Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie (zwane dalej: "Kolegium") zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy U (zwanego dalej: "wierzycielem") z dnia 7 listopada 2014 r., nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela, uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez B K (zwanego dalej: "zobowiązanym") w postępowaniu egzekucyjnym.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że w dniu w dniu 29 października 2014 r. zobowiązany zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.e.a.". Zobowiązany wniósł o uchylenie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 30 maja 2014 r. i umorzenie postępowania egzekucyjnego w sprawie oraz wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania zarzutów.
W uzasadnieniu swojego pisma wskazał, że na podstawie ww. tytułu wykonawczego organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne celem wyegzekwowania zaległych należności podatkowych z tytułu podatku rolnego.
Zobowiązany zgłosił następujące zarzuty:
- – brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a.
- – brak wystawienia i doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego oraz oznaczenia stron jako zobowiązanych wymienionych w ww. tytule wykonawczym,
- – brak doręczenia przez Wójta Gminy U "decyzji z dnia 27 stycznia 2014 r., nr [...] określającej podatek od nieruchomości w kwocie [...] zł za 2014/I",
- – zastosowanie wobec niego zbyt uciążliwego sposobu egzekucji gdyż nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w K jako bezrobotny. Egzekucja wobec niego nie pozwoli uzyskać żadnych kwot, nawet kwot wystarczających na pokrycie kosztów egzekucyjnych.
Wierzyciel w dniu 7 listopada 2014 r. wydał postanowienie nr [...] w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel uznał za bezpodstawne zarzuty wniesione przez dłużnika do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez ten organ na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], z dnia 30 maja 2014 r. obejmującego zaległości z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za I/2014 r. na łączną kwotę [...] zł, w tym zaległość główna [...] zł i koszty upomnienia w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel, odnosząc się do zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów, wskazał, że tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 30 maja 2014 r. obejmujący zadłużenie z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za pierwszą ratę 2014 r. wystawiony został na podstawie upomnienia nr [...] z dnia 28 kwietnia 2014 r., odebranego przez zobowiązanego w dniu 21 maja 2014 r.
Co do braku wystawienia i doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego oraz braku oznaczenia stron jako zobowiązanych, wierzyciel wskazał, że stosownie do postanowień art. 27c u.p.e.a., w pozycji 9 tytułu wykonawczego zaznaczono małżeństwo, oraz na stronie 5 wpisano dane identyfikacyjne współmałżonka. Wierzyciel zaznaczył, że wystawił tytuł wykonawczy, ale nie jest organem egzekucyjnym, organem egzekucyjnym jest Urząd Skarbowy w K i to on wysłał tytuł wykonawczy do zobowiązanych. Wierzyciel dodał, że z treści pisma organu egzekucyjnego z dnia 4 listopada 2014 r. wynika, że tytuł wykonawczy wysłano zobowiązanemu za pośrednictwem poczty w dniu 22 października 2014 r.
Odnośnie do zarzutu braku doręczenia decyzji określającej wymiar podatku za "1/2014" wierzyciel wskazał, że zobowiązany decyzję w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2014 r. nr [...] z dnia 29 stycznia 2014 r., określającą terminy wpłat poszczególnych rat na 2014 r., odebrał w dniu 25 lutego 2014 r.
Na koniec wierzyciel wskazał, że w kwestii pozostałych wyjaśnień dotyczących sposobu prowadzenia postępowania egzekucyjnego właściwy jest organ egzekucyjny, do którego należy podejmowanie stosownych kroków w celu wyegzekwowania należności od zobowiązanego.
Zobowiązany złożył zażalenie na postanowienie wierzyciela, zarzucając niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz brak szczegółowego wyjaśnienia sprawy w całości, a także naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 28, art., 77, art. 80 K.p.a. Wniósł o uchylenie ww. tytułu wykonawczego w całości, umorzenie w całości postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania zarzutów.
W uzasadnieniu przytoczył argumenty przedstawione w piśmie zawierającym zarzuty.
Dodatkowo zarzucił, że ww. tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. oraz art. 27c u.p.e.a. W uzasadnieniu zażalenia podniósł także, że wierzyciel nie odniósł się do kwestii zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.
