Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 36/20

Uzasadnienie

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] października 2019 r. nr [...] nr [...] i nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu spraw na skutek odwołań wniesionych przez W. T. i T. T. utrzymało w mocy trzy decyzje Wójta Gminy D. z dnia [...] stycznia 2019 r. o tożsamych numerach [...], określające W. T. i T. T. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rok 2016, 2017 i 2018, z nieruchomości położonej pod adresem: [...], [...], w łącznych kwotach za 12 miesięcy (odpowiednio): [...] zł, [...] zł i [...] zł.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.

W. T. i jej syn T. T. (określani dalej jako: "Strona" lub "strona skarżąca") są współwłaścicielami ww. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...].

W. T. jako współwłaścicielka ww. nieruchomości w dniu [...] lutego 2016 r. złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok 2016, wykazując w pkt. 1 pozycji E, że na nieruchomości zamieszkuje jedna osoba a w pkt. 2 wskazała, że zbiera odpady komunalne w sposób selektywny. W bloku E.1 właścicielka nieruchomości wybrała metodę określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości nieopomiarowanych (pozycja ta dotyczy "braku wodomierza, studnia"), przyjmując ryczałt [...] m3 na osobę (budynek nieskanalizowany) i wskazując średnie miesięczne zużycie wody w ilości [...] m3, zaś w rubryce miesięczna kwota opłaty wskazała [...] zł.

W dniu [...] września 2018 r., po telefonicznym poinformowaniu przez pracownika urzędu gminy, W. T. złożyła deklarację na rok 2018, wskazując, że na nieruchomości zamieszkuje jedna osoba oraz przyjęła średnie zużycie wody dla nieruchomości nieopomiarowanych "bez użycia wodomierza". Współwłaścicielka nieruchomości nie dokonała korekty deklaracji na wezwanie organu.

W toku czynności sprawdzających organ ustalił, iż powyższa nieruchomość jest opomiarowana, wyposażona w licznik wody. Dodatkowo, w złożonych przez Stronę deklaracjach na rok 2014, 2015, 2016 organ stwierdził następujące nieprawidłowości:

1. - w przedmiotowych deklaracjach wybrano formę określenia wysokości opłaty dla nieruchomości zamieszkałych nieopomiarowanych (tj. brak wodomierza, studnia),
2. - jako podstawę do obliczenia wysokości opłaty za odbiór odpadów przyjęto ryczałt na mieszkańca zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody (Dz. U. z 2002 r. Nr 8, poz. 70), który jest stosowany dla nieruchomości nieposiadających licznika na wodę,
3. - stwierdzono brak złożenia deklaracji na rok 2017.

W dniu [...] października 2018 r. organ skierował pismo do Wodociągów Z. w G. o podanie ilości zużycia wody za lata 2012-2017 oraz podanie informacji czy nieruchomość należąca do Strony wyposażona jest w licznik wody bezpowrotnie zużytej. Ustalono, iż na ww. nieruchomości zużycie wody w roku 2016 wyniosło [...] m3, w 2017 r. [...] m3, a Wodociągi nie posiadają wiedzy "nt. zainstalowania podwodomierzy wody bezpowrotnie zużytej".

Zwrócono się też do operatora gminnej sieci kanalizacyjnej z zapytaniem czy powyższa nieruchomość wyposażona jest w licznik wody bezpowrotnie zużytej oraz podanie zużycia wody za lata 2012-2017. W odpowiedzi uzyskano informację, że pod wskazanym adresem nie ma zarejestrowanego podlicznika na wodę bezpowrotnie zużytą oraz że firma nie świadczy usług pod tym adresem.

Organ wystosował również zapytanie do przedsiębiorstwa odbierającego odpady na terenie gminy D., o udzielenie informacji czy w okresie od [...] lipca 2013 r. była świadczona usługa odbioru odpadów komunalnych oraz czy odpady te były odbierane w sposób selektywny czy zmieszany. W odpowiedzi uzyskano informację, że w przedmiotowej nieruchomości w okresie od początku 2013 r. świadczone były usługi odbioru odpadów komunalnych w sposób selektywny.

Na podstawie dokonanych ustaleń organ stwierdził, że powyższa nieruchomość jest opomiarowana, wyposażona w licznik wody zużytej w nieruchomości, na której odpady komunalne zbierane są w sposób selektywny oraz że przedmiotowa nieruchomości nie jest wyposażona w zarejestrowany licznik wody bezpowrotnie zużytej.

Wobec stwierdzenia nieprawidłowego sposobu określania wysokości przedmiotowej opłaty postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. organ wszczął z urzędu wobec współwłaścicieli nieruchomości postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2014, 2015, 2016, 2017 i 2018.

W. T. [...] stycznia 2019 r. wniosła na piśmie uwagi do sprawy, wskazując m.in., że reprezentuje też w sprawie T. T., który na mocy spadkobrania w roku 2015 stał się w [...] współwłaścicielem nieruchomości rolnej [...]. Wyjaśniła też, że budynek mieszkalny oznaczony numerem adresowym [...] w m. D. zlokalizowany jest na wskazanej działce. Rozliczenie wody obywa się na podstawie wskazań wodomierza zlokalizowanego na granicy działek nr [...], [...] (obręb D.) i działki nr [...] (obręb [...]). Pomiędzy wodomierzem, a wejściem przyłącza wodnego do budynku znajdują się dwa rozgałęzienia zasilające w wodę gospodarstwo rolne o powierzchni [...] m2 na ww. działce nr [...]. Oświadczyła ponadto, że budynek mieszkalny nie jest skanalizowany, posiada własną oczyszczalnię biologiczną.

