.e.a. w związku z wydaniem upomnienia z dnia 8 sierpnia 2019 r. znak: [...]

Odnosząc się do wskazanej przez zobowiązanego okoliczności, iż w dniu 1 października 2019 r., ustały skutki prawne umowy dzierżawy łączącej zobowiązanego z właścicielem działek nr [...] w m. [...], na których znajduje się obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki, wskazano, że mogłoby mieć to znaczenie w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym.

Odwołując się do konkretnych zapisów umowy dzierżawy, wierzyciel stwierdził dalej, że podnoszona przez zobowiązanego okoliczność dotycząca braku możliwości wykonania przez niego nałożonego obowiązku o charakterze niepieniężnym (obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego) jest niezgodna ze stanem faktycznym.

Na postanowienie powyższe zobowiązany złożył zażalenie, wnosząc o uznanie zarzutów i wystąpienie do organu egzekucyjnego o umorzenie egzekucji w całości.

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr WOA.7723.39.2020.RK organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wierzyciela, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów zażalenia.

Organ odwoławczy, przedstawił treść przepisów u.p.e.a. mających zastosowanie w sprawie, tj. art. 33 i 34 oraz art. 15 § 1, § 1a u.p.e.a. oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11.09.2015 r. w sprawie wysokości kosztów upomnienia, skierowanego przez wierzyciela do zobowiązanego przed wszczęciem egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1526).

Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, gdyż w tytule wykonawczym nr [...], z dnia 28.08.2020 r., jako osoba zobowiązana został wskazany skarżący. Nie ma też wątpliwości, że adresatem egzekwowanego obowiązku zapłaty kosztów upomnienia jest również skarżący. Obowiązek uiszczenia ww. opłaty powstał z chwilą doręczenia zobowiązanemu ww. upomnienia (art. 15 § 2 u.p.e.a.). Tym samym opłata za upomnienie stanowi odrębną - niezależną od obowiązku niepieniężnego w wyniku egzekwowania której powstała - wierzytelność PINB w G., którą - jako organ administracji publicznej - jest on obowiązany dochodzić w drodze egzekucji należności pieniężnych.

Niezasadny jest także zarzut co do wygaśnięcia obowiązku zapłaty kosztów upomnienia, gdyż nałożony obowiązek pieniężny nie został wykonany, lecz wyegzekwowany. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący dobrowolnie uiścił opłatę.

Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku ze względu na braku prawa do dysponowania nieruchomością, stwierdził, że zarzut ten jest bez wpływu na niniejsze postępowanie egzekucyjne.

W skardze wywiedzionej na powyższe postanowienie z dnia 6 kwietnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił:

1. 1. naruszenie przepisu art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), dalej: "k.p.a." w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zgromadzonego materiału w sprawie;
2. 2. naruszenie przepisu art. 33 § 2 ust. 3, 5 i 6 lit. c u.p.e.a. poprzez ich błędne niezastosowanie w sprawie;
3. 3. naruszenie przepisu art. 34 § 2 pkt. 2 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie;
4. 4. naruszenie przepisu art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art.127 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegający na nie odniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do argumentacji przedstawionej przez skarżącego we wniesionym zażaleniu,
5. 5. naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art.140 k.p.c. polegający na zaniechaniu uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I instancji w sytuacji zaistnienia przesłanek do jego uchylenia.

Skarżący w uzasadnieniu skargi przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz rozwinął powyższe zarzuty.

Skarżący podniósł, że prowadzona egzekucja ma charakter egzekucji niepieniężnej, albowiem za pomocą środka egzekucyjnego w postaci grzywy w celu przymuszenia zmierza do realizacji obowiązku polegającego na rozbiórce obiektu budowlanego.

W ocenie skarżącego, organ I instancji jak i organ odwoławczy nie dokonały rozróżnienia pojęcia obowiązku podlegającemu przymusowemu wykonaniu ze środkiem egzekucyjnym, tj. instrumentem, który ma doprowadzić do realizacji obowiązku, jakiego dobrowolnie nie wykonał zobowiązany.

