Uzasadnienie
A B, działający za pośrednictwem swojego pełnomocnika, pismem z dnia 24 lutego 2011 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia 31 stycznia 2011 r. o Nr [....], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K z dnia 31 sierpnia 2010 r. o Nr [..], na mocy której orzeczono o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako byłego prezesa zarządu [...] za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. i styczeń 2005 r.
Natomiast pismem z 11 marca 2011 r. skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Wniosek został uzasadniony w ten sposób, że wykonanie decyzji na obecnym etapie grozi poważnymi konsekwencjami dla skarżącego oraz może w konsekwencji doprowadzić do powstania po stronie urzędu skarbowego konieczności zwrotu wyegzekwowanej kwoty wraz z odsetkami. Jednocześnie, w przedmiotowym wniosku wskazano, że szczególne względy, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji, wynikają z odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie, warunkiem uwzględnienia żądania wstrzymania wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności przez sąd jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo zacytowanie przepisu, a nawet ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka–Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168; np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.; z dnia 24 marca 2009 r. o sygn. akt II OZ 267/09 i 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA).
Jak wynika z akt sprawy, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z 11 marca 2011 r., strona skarżąca nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Skarżący nie powołał się także na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania wskazanych decyzji byłoby zasadne.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skoro skarżący nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Strona nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku okoliczności takie nie zostały podniesione także w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowiono jak na wstępie.