Organ I instancji ww. trzema decyzjami z [...] stycznia 2019 r. określił Stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na lata 2016, 2017 i 2018. Dla określenia tej opłaty organ przyjmował średnie miesięczne zużycie wody w roku poprzedzającym rok dla którego określono wysokość opłaty oraz stawkę opłaty dla nieruchomości z której odpady komunalne są odbierane w sposób selektywny, tj.:

1. - za rok 2016 [...] m3 ([...] m3/12 miesięcy) oraz stawkę opłaty [...] zł, tj. miesięcznie [...] zł, łącznie za rok [...] zł;
2. - za rok 2017 [...] m3 ([...] m3/12 miesięcy) oraz stawkę opłaty [...] zł, tj. miesięcznie [...] zł, łącznie za rok [...] zł;
3. - za rok 2018 [...] m3 ([...] m3/12 miesięcy) oraz stawkę opłaty [...] zł, tj. miesięcznie [...] zł, łącznie za rok [...] zł.

Podstawę prawną wydanych decyzji stanowiły m.in. przepisy 6o ust. 1 i 2, art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2018 r. poz. 1454 ze zm. - dalej: "u.u.c.p.g. ") oraz uchwały Rady Gminy D.:

1. - Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Z. z [...] r. poz. [...]) – dalej: "uchwała w sprawie określenia wzoru deklaracji",
2. - Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (Dz. Urz. Woj. Z. z [...] r. poz. [...], ze zm.) – dalej: "uchwała w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty",
3. - Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki opłaty za pojemnik (Dz. Urz. Woj. Z. z [...] r. poz. [...]) – dalej: "uchwała w sprawie ustalenia stawki opłaty".

Organ wskazał, że Rada Gminy D. w § 1 uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty określiła, że w odniesieniu do nieruchomości położonych w Gminie D. na których zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami ustalana będzie na podstawie metody, o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g., czyli według ilości zużytej wody z danej nieruchomości. W § 2 uchwały ustalono, że opłatę, o której mowa w § 1 oblicza się jako iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty, ustalonej przez Radę Gminy w odrębnej uchwale.

Odnosząc się do pisma Strony z [...] stycznia 2019 r. organ stwierdził, że fakt istnienia dwóch rozgałęzień wodociągu zasilającego działkę rolną nr [...] na odcinku od wodomierza do budynku mieszkalnego nie ma wpływu na stan prawny w sprawie. Jedynie założenie dodatkowego wodomierza na wejściu do domu bądź na wskazanych rozgałęzieniach umożliwiłoby określenie ilości wody bezpośrednio zużytej w domu mieszkalnym i ilości wody zużytej na potrzeby gospodarstwa rolnego. Zdaniem organu, w takiej sytuacji miałaby zastosowanie metoda ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami określona uchwałą w sprawie ustalenia stawki opłaty, jako woda bezpowrotnie zużyta.

Pismem z [...] lutego 2019 r., uzupełnionym pismami z [...] sierpnia i [...] września 2019 r., Strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o ich uchylenie i umorzenie postępowania lub uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonym decyzjom Strona zarzucono:

1. - przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji wbrew treści złożonych przez Stronę kompletnych, terminowo i zgodnie ze stanem faktycznym oraz wskazaniami części E.2 wzoru sporządzonych deklaracji, dotyczących wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z posiadanej przez Strony nieruchomości mieszkalnej, w której pobór wody odbywa się bez użycia wodomierza, obliczonych według obowiązujących przeciętnych norm zużycia wody (część E.2 pkt 3 wyjaśnień deklaracji) i faktu, że opłaty te za cały okres objęty decyzją terminowo uregulowała, co zostało w decyzji pominięte;
2. - nieuprawnione ustalenie w zaskarżonej decyzji opłat opartych na ilości zużytej wody w nieruchomości zamieszkałej jako nieruchomości opomiarowanej (część E.1 A + B deklaracji), zamiast według części E.2 deklaracji.

Ponadto Strona zarzuciła, że:

1. - organ I instancji dokonał w zaskarżonej decyzji ustalenia wysokości opłaty w sposób sprzeczny z treścią przytoczonego przez ten organ w uzasadnieniu decyzji art. 6 pkt 6o u.u.c.p.g., tj. jako wynikającej "z uzasadnionych szacunków, w tym średniej ilości odpadów komunalnych, powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze";
2. - organ I instancji bezpodstawnie zarzucił w decyzji niezłożenie deklaracji za lata 2014-2016, podczas gdy w uzasadnieniu decyzji ten sam organ wskazuje, że deklaracje te zostały złożone i stosownie do zmian skorygowane;
3. - organ I instancji bezpodstawnie zarzucił Stronom w zaskarżonej decyzji niezłożenie deklaracji za lata 2017-2018, podczas gdy zgodnie z treścią art. 6 pkt 6 u.c.p.g. obowiązek taki na Stronie nie ciążył;
4. - organ I instancji pominął w decyzji wniesienie przez Stronę opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2014-2018 zgodnie ze złożonymi deklaracjami i opłat tych nie odliczył;
5. - organ zawyżył kwotę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok 2015 o [...] zł poprzez nieuzasadnione indywidualne obciążenie osobno każdego z obecnych współwłaścicieli za rok 2015, podczas gdy współwłasność wystąpiła od kwietnia 2015 r. a zatem indywidualne obciążenie dotyczy wyłącznie Strony i wyłącznie za okres od stycznia do marca 2015 r.

Kolegium ww. decyzjami z dnia [...] października 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji za lata 2016, 2017 i 2018.

W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy wskazał na wynikający z art. 6h u.u.c.p.g. obowiązek właściciela nieruchomości (a więc i współwłaściciela) ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której położona jest nieruchomość, opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, oraz na termin składania deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami i metodę ustalania wysokości opłaty, określone odpowiednio w ww. uchwałach Rady Gminy D..

