Uzasadnienie
W następstwie wniesienia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, wezwaniem referendarza sądowego z dnia [...]. Skarżąca została zobowiązana do wypełnienia i podpisania urzędowego formularza PPF, wymaganego w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zgodnie bowiem z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się obligatoryjnie na urzędowym formularzu według wzoru, który zgodnie z art. 256 pkt 1 p.p.s.a ustala Rada Ministrów.
W dniu [...] wpłynął do Sądu niepodpisany i niewypełniony prawidłowo formularz wniosku PPF. W związku z tym, wezwaniem z dnia [...] referendarz zobowiązał skarżącą reprezentowaną przez pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wypełnienie rubryki 11 ww. formularza (zobowiązania i stałe wydatki) oraz jego podpisanie lub nadesłanie poprawnie wypełnionego i podpisanego odpisu formularza, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jako podstawę prawną wezwania wskazano na przepis art. 49 §1 p.p.s.a. Stosownie do ww. przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Konsekwencje niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w prawnie nakazanej formie określa również art. 257 p.p.s.a. W myśl tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Ww. wezwanie z dnia [...] zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...]. Pełnomocnik skarżącej złożył do Sądu w dniu [...] wniosek o przedłużenie terminu na wykonanie ww. zobowiązania.
Odnosząc się do w. wniosku wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 84 p.p.s.a., przewodniczący (odpowiednio referendarz sądowy) może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. Terminy ustawowe wynikają wprost z przepisów. Ponieważ ustawodawca nie przewidział w odniesieniu do nich regulacji, analogicznej do art. 84 p.p.s.a., należy przyjąć, że nie mogą być one ani przedłużane, ani skracane. Nie ulega wątpliwości, że termin na uzupełnienie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest terminem ustawowym, o którym stanowi art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a. i nie podlega przedłużeniu.
Stwierdzić zatem należy, że złożony w sprawie wniosek skarżącej o przedłużenie ustawowego terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy był pozbawiony podstawy prawnej i nie wywołał skutków procesowych. Wobec tego należało zarządzić jak w pkt I sentencji.
Wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku, pomimo prawidłowego wezwania w zakreślonym terminie, referendarz sądowy z uwagi na nakaz wynikający z art. 257 p.p.s.a., został zobligowany do pozostawienia wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania, o czym zarządził w pkt II sentencji.