Kolegium postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie wierzyciela. W uzasadnieniu wskazało, że przedmiotem sprawy jest stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, a nie czynności organu prowadzącego egzekucję. Stąd żądania skierowane w zażaleniu do Kolegium, które jest organem odwoławczym w rozpatrywanej sprawie, nie mogą zostać rozpatrzone, gdyż należało je wnieść do organu egzekucyjnego. Kolegium uznało zażalenie zobowiązanego za niezasadne. Wskazało, że zobowiązany nie zaprzecza, że wierzytelność objęta tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 30 maja 2014 r. istnieje, ani nie zaprzecza wysokości tej wierzytelności. Organ podał, że w dniu 25 lutego 2014 r. doręczona została mu decyzja podatkowa ustalająca wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r., a w dniu 21 maja 2014 r. doręczono mu upomnienie w odniesieniu do zaległej pierwszej raty tego zobowiązania w kwocie [...] zł. Ponadto sam zobowiązany, przedkładając wraz z zażaleniem kserokopię tytułu wykonawczego poświadczył, że tytuł wykonawczy został mu doręczony.
Kolegium zauważyło, w zażaleniu zobowiązany podnosił inne zarzuty niż pierwotnie, a mianowicie zarzucił brak właściwego oznaczenia wierzyciela i niepodanie danych współmałżonki. Zarzuty te nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym, bowiem wierzyciel został w tytule wykonawczym prawidłowo oznaczony - jest nim Wójt Gminy U. Wójt występuje jako organ gminy, a nie osoba fizyczna, więc jego personalia nie mają w takiej sytuacji żadnego znaczenia.
Kolegium zaznaczyło również, że z akt sprawy wynika, iż wierzyciel przedłożył organowi egzekucyjnemu tytuł wykonawczy wraz z załącznikiem "N. Dane identyfikacyjne współmałżonka", w którym wyszczególnione zostało nazwisko żony skarżącego, B K i dane ją identyfikujące. Kolegium dodało, że ani wierzyciel, ani Kolegium, nie ma danych na temat doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązanemu, gdyż doręczył go organ egzekucyjny. Z faktu dołączenia kopii tytułu wykonawczego do zażalenia jednoznacznie wynika, że tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanemu, a niezałączenie do tej kopii załącznika "N" o niczym nie przesądza.
Co do zarzutu braku odniesienia się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, Kolegium zauważyło, że wierzyciel nie stosuje środków egzekucyjnych, ani nie ma też kompetencji do pouczania organu egzekucyjnego w sprawie stosowanych przez ten organ środków egzekucyjnych w egzekucji zobowiązań pieniężnych. Wobec powyższego wierzyciel, jak i Kolegium nie byli uprawnieni do zajmowania stanowiska co do tej kwestii. Kolegium stwierdziło, że zaskarżone postanowienie spełnia wymogi ustawowe. Wierzyciel wypowiedział w nim swą opinię co do zarzutów egzekucyjnych w takim zakresie, jaki zależy od posiadanego materiału dowodowego i kompetencji. W ocenie Kolegium, wierzyciel słusznie uznał zarzuty za nieuzasadnione.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Kolegium B K zarzucił:
- – niewłaściwą oceną zebranego materiału w sprawie oraz brak szczegółowego wyjaśnienia sprawy,
- – naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.) zwanej dalej: "K.p.a.",
- – naruszenie przepisów art. 139 ust. 1, ust. 2, ust. 3 w całości ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 roku, poz. 749, ze zm.), zwanej dalej: "o.p.".
Skarżący wniósł o:
- – uchylenie postanowienia Wójta Gminy U z dnia 7 listopada 2014 r. w całości,
- – uchylenie ww. tytułu wykonawczego w całości,
- – umorzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego,
- – zawieszenie postępowania egzekucyjnego w całości do czasu rozpatrzenia sprawy,
- – nakazanie Wójtowi Gminy U przedstawienia wyliczeń podatku rolnego objętych ww. tytułami wykonawczymi dla skarżącego B K oraz analizę tych wyliczeń w zakresie objętym ww. tytułem wykonawczym,
- – uchylenie postanowienia Kolegium z dnia 17 grudnia 2014 r. nr [...] w całości.
W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Podstawy wnoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym ustawodawca wskazał w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. Zarzuty te stanowią swoisty środek zaskarżenia służący zobowiązanemu. Rola zarzutów sprowadza się przede wszystkim do jednego ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności, który to zarzut może być wykorzystany wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, tj. w terminie 7 dni od doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego – o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Oznacza to, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać (po ewentualnym uzyskaniu stanowiska wierzyciela – jeżeli organ egzekucyjny nie jest równocześnie wierzycielem).
Tryb rozpatrzenia zarzutów ustawodawca uregulował w art. 34 u.p.e.a. Istotnym elementem tej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela, który musi być powiadomiony o zgłoszeniu zarzutów przez zobowiązanego. W przypadku gdy wierzyciel i organ egzekucyjny to jeden i ten sam podmiot, przeprowadzenie postępowania procedowania przewidzianego w art. 34 § 1 u.p.e.a. jest nieuzasadnione. Natomiast odstąpienie przez organ egzekucyjny, który nie jest jednocześnie wierzycielem, od wymogu uzyskania wypowiedzi wierzyciela stanowiłoby naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania egzekucyjnego. Zatem z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie wierzycielem egzekwowanej należności był Wójt Gminy U, zaś organem egzekucyjnym Naczelnik Urzędu Skarbowego w K uprawnione było uruchomienie trybu uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.