Następnie Kolegium wskazało, że współwłaścicielka nieruchomości w dniu [...] lutego 2016 r. złożyła stosowną deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na 2016 rok, wybierając metodę określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości nieopomiarowanych (brak wodomierza, studnia), a w deklaracji na rok 2018 niewłaściwie wybrała formę wyliczenia miesięcznej kwoty opłaty (bez użycia wodomierza) oraz nie złożyła korekty deklaracji. Kolegium wskazało też na czynności organu I instancji zmierzające do ustalenia czy nieruchomość wyposażona jest w licznik wody bezpowrotnie zużytej ilości zużytej wody oraz ilość zużytej wody, wskazując na treść udzielonych odpowiedzi przez Wodociągi, operatora gminnej sieci kanalizacyjnej i firmę odbierającą odpady.

Organ odwoławczy stwierdził, że analiza zgromadzonego materiału wskazuje, iż przedmiotowa nieruchomość jest opomiarowana, wyposażona w licznik wody zużytej w nieruchomości, na której odpady komunalne zbierane są w sposób selektywny oraz że nieruchomości nie jest wyposażona w zarejestrowany licznik wody bezpowrotnie zużytej.

Organ wskazał na treść art. 6o u.u.c.p.g., zgodnie z którym w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Końcowo Kolegium podniosło, że właściciel (a więc i współwłaściciel) ma obowiązek ponosić na rzecz gminy, na której położona jest nieruchomość opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe decyzje organu odwoławczego, w zakresie dotyczącym opłat za 2016, 2017 i 2018 r., W. T. – załączając też pełnomocnictwo syna T. T. - wniosła o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, wskazując, że decyzje naruszają rażąco prawo.

W ocenie strony skarżącej organ bezprawnie ustalił opłatę według ilości m3 wody zdatnej do spożycia wprowadzonej na nieruchomość opomiarowanym przyłączem wodociągowym, podczas gdy ustawa mówi o ilości zużytej wody z nieruchomości, a zatem zużytej wody przez mieszkańców w celach bytowych wyprowadzonej z nieruchomości do kanalizacji, czyli ścieków bytowych z nieruchomości.

Strona podniosła, że SKO utrzymując w mocy rażąco naruszającą prawo interpretację organu I instancji co do przedmiotu przyjętej przez Radę Gminy metody obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, traktującą ustawowy przedmiot przyjętej metody określony jako "ilość zużytej wody z nieruchomości" jako tożsamy z ilością wody zdatnej do spożycia wprowadzoną w sieci wodociągowej opomiarowanym przyłączem do nieruchomości. Organ odwoławczy zaakceptował także kolejne rażące naruszenie prawa w przedmiotowych decyzjach polegające na bezprawnym zastosowaniu nieznanego u.u.c.p.g. naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od m3 wody "bezpowrotnie utraconej", tzn. użytej do podlewania ogrodów i odprowadzonej do gruntu na nieruchomości, pobraną z sieci wodociągowej ogólnym opomiarowanym przyłączem ale w ilości wykazanej na zamontowanym w tym celu dodatkowym podliczniku jako obciążoną niższą stawką aniżeli stosowana do m3 wody wprowadzonej do budynku mieszkalnego.

Strona skarżąca uważa, że metoda przyjęta przez Radę Gminy D. na podstawie art. 6j ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g. dotyczy ilości ścieków bytowych pochodzących z nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, mierzonych przyrządem pomiarowym na przyłączu kanalizacyjnym danej nieruchomości, a nie jak zostało przyjęte w przedmiotowej decyzji do wprowadzonej do nieruchomości ilości wody zdatnej do spożycia według stanu wodomierza w przyłączu wodociągowym na granicy nieruchomości zabudowanej.

Znaczenie określenia "zużyta woda z nieruchomości" wynika wprost z definicji art. 2 pkt 8 ppkt a), pkt 9 i pkt 15 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123 poz. 858 ze zm.). Według art. 2 pkt 8 ppkt a) ww. ustawy, ścieki to "wprowadzane do wód lub ziemi wody zużyte w szczególności na cele bytowe lub gospodarcze, a według treści pkt. 9 ww. przepisu ustawy ścieki bytowe to ścieki z budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego oraz użyteczności publicznej powstające w wyniku ludzkiego metabolizmu lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki o zbliżonym składzie pochodzące z tych budynków, których ilość według treści pkt. 15 ustawy, pochodząca z nieruchomości mierzona jest przyrządem pomiarowym znajdującym się na przyłączu kanalizacyjnym.

Zatem nie pomiar wprowadzonej do nieruchomości wody zdatnej do spożycia wg ilości m3 mierzonych wodomierzem na przyłączu wodociągowym, jak to zastosował organ I instancji w obliczeniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przedmiotowych decyzjach, a pomiar ilości zużytej wody na cele bytowe mieszkańców nieruchomości, tj. pomiar ścieków bytowych z nieruchomości w ilości wskazanej na urządzeniu pomiarowym na przyłączu kanalizacyjnym nieruchomości - stanowi podstawę do obliczenia należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy wg wybranej przez Radę Gminy D. metody na podstawie art. 6j ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g.

Strona skarżąca nie zgadza się też z zapisami uchwały Rady Gminy D. N. [...] z [...] października 2016 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz z treścią deklaracji, w których wskazano, że zużytą wodę z nieruchomości należy podać wg ilości m3 wody zdatnej do spożycia w ilości wprowadzonej do nieruchomości wg wskazania wodomierza w przyłączu wodociągowym, co jest wbrew treści przyjętej przez Radę Gminy metody określonej w art. 6j ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Zdaniem Strony rażąco narusza prawo użycie w deklaracji nieznanego u.u.c.p.g. pojęcia "wody bezpowrotnie utraconej", obliczonej wg ilości wody wykazanej na dodatkowym wodomierzu zamontowanym na nieruchomości jako używanej do podlewania ogrodów i odprowadzanej w grunt, której ilość rozliczana jest odrębną stawką i odliczana jest od ilości wody wprowadzonej do nieruchomości wykazanej na wodomierzu głównym - o ile właściciel nieruchomości dokonuje pomiaru wody bezpowrotnie utraconej dodatkowo zamontowanym wodomierzem.

