Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 Kpa postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] w sprawie uznania za nieuzasadnione zarzutów L.J. zgłoszonych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...].
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął egzekucję administracyjną do majątku L.J. zamieszkałego w [...] na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] o numerach [...] obejmujących zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień, lipiec, sierpień, październik, listopad, grudzień 2004 r. Podstawę dochodzenia przedmiotowych należności podatkowych stanowi decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w z dnia [...] Nr [...].
Pismem z dnia 4.02.2008 r. L.J. wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z pisma zobowiązanego wynika, że kwestionuje on między innymi istnienie zobowiązania podatkowego. Jego zdaniem z uwagi na to, że nie mógł uczestniczyć w prowadzonym postępowaniu kontrolnym w związku ze złym stanem zdrowia psychicznego "dokonano naliczeń zobowiązań niezgodnie z obowiązującym prawem". Nadto wskazał, iż przedmiotowe tytuły wykonawcze wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego doręczone mu w dniu 30.01.2008 r. "są nieprawne i niezgodne z obowiązującym prawem". Tym samym nie ma podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W oparciu o powyższe zdaniem Strony zasadnym jest zawieszenie postępowania egzekucyjnego do 2010 r.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Na powyższe rozstrzygnięcie zgodnie z zawartym pouczeniem, pismem z dnia 20.03.2008 r. L.J. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej podtrzymując swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 31.10.2007 r.
Dyrektor Izby Skarbowej, w związku z zażaleniem Strony z dnia 20.03.2008 r. wydał w dniu [...] postanowienie nr [...], w którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił znaczenie art. 33 i art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś odnosząc się do treści uzasadnienia zażalenia wskazał, że L.J. głównie powołuje się na fakt, iż nie uczestniczył w prowadzonym postępowaniu kontrolnym i podatkowym w związku ze złym stanem zdrowia psychicznego i dlatego wielokrotnie wnosił o zawieszenie prowadzonych w stosunku do niego postępowań.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący L.J. wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, podnosząc iż z uwagi na chorobę psychiatryczną nie mógł uczestniczyć w prowadzonych wobec niego postępowań. Nadto podnosi, że pomimo przedłożenia dokumentacji medycznej świadczącej o chorobie, organy nadal prowadziły kontrolę. Skarżący uważa, że w wyniku takiego działania został pozbawiony swoich praw, a Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej działał bezkarnie naruszając podstawowe prawa podatnika.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie stwierdzić należy, że skarżący w swojej skardze nie przedstawił żadnych zarzutów odnoszących się do postępowania egzekucyjnego. Z treści skargi wynika, że skarżący kwestionuje rozstrzygnięcia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Podstawy wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zawarte zostały w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wniesienie zarzutów z jakichkolwiek innych przyczyn niż wymienione w powołanym przepisie nie upoważniają organu egzekucyjnego do rozpatrzenia tych zarzutów.
Stosownie do powołanego przepisu podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy - czyli koniecznych elementów tytułu wykonawczego.
Jak z powyższego wynika choroba, na którą powołuje się skarżący, istniejąca podczas innego postępowania, poprzedzającego nie tylko postępowanie egzekucyjne, ale również postępowanie podatkowe nie może być podstawą zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. W ramach zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym ten problem nie może być rozstrzygany, podobnie jak nie jest możliwe, aby organ egzekucyjny badał kwestie dotyczące zakończonego decyzją postępowania podatkowego.
W rozpatrywanej sprawie egzekucja została wszczęta do majątku L.J. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] o numerach [...] obejmujących zobowiązanie w podatku od towarów I usług na określone miesiące 2004r., zaś podstawą dochodzenia należności podatkowych była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...].
Wobec tego, że w skardze nie została wskazana żadna z podstaw zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, skarga nie mogła być uwzględniona i z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.