Skarżący nawiązał dalej do argumentacji zarzutów i zażalenia, wskazując, iż od 1 października 2019 r. ustały skutki prawne umowy dzierżawy łączącej zobowiązanego z właścicielem ww. działek, nie jest on dzierżawcą działek na terenie których znajduje się obiekt budowlany którego rozbiórkę nakazano, nie posiada też jakiegokolwiek innego tytułu prawnego do tejże nieruchomości. Wskutek takiego stanu zobowiązany nie posiada ani prawnej ani faktycznej możliwości podjęcia wykonania tego obowiązku, albowiem nie może zgodnie z prawem wejść na tę nieruchomość, dokonywać na niej jakichkolwiek czynności faktycznych, a podjęcie przez niego takowych działań mogłoby być uznane za właściciela za nie tylko naruszające normy cywilne ale i karne jako naruszenie miru domowego penalizowane w art.193 k.k.

Zdaniem skarżącego organ dokonał wadliwej wykładni umowy dzierżawy.

W ocenie autora skargi, wobec prowadzonej egzekucji uzasadnione są co najmniej 3 normatywne podstawy wniesienia zarzutu.

Ponadto argumentował, że w sytuacji gdy zobowiązany utracił tytuł prawny do nieruchomości, obowiązek rozbiórki przeszedł na inne osoby, w tym właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego.

Niezależnie od powyższego, przedstawiane okoliczności faktyczne w ocenie zobowiązanego szczególnie uzasadniają umorzenie egzekucji wobec faktu, iż obowiązek wygasł w całości, a nadto zachodzi brak jego wymagalności w całości z uwagi na inne niż wymienione w art. 33 § 2 ust. 6 lit.a i b Okolicznością uzasadniającą powyższe podstawy zarzutów jest obiektywna, faktyczna i prawna niemożność wykonania obowiązku przy czym pojęcie obowiązku musi być odnoszone do obowiązku niepieniężnego, do którego wykonania zmierza organ egzekucyjny nakładając grzywnę w celu przymuszenia. Obowiązek niepieniężny do wykonania którego zmierza wierzyciel nakładając grzywnę w celu przymuszenia jest niewykonalny.

Organ odwoławczy, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Postanowienie podlega uchyleniu jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W myśl zaś art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 57a nie ma zastosowania w niniejszej sprawie).

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 § 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a.

Przedmiotem skargi, a tym samym kontroli sądowej, jest postanowienie Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 kwietnia 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 14 października 2020 r., nr PINB.52.42B.2019.KT, którym oddalono zarzut zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 28 sierpnia 2020 r. nr [...], wystawionego przez wierzyciela - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. - uznając go za niezasadny.

Zatem, kontrola Sądu w niniejszej sprawie ogranicza się tylko zbadania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia wierzyciela pod względem ich zgodności z prawem.

W rozpatrywanej sprawie nie występują zarzucane w skardze wady i uchybienia. Sąd podziela argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i w postanowieniu wierzyciela, które zostały oparte na prawidłowo ustalonych faktycznych i prawnych przesłankach. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przechodząc do analizy przepisów regulujących zasady prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazać należy, że zgodnie z art. 33 u.p.e.a.:

§ 2. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1. 1) nieistnienie obowiązku;
2. 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
3. a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
4. b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
5. c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
6. 3) błąd co do zobowiązanego;
7. 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
8. 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
9. 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
10. a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
11. b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
12. c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zgodnie z art. 34 u.p.e.a.

§ 2. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1. 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
2. 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
3. a) w całości,
4. b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
5. 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:
6. a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,
7. b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Skarżący podniósł zarzut błędu, co do zobowiązanego, zarzut wygaśnięcia obowiązku oraz zarzut braku wymagalności obowiązku. Zdaniem skarżącego zarzuty te dotyczą obowiązku uiszczenia grzywny (rozumianego jako środek egzekucyjny) w postępowaniu egzekucyjnym obowiązku o charakterze niepieniężnym, jednak – jak słusznie wskazał organ – zarzuty te dotyczą samego pierwotnego obowiązku poddania się obowiązkowemu rozbiórki obiektu i odrębnego postępowania egzekucyjnego i są niezasadne.

Kwestie merytoryczne związane z określeniem skarżącemu obowiązku rozbiórki samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego – wiaty o konstrukcji drewnianej nakładała bowiem ostateczna decyzja PINB z dnia 18 marca 2019 r., znak: [...], której skarżący był adresatem. Z kolei o obowiązku uiszczenia kosztów upomnienia stanowią art. 15 § 1 i § 1a ustawy o p.e.a., zgodnie, z którymi koszty upomnienia obciążają zobowiązanego i z zastrzeżeniem § 3, są pobierane na rzecz wierzyciela. Obowiązek uiszczenia kosztów upomnienia przez zobowiązanego powstaje z chwilą doręczenia upomnienia. Koszty te podlegają ściągnięciu w trybie określonym dla kosztów egzekucyjnych.