W przeciwnym wypadku właściciel jest zobowiązany do wnoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wg ogółu wprowadzonej na nieruchomość wody zdatnej do spożycia wg stanu wodomierza w przyłączu wodociągowym bez względu na to czy została ona zużyta na cele bytowe mieszkańców czy poza budynkiem mieszkalnym, co zostało zastosowane w decyzjach organu I instancji. Strona podniosła, że do powyższej kwestii - stosowania przez gminę odpłatności za wodę bezpowrotnie utraconą - odniosło się Kolegium RIO w S. uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., rozpatrując skargę mieszkańców na uchwałę Rady Gminy D. z [...] maja 2019 r. w sprawie zmiany stawek za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Kolegium RIO stwierdziło "nieważność części przedmiotowej uchwały Rady Gminy D. w zakresie wprowadzenia w drodze § 1 ust. 3 i 4 uchwały dodatkowej stawki opłaty za zużycie wody bezpowrotnie utraconej, które nie znajduje oparcia w obowiązującej ustawie o u.u.c.p.g. i powoduje nałożenie na część mieszkańców dodatkowej stawki opłaty w sposób niezgodny z ustawą, co zdaniem Kolegium implikuje stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały Rady Gminy D. jako istotnie naruszającej prawo.

Ponadto SKO rozpatrując odwołanie Strony przyjęło błędne ustalenia poczynione w tych decyzjach za własne, bez jakiegokolwiek odniesienia do oczywistych argumentów przedstawionych w odwołaniu dot. stanu faktycznego i prawnego sprawy. SKO nie ustosunkowało się w zaskarżonych decyzjach ani do treści odwołania, ani do treści wyjaśnień złożonych przez współwłaścicielkę po zapoznaniu się z zawartością akt sprawy, w których wskazała, wbrew twierdzeniom organu I instancji, że:

1. - adres [...] nie znajduje się w miejscowości D. na działce [...], a dotyczy budynku na działce siedliskowej gospodarstwa rolnego o nr [...] znajdującego się w obrębie geodezyjnym D. poza granicą miejscowości D. na obszarze dwóch graniczących z sobą nieruchomości rolnych [...] i [...], stanowiących jedną zwartą nieruchomość rolną w obrębie geodezyjnym D. o łącznej powierzchni [...] ha;
2. - działka siedliskowa oznaczona ewidencyjnie jako [...] zgodnie z obowiązującymi przepisami nie stanowi odrębnej nieruchomości zabudowanej, a jest gruntem rolnym gospodarstwa rolnego pod budynkiem mieszkalnym tego gospodarstwa przy czym jej powierzchnia to wyłącznie grunt znajdujący się w obrysie budynku mieszkalnego;
3. - pobór wody zdatnej do spożycia na działce siedliskowej pod budynkiem mieszkalnym oznaczonym jako [...] nie jest rejestrowany wodomierzem;
4. - opomiarowane wodomierzem przyłącze wodne dla gospodarstwa rolnego [...] obręb geodezyjny D. znajduje się w odległym od działki siedliskowej terenie [...] ha nieruchomości rolnej w północno wschodniej części jej granicy na styku obrębów geodezyjnych D., [...], [...], w sąsiedztwie cieku wodnego - działki geodezyjnej nr [...] obręb R., tj. rowu melioracyjnego, w sąsiedztwie drogi publicznej ul. [...] w [...]. W ewidencji obsługującego przyłącze wodociągowe zakładu wodociągowego pn. Wodociągi Z. [...] przyłącze to jest oznaczone jako [...], co Strona dokumentuje kopią egzemplarza informacji otrzymanej z WZG w roku 2012 i kopią faktury tej spółki za pobór wody z grudnia 2017 r.;
5. - pobór wody zdatnej do spożycia z opomiarowanego przyłącza wodociągowego [...] rozprowadzony jest po [...] ha gruncie gospodarstwa rolnego [...] szeregiem [...] nieopomiarowanych punktów poboru przed wprowadzeniem do budynku mieszkalnego na działce siedliskowej [...], wobec czego wskazanie pobrania wody na wodomierzu w przyłączu wodociągowym [...] dotyczy poboru wody rozprowadzonej do punktów poboru na terenie całego gospodarstwa rolnego, a nie wyłącznie poboru wody do budynku mieszkalnego na działce siedliskowej. Zatem stan ilości m3 pobranej wody wykazany na wodomierzu w przyłączu wodociągowym nie stanowi o ilości wody wprowadzonej do budynku mieszkalnego;
6. - współwłaścicielka złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na lata 2013, 2014 i 2016, co potwierdził organ I instancji w złożonym do akt stanowisku w sprawie: deklaracji na pozostałe lata wymienione w decyzjach nie składano, zgodnie z treścią zapisu we wzorze deklaracji w rubryce pt.: "terminy składania", wobec braku zmian stawek elementów dotyczących ustalenia zadeklarowanej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Strona skarżąca zarzuciła, że w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji SKO nie ustosunkowało się w żadnym zakresie do tej części treści odwołania od decyzji organu I instancji, w której wskazano, że sporządzając deklarację na rok 2013 kierowano się ustawowym zapisem metody przyjętej przez Radę Gminy dla ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, tj. wg ilości zużytej wody z danej nieruchomości.

Strona skarżąca biorąc pod uwagę, że nieruchomość zamieszkała, z której ma obowiązek wnosić opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowiąca działkę siedliskową oznaczoną jako [...] nie jest podłączona do gminnej kanalizacji, ścieki wyprowadzane są do biologicznej oczyszczalni ścieków z rozprowadzeniem w grunt gospodarstwa rolnego, w złożonej deklaracji na rok 2013 należną opłatę obliczyła w oparciu o ilość zużytej wody z nieruchomości wg przeciętnych norm zużycia wody z nieruchomości zawartych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2002 r., wskazanym w uchwalonym przez Radę Gminy wzorze deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.