W rozpoznawanej sprawie zobowiązany zgłaszając zarzuty, powołał się na brak doręczenia mu przez organ: upomnienia, tytułu wykonawczego jak również decyzji wymiarowej, a także wskazał na zastosowanie przez organ zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Natomiast na etapie postępowania zażaleniowego podniósł zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych przepisem art. 27 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. oraz 27c u.p.e.a., ze względu na brak konkretnego oznaczenia wierzyciela, poprzez wskazanie imienia i nazwiska wierzyciela, a także ze względu na brak w tym tytule wykonawczym danych identyfikujących małżonkę zobowiązanego. Zarzucił również to, że wierzyciel nie odniósł się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.
W skardze wniesionej do Sądu skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu, wskazując, że podnosił brak doręczenia mu przez organ: upomnienia, tytułu wykonawczego jak również decyzji wymiarowej, a także wskazał na zastosowanie przez organ zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, brak konkretnego oznaczenia wierzyciela, poprzez wskazanie imienia i nazwiska wierzyciela oraz brak w tym tytule wykonawczym danych identyfikujących małżonkę zobowiązanego.
Podkreślić należy raz jeszcze, że zarzuty są szczególnym środkiem zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które po ich wniesieniu nie podlegają modyfikacji. Do elementów koniecznych, jakie muszą spełniać zarzuty, należy zaliczyć wymogi formalne co do ich treści oraz co do czasu, w których wniesienie tego środka jest przewidziane przez ustawę. Za słuszną należy uznać tezę WSA w Warszawie wyrażoną w wyroku z dnia 19 września 2007 r., III SA/Wa 1151/07, LEX nr 441253, przyjmującą, że wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że organ nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego. Dlatego też powołanie nowego zarzutu w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, wydane w przedmiocie zarzutów, nie może świadczyć o wadliwości tego postanowienia.
W ocenie Sądu, skarga podlegała oddaleniu. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że na etapie postępowania zażaleniowego zobowiązany już nie zaprzeczał, że wierzytelność objęta ww. tytułem wykonawczym istnieje, ani nie zaprzeczał wysokości tej wierzytelności, bowiem wierzyciel dowiódł na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że w dniu 25 lutego 2014 r. doręczono zobowiązanemu decyzję podatkową ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r., a w dniu 21 maja 2014 r. doręczono zobowiązanemu upomnienie. Ponadto sam zobowiązany przedkładając wraz z zażaleniem kserokopię tytułu wykonawczego, poświadczył, że tytuł wykonawczy został mu doręczony.
Odnosząc się do braku właściwego oznaczenia wierzyciela i braku danych współmałżonki, Kolegium słusznie wskazało, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie, gdyż z materiału dowodowego wynikało, że wierzyciel w tytule wykonawczym został prawidłowo oznaczony - jest nim Wójt Gminy U. Wójt występuje jako organ gminy, a nie osoba fizyczna, wobec czego organ egzekucyjny nie był zobowiązany do wskazania Wójta z imienia i nazwiska. Również słusznie Kolegium zauważyło, że z akt sprawy wynika, iż wierzyciel przedłożył organowi egzekucyjnemu tytuł wykonawczy wraz z załącznikiem "N. Dane identyfikacyjne współmałżonka", w którym wyszczególnione zostało nazwisko żony skarżącego, B K i dane ją identyfikujące.
Ponadto zauważyć należy, że na podstawie art. 27 c u.p.e.a., który stanowi, że jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków, organ był zobowiązany wystawić tytuł wykonawczy na oboje małżonków co też uczynił.
Co do braku odniesienia się przez wierzyciela do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, prawidłowo Kolegium zauważyło, że wierzyciel nie stosuje środków egzekucyjnych, ani nie ma też kompetencji do pouczania organu egzekucyjnego w sprawie stosowanych przez ten organ środków egzekucyjnych w egzekucji zobowiązań pieniężnych. Stąd też nie był uprawniony do zajmowania stanowiska w tej kwestii.
Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organ zasad postępowania administracyjnego wyrażonych, m.in. w art. 6 – 11 K.p.a., do których stosowania był zobowiązany na mocy art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z ww. przepisem, jeżeli przepisy niniejszej ustawy (u.p.e.a.) nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Organ w myśl zasady praworządności działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (zarówno materialnego jak i procesowego), również w wydanym orzeczeniu powołał się na prawidłową podstawę prawną. W ocenie Sądu, organ podjął wszelkie czynności, które zmierzały do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 K.p.a.) przez zebranie wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie. Mając na względzie zasadę informowania, na którą organ egzekucyjny powołał w piśmie z dnia 4 listopada 2014 r. znak sprawy [...] (jednocześnie czyniąc zadość zasadzie pogłębiania zaufania) organ wyjaśnił procedurę postępowania w razie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 8 i art. 9 K.p.a.).
Odnośnie do zasady wyrażonej w art. 10 K.p.a. (zasada czynnego udziału stron), wskazać należy, że w cytowanym powyżej art. 18 u.p.e.a. przyjęto zasadę odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.). Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z przepisów K.p.a. stosowane są wprost, inne przepisy należy zmodyfikować, a są i takie przepisy, które nie znajdą zastosowania. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio zastosowany.
Wobec tego, stwierdzić należy, że ze względu na specyfikę postępowania egzekucyjnego nie znajduje zastosowania ww. przepis w zakresie umożliwienia przez organ wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zdaniem Sądu, w toku postępowania organ nie naruszył zasady czynnego udziału strony. Ustawa egzekucyjna w wielu miejscach pozwala na skuteczne dokonanie czynności egzekucyjnych bez konieczności zapewnienia uczestnikom możliwości czynnego w nich udziału, np. zajmowanie praw majątkowych. Zastosowanie art. 10 K.p.a. do każdej czynności w praktyce uniemożliwiłoby wyegzekwowanie od zobowiązanych jakiegokolwiek świadczenia. Organ egzekucyjny nie mógłby wykonać żadnej czynności, jeżeli nie miałby dowodu na skuteczne doręczenie zobowiązanemu i wierzycielowi informacji o zamierzonej do wykonania czynności. W ściśle określonych przypadkach w ustawie egzekucyjnej organ egzekucyjny został zobowiązany do zawiadomienia uczestników postępowania o określonej czynności. (por. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Komentarz pod red. D. R. Kijowskiego, wydawnictwo LEX 2015, do art. 18 K.p.a.). Postępowanie w sprawie ustosunkowania się wierzyciela do złożonych zarzutów jest częścią postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest przymusowa realizacja, m.in. ciążącego na dłużniku obowiązku uiszczenia zobowiązania podatkowego. Skarżący został powiadomiony o przekazaniu złożonych przez niego zarzutów Wójtowi Gminy U w celu ustosunkowania się do nich, co do postanowienia wierzyciela w tym zakresie zawarł swoje stanowisko w złożonym zażaleniu, do którego załączył odpowiedni dokument.
W ocenie Sądu, organ zgodnie z regułami dowodzenia określonymi w art. 77 i 80 K.p.a. w sposób wyczerpujący zebrał oraz rozpatrzył materiał dowodowy i na podstawie całego materiału dowodowego stwierdził czy dana okoliczność została udowodniona, czemu dał wyraz w swoim postanowieniu. Odnosząc się w swoim orzeczeniu do każdego zgromadzonego dowodu w odniesieniu do poszczególnych zarzutów, postąpił zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 11 K.p.a. jak również z art. 8 i art. 9 K.p.a.
Skarżący we wniesionej skardze nie wykazał na czym, jego zdaniem, polegało naruszenie art. 28 i art. 35 § 3 K.p.a., co uniemożliwiło Sądowi odniesienie się do podniesionego zarzutu.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia kolejnych przepisów proceduralnych, wskazać należy, że art. 139 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 o.p. nie znajduje zastosowania w sprawie, bowiem zasady związane z prowadzeniem egzekucji uregulowane zostały w u.p.e.a., do której odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy K.p.a.
Na koniec odnośnie do wniosku skarżącego o nakazanie Wójtowi Gminy U wyliczenia podatku rolnego, Sąd wskazuje, że w świetle obowiązujących przepisów nie leży w gestii Sądu nałożenie na organ takiego obowiązku. Sąd zauważa, że zarzuty dotyczące meritum sprawy zobowiązany mógł podnieść w odwołaniu od doręczonej mu decyzji w sprawie wymiaru podatku rolnego na rok 2014 r. Stwierdzić należy, że na podstawie zebranego materiału dowodowego skuteczne doręczenie skarżącemu przez organ ww. decyzji nie budziło żadnych wątpliwości, a zatem nie było przeszkód, aby skarżący odwołał się w stosownym terminie od decyzji.
W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia skargę należało oddalić, Sąd nie znalazł bowiem podstaw do stwierdzenia, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa w podanym wyżej stopniu.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.