Po stronie zobowiązanego powstał zatem z mocy prawa obowiązek uiszczenia kosztów upomnienia w kwocie 11,60 zł.

Z kolei zgodnie z art. 2 § 1pkt 9a u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają koszty egzekucyjne i koszty upomnienia.

Przepis art. 1a pkt 20) u.p.e.a. określa zaś, że przez zobowiązanego w myśl ustawy egzekucyjnej rozumie się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają.

W świetle tego przepisu nie budzi wątpliwości, że skarżący jako adresat obowiązku o charakterze pieniężnym polegającym na obowiązku uiszczenia kosztów upomnienia jest zobowiązanym. Z powodu faktu, że nie wykonano nałożonego przedmiotową decyzją obowiązku rozbiórki zostało skierowane do skarżącego upomnienie z dnia 8 sierpnia 2019 r. Z upomnieniem tym wiązał się obowiązek poniesienia opłaty, na podstawie art. 15 § 1 § 1a u.p.e.a. Przedmiotowe upomnienie z 8 sierpnia 2019 r. [...] oraz ww. art. 15 § 1 i § 2 u.p.e.a. zostały wskazane w tytule wykonawczym z dnia 28 sierpnia 2020 r. nr [...] wystawionym przez wierzyciela. Jak też słusznie zauważył wierzyciel, skarżącego identyfikuje w tym tytule wskazany PESEL oraz imię i nazwisko. Zdaniem Sądu, zasadnie, na tej podstawie organ przyjął, że błąd co do osoby zobowiązanego tutaj nie zachodzi.

W ocenie Sądu prawidłowo również został oceniony zarzut wygaśnięcia obowiązku oraz brak jego wymagalności z uwagi na niewykonalność obowiązku. Ma rację bowiem organ, że obowiązek uiszczenia kosztów upomnienia postał z chwilą doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 15 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), a zatem nie można mówić o braku wymagalności obowiązku uiszczenia tych kosztów, zaś za wygaśnięcie obowiązku o charakterze pieniężnym nie można uznać ich ściągnięcia w drodze egzekucji.

Zasadnie również została oceniona przez organy konsekwentnie podnoszona przez skarżącego okoliczność, że w dniu 1 października 2019 r. ustały skutki prawne umowy dzierżawy łączącej zobowiązanego z właścicielem działek, na której powstał samowolnie obiekt, przeznaczony do rozbiórki.

Sąd nie uznał za wadliwą wykładni postanowień tej umowy, która w istocie kształtuje innych stan faktyczny, od kreowanego w skardze. Z treści umowy wynika bowiem wprost, że skarżący zobowiązał się do wykonania wszelkich decyzji, kar, mandatów i egzekucji dotyczących przedmiotu dzierżawy, a właściciel nie będzie miał pretensji i roszczeń co do rzeczy wniesionych i zainstalowanych przez skarżącego na jego koszt i będzie mógł on te rzeczy zdemontować po zakończeniu dzierżawy i zabrać jako stanowiące jego własność. Stąd, zdaniem Sądu, wobec tych zapisów, niezrozumiałe są twierdzenia skarżącego o braku możliwości dokonania demontażu wiaty oraz podnoszona argumentacja o braku tytułu do nieruchomości i możliwości wejścia na nieruchomość w celu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, i co do którego toczy się egzekucja o charakterze niepieniężnym.

Aczkolwiek okoliczność ta pozostaje całkowicie bez znaczenia w niniejszej sprawie, dotyczącej egzekucji grzywny w celu przymuszenia. Okoliczność dotycząca ustania skutków dzierżawy, powinna być podnoszona w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku niepieniężnego.

Sąd wskazuje bowiem na fakt, pomijany bezpodstawnie przez skarżącego, że egzekucję administracyjną należności pieniężnych wszczętą na podstawie wymienionego tytułu wykonawczego należy odróżnić od prowadzonej wobec skarżącego w innym postępowaniu egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (tytuł z 30 marca 2020 r. nr [...]). Są to dwa odrębne postępowania egzekucyjne, prowadzone przez dwa różne organy egzekucyjne, do których prowadzenia należy odrębnie składać zarzuty.