Wpłaty na konto Gminy ustalonej w ww. sposób odpłatności za gospodarowanie odpadami komunalnymi od osoby zamieszkałej na nieruchomości nie zostały uwzględnione w ustalonych kwotach odpłatności w rażąco naruszających prawo decyzjach organu I instancji.

Zdaniem strony skarżącej, w przedmiotowych decyzjach pominięto istotny dowód na okoliczność potwierdzenia prawidłowego obliczenia przez skarżących opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości zamieszkałej stanowiącej działkę siedliskową [...] w złożonej przez współwłaścicielkę deklaracji na rok 2013, wynikający z faktu potwierdzenia sposobu i wysokości obliczenia opłaty przez Wójta Gminy D. w piśmie informacyjnym skierowanym do skarżącej z [...] lipca 2013 r. SKO nie ustosunkowało się do treści tej informacji w wydanych decyzjach, mimo, że współwłaścicielka dostarczyła ww. pismo z odwołaniem.

Strona podniosła nadto, że w świetle obowiązujących przepisów organ I instancji wydał rażąco naruszającą prawo błędną decyzję o ustaleniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w budynku mieszkalnym na działce siedliskowej [...], w stosunku do której prawidłowo, zgodnie z u.u.c.p.g. oraz wzorem deklaracji uchwalonym przez Radę Gminy, sporządzono deklarację o wysokości opłaty oraz opłatę tę odprowadzono na wskazane konto w latach 2013-2018 obliczoną wg przeciętnych norm zużycia wody z nieruchomości stanowiącej nieskanalizowaną działkę siedliskową, na której zamieszkują mieszkańcy, znajdującą się na terenie gospodarstwa rolnego oznaczonego ewidencyjnie [...] w obrębie geodezyjnym D..

Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o uchylenie błędnych, rażąco naruszających prawo decyzji Kolegium, utrzymujących w mocy błędne i rażąco naruszające prawo decyzje organu I instancji.

Do skargi dołączono następujące dokumenty:

1. - kopię informacji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2013 r. o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na działce siedliskowej [...] 100 wraz z pismem przewodnim i dowodem nadania do SKO - na dowód złożenia przez Stronę deklaracji na rok 2013;
2. - kopię ww. informacji zakładu Wodociągi Z. [...] o ilości wody zdatnej do spożycia dostarczonej na teren gospodarstwa rolnego [...] obręb D. przyłączem wodociągowym zlokalizowanym [...] w roku 2013 oraz kopię faktury za dostarczoną wodę tym przyłączem wodociągowym, zawierającą informację o ilości dostarczonej wody w roku 2017 na dowód lokalizacji opomiarowanego wodomierzem przyłącza wodociągowego poza nieruchomością stanowiącą działkę siedliskową pod budynkiem oznaczonym jako [...];
3. - druk wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uchwaloną przez Radę Gminy D..

SKO w odpowiedziach na skargi, podtrzymało stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach, wskazując, iż skargi nie zawierają uzasadnionych podstaw.

Na rozprawie Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Sz 36/20, I SA/Sz 37/20 i I SA/Sz 38/20 do wspólnego rozpoznania a także rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod sygn. akt I SA/Sz 36/20.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Kontroli Sądu na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. podlegały rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec Skarżących, będących współwłaścicielami nieruchomości położonej pod adresem [...], za lata 2016, 2017 i 2018.

Rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu nakazującym ich uchylenie. Stosownie bowiem do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Spór w sprawie sprowadza się do prawidłowości określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2016, 2017 i 2018, z nieruchomości położonej pod adresem: [...], stanowiącej współwłasność Skarżących.

Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonych decyzjach.

Spór w istocie dotyczy zatem prawa a nie ustaleń faktycznych. Skarżąca nie kwestionuje bowiem, że nieruchomość na której zamieszkuje pod adresem [...] jest opomiarowana, wyposażona w licznik wody zużytej na nieruchomości, nie posiada podlicznika wody zużytej na cele inne niż bytowe, nie kwestionuje także obowiązku uiszczania przedmiotowej opłaty.

Odnosząc się do wskazanego sporu na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 6h u.u.c.p.g. właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c (tj. właściciele nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy), są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Przepis art. 6k ust. 1 u.u.c.p.g. zawiera ustawowe upoważnienia dla rady gminy do podjęcia uchwały w sprawie wyboru jednej z określonych w art. 6j ust. 1 i 2 u.u.c.p.g. metod ustalania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przy czym ustawodawca umożliwił radzie gminy wybór więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. W przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn: 1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub 2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub 3) powierzchni lokalu mieszkalnego - oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1.

Wskazać należy, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalana jest co do zasady na podstawie złożonej przez właściciela nieruchomości deklaracji oraz stawki opłaty uchwalonej przez radę gminy, wyjątkowo natomiast ustawa przewiduje określenie wysokości tej opłaty w drodze decyzji – może to mieć miejsce bądź w przypadku niezłożenia przez podmiot zobowiązany deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym lub istnienia wątpliwości co do danych zawartych w tej deklaracji (art. 6o u.u.c.p.g.) albo w przypadku nieuiszczenia przez właściciela nieruchomości opłaty określonej w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 6m ust. 2a u.u.c.p.g (art. 6m ust. 2b u.u.c.p.g.).

Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6m ust.1a u.u.p.c.g.).

Dla prawidłowego odczytywania ww. przepisów u.u.p.c.g. istotne jest pojęcie "nieruchomości". Nieruchomość definiować należy w sposób wiążący cały system prawa polskiego, tj. wg definicji zawartej w art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym: "nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności". Stąd pojęcia nieruchomości nie można, jak czyni to Skarżąca, ograniczać do pojęcia działki siedliskowej, nieznanego przepisom u.u.c.p.g.