Rozpatrywanej sprawie przedmiotem egzekucji są więc wyłącznie obowiązki o charakterze pieniężnym (koszty upomnienia w kwocie 11,60 zł). Ani zatem wierzyciel, ani Sąd, nie są władne odnosić się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w zakresie materialnoprawnych uwarunkowań sprawy, uregulowanych także przez przepisy prawa budowlanego, a także egzekucji obowiązków skarżącego o charakterze niepieniężnym. Są one bowiem przedmiotem odrębnego postępowania.

Tym samym należy zgodzić się z wierzycielem, że dla oceny zasadności zarzutów w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym, jak już wyżej wskazano, nie mają znaczenia kwestie dotyczące umowy dzierżawy i odebrania przez właściciela działek skarżącemu. W niniejszym postępowaniu egzekucyjnym dochodzona jest opłata za doręczone upomnienie. Obowiązek uiszczenia kosztów upomnienia wynika wprost z przepisów prawa, a jego niewykonanie wiąże się z jej ściągnięciem w drodze egzekucji. Obowiązek zapłaty kosztów upomnienia nie został wykonany, dlatego zasadne jest prowadzenie egzekucji w celu przymusowego wykonania tego obowiązków. Kwestie poruszane w toku postępowania i powtórzone po raz kolejny w skardze, dotyczące dzierżawy działek, pozostają bez związku z postępowaniem egzekucyjnym dotyczącym egzekucji kosztów upomnienia.

Natomiast poza słowną deklaracją skarżącego nie wynika natomiast niemożność wykonania przez niego obowiązku rozbiórki. Na marginesie, gdyby prawodawca przyjął założenie, że obowiązek rozbiórki obiektu zrealizowanego jako samowola budowlana może być wykonany tylko przez jego właściciela nie ustanowiłby w art. 52 Prawa budowlanego zasady, że podmiotem obowiązanym do wykonania rozbiórki może być nie tylko właściciel, lecz także inwestor samowoli budowlanej i jej zarządca.

W sprawie, zgodnie z tym co zostało już wskazane wyżej, podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] stanowi upomnienie z dnia 8 sierpnia 2019 r. Określony tym upomnieniem wskazany w ww. tytule wykonawczym obowiązek podlega egzekucji administracyjnej zgodnie z art. 2 § 1 pkt 9a u.p.e.a.

W konsekwencji tego nie budzi więc wątpliwości w badanej sprawie, że skoro skarżący nie wykonał dobrowolnie obowiązku zapłaty kosztów (została ściągnięta podczas egzekucji) nałożonych w związku z upomnieniem z dnia 8 sierpnia 2019 r., a wystosowanie tego upomnienia wynikało z obowiązującego prawa, to tym samym w sposób uprawniony wierzyciel wystawił ww. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 28 sierpnia 2020 r., obejmujący istniejący i wymagalny obowiązek skarżącego zapłaty opłaty za upomnienie na rzecz wierzyciela, w konsekwencji czego wierzyciel zasadnie egzekwował wykonanie tego wymagalnego obowiązku na drodze przymusowego postępowania egzekucyjnego w administracji.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu organ zasadnie stwierdził istnienie przesłanki z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. i oddalił zarzuty w całości.

Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie wierzyciela odpowiadają prawu. Organy nie naruszyły przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Analiza akt sprawy dowodzi, że organy orzekające w sprawie w niczym nie uchybiły obowiązkom w zakresie dokonania stosownych ustaleń, wyprowadzając z nich adekwatne do stwierdzonych okoliczności konkluzje prawne. Zajęte w tej materii stanowisko zostało opatrzone uzasadnieniem, w którym zamieszczono istotne dla wyniku postępowania informacje. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zostało skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) Jednocześnie uzasadnienie to w pełni umożliwia kontrolę prawidłowości toku rozumowania organu wydającego postanowienie oraz motywów rozstrzygnięcia.

Również za nietrafny należy uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na specyfikę postępowania egzekucyjnego, znacznie ograniczone zastosowanie ma wynikająca z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, gdyż całe postępowanie toczy się wyłącznie w oparciu o dokumenty urzędowe, zgromadzone w postępowaniu egzekucyjnym oraz o dokumenty i inne dowody przedłożone przez zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Z drugiej strony istotne jest także, że art. 10 k.p.a. i zawarte w nim gwarancje dotyczą decyzji zaś w niniejszej sprawie wydano dwukrotnie postanowienia.

Reasumując, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości badanego rozstrzygnięcia, gdyż znajduje ono w pełni potwierdzenie w obowiązującym stanie prawnym oraz okolicznościach faktycznych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.