Odnosząc powyższe regulacje prawne do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że na podstawie art. 6k u.u.c.p.g. Rada Gminy D., w drodze ww. uchwały z dnia [...] listopada 2012 nr [...] w odniesieniu do nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy postanowiła, że opłata za gospodarowanie odpadami ustalana będzie na podstawie metody, o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt 2 u.u.p.c.g., tj. według zużycia wody z danej nieruchomości - uchwała weszła w życie dnia 1 lipca 2013 r. Stawka opłaty została określona w ww. uchwale nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w kwocie [...]zł za 1 m3 zużytej wody - jeżeli odpady zbierane są i odbierane w sposób selektywny (§ 1 ust.

1. 1) oraz w kwocie [...]zł od zużycia 1 m3 wody, gdy odpady zbierane są i odbierane w sposób nieselektywny (§ 1 ust.
2. 2) a w § 1 ust. 3 wprowadzono obniżone stawki opłaty dla wody "bezpowrotnie zużytej", jeżeli wielkość jej zużycia ustalana jest na podstawie dodatkowego wodomierza. Uchwała weszła w życie 1 stycznia 2016 r.

Wzór deklaracji Rada Gminy D. określiła ww. uchwałą z dnia [...] maja 2015 r., gdzie pozycja E1 deklaracji dotyczy przypadku poboru wody przy użyciu wodomierza/y, z dalszym zróżnicowaniem na średnie miesięczne zużycie wody i wody bezpowrotnie zużytej według wskazań drugiego wodomierza, przy czym opłata stanowi sumę opłat. Pozycja ta dotyczy także przypadku poboru wody bez użycia wodomierza ("dotyczy nieruchomości nieopomiarowanych brak wodomierza, studnia"), gdzie średnie miesięczne zużycie obliczane jest według liczby m3 zużytej wody ustalone dla danej nieruchomości na podstawie przeciętnych norm zużycia wody na jednego mieszkańca zgodnie z podaną tabelą.

Zatem Rada Gminy na podstawie upoważnienia ustawowego przyjęła stosowne uchwały, tak w sprawie wyboru metody, stawki opłaty i wzoru deklaracji. Wybrano jedną z metod, o której mowa w art. 6j, tj. metodę, o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt 2 u.u.c.g.p., przewidziano stawki opłaty, w tym niższą przy segregacji odpadów oraz od ilości bezpowrotnie zużytej wody.

Mając na uwadze zarzuty skarg wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie nie jest uchwała Rady Gminy D., czy to w sprawie wyboru metody, stawki opłaty czy wzoru deklaracji dotyczące okresu 2016-2018. Przedmiotem skarg są bowiem decyzje w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami, podstawą której są konkretne zapisy ww. uchwał. Wobec tego Sąd rozpoznający skargi na zaskarżone decyzje nie może stwierdzić nieważności uchwały czy jej postanowień.

Odnosząc się natomiast do sposobu obliczenia opłat w decyzjach wskazać należy, że jest on zgodny z regulacjami zawartymi w ww. uchwałach Rady Gminy D. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty oraz w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wymienione uchwały są prawem miejscowym, zatem strona skarżąca nie może skutecznie w indywidualnych sprawach administracyjnych – zakończonych wydaniem decyzji - kwestionować ustalonych w tych aktach zasad odpłatności. W tym zakresie przysługuje bowiem droga o jakiej stanowi art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506), czyli zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego. Dopóki zatem akt prawa miejscowego obowiązuje Sąd ma obowiązek stosować taką regulację.

Na mocy art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sąd jedynie w toku rozpoznawania konkretnej sprawy może oceniać, czy przepisy rangi niższej niż ustawowa są zgodne z przepisami ustawy. Jeśli zaś stwierdzi niezgodność z ustawą takiej regulacji, może odmówić z tego powodu jedynie jego stosowania, pomimo, że formalnie przepis pozostaje nadal w systemie prawnym.

Wskazać zatem należy, że podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły odpowiednio przepisy § 1 i § 2 ww. uchwały z dnia 29 listopada 2012 r. Rady Gminy D. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przepis § 1 ust. 1 ww. uchwały Rady Gminy D. z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty oraz przepisy ww. uchwały Rady Gminy D. z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości.

Zatem tylko w tym zakresie Sąd może dokonać oceny legalności podstawy orzekania w zaskarżonych decyzjach.

Stwierdzić należy, że pomimo nieprzywołania w sentencji zaskarżonych decyzji ww. paragrafów uchwał a poprzestanie na nazwach aktów prawnych z datami uchwalenia i miejscem publikacji, podstawa prawna do orzekania istniała, obowiązywały bowiem wskazane akty prawne zawierające stosowne postanowienia. Ponadto treść uzasadnień decyzji daje odpowiedź na zastosowany przepis. Stąd uchybienie to, zdaniem Sądu, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji, tym bardziej, że strona skarżąca kwestionuje interpretację przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przepisów.

W rozpoznawanych sprawach Strona stosowała metodę rozliczania należności za gospodarowanie odpadami według zużycia wody. Zgodnie z ww. uchwałami wysokość opłaty uzależniona była od ilości zużytej wody z danej nieruchomości, segregacji odpadów oraz od wskazań licznika dla wody zużytej i bezpowrotnie zużytej (§ 1 ust. 1-4 uchwały nr [...]).

Z ustaleń organu, które Sąd zaakceptował i przyjął za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że przedmiotowa nieruchomość zamieszkała pod adresem [...] jest opomiarowana, nie jest wyposażona w podlicznik (drugi licznik) dla wykazania wody zużytej na cele inne niż bytowe (tj. "bezpowrotnie zużytej wody"), odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny.

Mając na uwadze powyższe, odnosząc tak ustalony stan faktyczny do zapisów ww. uchwał – co do metody, stawki opłaty i wzoru deklaracji – zasadnie organ w stosunku do strony skarżącej przyjął stawkę opłaty jak przy odpadach zbieranych i odbieranych w sposób selektywny i odniósł do ilości zużytej wody z danej nieruchomości wg wskazań wodomierza. Prawidłowo zatem organ zastosował § 1 i 2 uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty oraz § 1 ust. 1 uchwały w sprawie ustalenia stawki opłaty.

Nie budzi też wątpliwości, że pojęcie nieruchomości, o czym była mowa, należy odnosić do pojęcia, o którym stanowi art. 46 Kodeksu cywilnego, stąd nieuzasadnione jest ograniczanie jego pojęcia do pojęcia działki siedliskowej. Ponadto zapisy ww. uchwał Rady Gminy dla ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi posługują się metodą zużycia wody z danej nieruchomości, według wskazań wodomierza, co jest zgodne z zapisami art. 6j ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6k ust. 1 pkt 1 u.u.c.p.g. Wbrew zarzutom skarg w żadnej z uchwał, w mających zastosowanie wskazanych przepisach, nie ma użytego zwrotu, że opłatę ustala się od ilości odprowadzanych ścieków. Bezsporne jest, że ustawodawca w u.u.c.p.g. nie zdefiniował pojęcia "zużycia wody z danej nieruchomości" i nie odesłał w tym zakresie do stosowania przepisów innych ustaw. Takiej definicji nie zawierają także inne ustawy, w tym powoływana przez stronę skarżącą ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. 2015 r. poz. 139).

Wobec takiej luki prawnej zasadnie więc Rada Gminy uznała, że należy w tym zakresie zastosować odpowiednio regulacje zawarte w tej ustawie, podobne stanowisko prezentuje też strona skarżąca, przytaczając stosowne przepisy tej ustawy.

Zauważyć tu należy, że wskazaną lukę prawną dostrzegł też ustawodawca i dlatego przepisem art. 1 pkt 12 lit. e ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1579) do ustawy zmienianej dodany został art. 6j ust. 3e. Przepis ten stanowi, że w przypadku wyboru przez radę gminy metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy w uchwale, o której mowa w art. 6k ust. 1, określa zasady ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przepis ten wszedł w życie z dniem 6 września 2019 r. Obecnie nie ulega więc wątpliwości, że to właśnie rada gminy władna jest określać zasady ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalania wysokości przedmiotowych opłat.

W stanie prawnym odnoszącym się do rozpatrywanych spraw w ww. uchwałach Rada Gminy D. wprowadziła pojęcie "bezpowrotnie zużytej wody" - wskazane w art. 27 ust. 5 ww. ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, o którą w rozliczeniach pomniejsza się ilość odprowadzanych ścieków. Jest to zatem uregulowanie korzystne dla właścicieli nieruchomości ponoszących opłaty za pobieraną wodę i odprowadzane ścieki. Zgodnie jednak z ust. 6 ww. artykułu, ilość bezpowrotnie zużytej wody "uwzględnia się wyłącznie w przypadkach, gdy wielkość jej zużycia na ten cel ustalona jest na podstawie dodatkowego wodomierza zainstalowanego na koszt odbiorcy usług".

Uznać więc należy nie tylko za zasadne ale także zasługujące na uznanie skorzystanie przez Radę Gminy z podobnej możliwości przy określaniu zasad odpłatności za odbiór odpadów komunalnych. Jest ono bowiem racjonalne – pomniejsza bowiem takie opłaty o ilość wody zużytej np. do podlewania ogrodu, która w istocie nie ma żadnego związku z ilością wytwarzanych odpadów komunalnych w nieruchomości, a przede wszystkim korzystne dla właścicieli nieruchomości. Takie też podejście prezentuje strona skarżąca (podkreślając wielokrotnie, że budynek mieszkalny położony jest na terenie dużego, [...] ha gospodarstwa rolnego), nie przyjmując jednak do wiadomości (i zastosowania), że skorzystanie z takiego "przywileju" wymaga poniesienia "ciężaru" zainstalowania na własny koszt dodatkowego wodomierza.

Nie można jednak zgodzić się ze stroną skarżącą, że poniesienie takiego ciężaru (kosztu) stanowi nieznany w przepisach u.u.c.p.g. obowiązek, którego Strona nie zamierza podjąć i dlatego ma prawo do rozliczania zużytej wody wg zasad jak dla nieruchomości nieopomiarowanej.

Dodać zatem należy, że w myśl art. 27 ust. 1 ww. ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę (...) ilość wody dostarczonej do nieruchomości "ustala się na podstawie wskazania wodomierza głównego" (który jest zainstalowany na nieruchomości strony skarżącej), a dopiero "w przypadku jego braku – w oparciu o przeciętne normy zużycia wody". Niezasadne jest więc, a w istocie niezrozumiałe, stanowisko Strony o rozliczaniu w składanych deklaracjach ilości zużytej wody w oparciu o takie "przeciętne normy", stosowane np. w przypadku czerpania wody ze studni. Nie mają przy tym żadnego znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcie sprawy podnoszone przez Stronę argumenty, iż wodomierz z którego korzysta umieszczony jest przy granicy jej działek, w znacznej odległości od budynku albo że na tym odcinku (na działce Strony) zamontowane są dwa (w skardze wskazano osiem) rozgałęzienia instalacji wodociągowej. Wypada tu zauważyć, że Strona w piśmie z [...] września 2018 r. również stwierdziła, że "całość wody wprowadzonej do mojego gospodarstwa rolnego za pośrednictwem opomiarowanego podłączenia wodociągowego wprowadzona jest do gruntu a zatem bezpowrotnie zużyta...", co oznacza, że wskazania tego wodomierza określają ilość wody dostarczonej do nieruchomości Strony.

W myśl art. 27 ww. ustawy, ilość odprowadzanych ścieków ustala się na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych (ust. 4), a w razie braku takich urządzeń ilość ścieków ustala się (...) "jako równą ilości wody pobranej lub określonej w umowie".

Bezsporne jest w sprawie, że strona skarżąca nie posiada takich urządzeń pomiarowych dla ścieków (bowiem nie odprowadza ścieków do kanalizacji), zatem nawet w razie przyjęcia wskazywanego przez Stronę rozumienia pojęcia "wody zużytej z nieruchomości" dla określenia wysokości opłaty za odbiór ścieków uzasadnione było odpowiednie zastosowanie w zaskarżonych decyzjach zasady określonej w art. 27 ust. 5 w zw. z ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, iż ilość zużytej wody z nieruchomości Strony równa się ilości wody dostarczonej do tej nieruchomości, według wskazań wodomierza głównego.

Nie budzi zatem, zdaniem Sądu, wątpliwości, że mając na uwadze powyższe, tj. wskazane pojęcie nieruchomości i wskazane pojęcie zużycia wody, zastosowane w ww. uchwałach, stanowiące podstawę do nałożenia opłaty – tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie – jako ilość wody dostarczonej do nieruchomości według wskazań wodomierza, jest zgodne z przepisami u.u.c.p.g. Stąd zarzuty skarg są nieuzasadnione i Sąd nie może, mając na uwadze miernik oceny z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, odmówić zastosowania - w ustalonym stanie faktycznym - zapisów § 1 i 2 uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty oraz § 1 ust. 1 uchwały w sprawie ustalenia stawki opłaty i przepisów uchwały w sprawie określenia wzoru deklaracji.

Nie było więc podstawy do rozważania zastosowania art. 178 ust. 1 Konstytucji wobec regulacji z § 1 ust. 3 ww. uchwały w sprawie ustalenia stawki opłaty, która nie była podstawą wydania decyzji i nie mogła być wobec zaakceptowania ustaleń faktycznych przez Sąd. Zatem Sąd badając legalność podjętych rozstrzygnięć nie może wypowiadać się o legalności § 1 ust. 3 tej uchwały.

Niemniej Sąd zauważa, że przepis ten ustalał korzystną stawkę opłaty dla ilości zużycia wody – określanego jako woda bezpowrotnie zużyta, wprowadzając symboliczną stawkę [...] zł za 1 m3, wobec stawki [...] zł za 1 m3 dla pozostałej zużytej wody, zatem gdyby nawet doszło do jego zastosowania w przedmiotowych sprawach to byłoby to orzeczenie korzystne dla strony skarżącej, a Sąd nie mógłby działać na jej niekorzyść.

Jeszcze raz należy zatem podkreślić, że akceptacja ustaleń faktycznych organu i brak akceptacji dla przyjętej przez Stronę interpretacji pojęć "nieruchomość", "zużycie wody", stanowią o niezasadności zarzutów skarg w tym zakresie.

Oceniając zatem legalność zaskarżonych decyzji stwierdzić należy, iż organ prawidłowo przyjął, o czym była mowa powyżej, że:

1. - mówiąc o obowiązkach z u.u.c.g.p. należy odnieść je do podmiotu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.u.p.c.g. (a więc w szczególności do właścicieli i współwłaścicieli nieruchomości) - co w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane przez stronę skarżącą;
2. - mówiąc o nieruchomości należy mieć na uwadze nieruchomość w rozumieniu art. 46 Kodeksu cywilnego. Z dokumentów urzędowych załączonych do akt sprawy (w tym przedkładanych przez Stronę) wynika, że przedmiotowa nieruchomość stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...] posiada księgę wieczystą, w której stwierdzono, że jest to "nieruchomość rolna zabudowana" na której posadowiony jest "budynek mieszkalny o powierzchni całkowitej [...] m2". Z wykazu zmian gruntowych wynika natomiast, że posiadane przez stronę skarżącą działki rolne o nr: [...] i [...] powstały z podziału działki [...] o powierzchni [...] ha, należącej uprzednio do Państwowego Gospodarstwa Rolnego – D. S.. Zatem zarzuty skarg uzasadniające pojmowanie nieruchomości jako odnoszące się wyłącznie do działki siedliskowej – zabudowy mieszkalnej, jest nieuzasadnione;
3. - przy przyjęciu metody z art. 6j ust. 1 pkt 2 u.u.c.g.p., przyjmując do ustalenia opłaty ilość zużytej wody należy odnieść te ustalenie do wskazań wodomierza zainstalowanego na nieruchomości strony skarżącej i to bez rozróżnienia ilości wody zużytej bezpowrotnie - wobec niezainstalowania dodatkowego wodomierza - jako znajdujące oparcie w zapisie § 1 ust. 1 w zw. z ust. 3 uchwały nr [...] Zauważyć też należy, że ilość ta została również wskazana przez Zakład Wodociągów (pismo z [...]11.2018 r.), do którego wystąpił organ prowadzący postępowanie. Bezsporne jest natomiast, że Strona nie posiadała zainstalowanego podlicznika, na co wskazała w toku postępowania, a co wynikało także z ww. pisma i z pisma z [...]02.2018 r. spółki jawnej Polikowscy. Ponadto, Skarżąca pomimo podnoszenia w toku postępowania, że ilość zużytej wody winna odnosić się do wody zużytej w gospodarstwie domowym, na żadnym etapie postępowania nie wskazała na jej ilość, a podjęte przez organ próby ustalenia tej ilości nie przyniosły rezultatu – vide zapytanie skierowane do ww. spółki jawnej i jej odpowiedź z [...].02.2018 r. Tej oceny nie zmieniają przedłożone na etapie skargi przykładowe faktury za zużycie wody, które potwierdzają ustalenia organów.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarg wskazać należy, że zdaniem Sądu, bez znaczenia pozostają argumenty strony skarżącej, iż ww. działki i wodomierz znajdują się poza granicą miejscowości D.. Nieruchomość jest zamieszkała, a więc w miejscowości D. pod adresem: [...], którego dotyczy obowiązek odprowadzenia odpadów, na mocy art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g., a jej właściciela (współwłaściciela) na mocy art. 6h obciąża opłata, jak i obowiązek złożenia stosownej deklaracji i to Gmina D. jest tym podmiotem, który odbiera odpady. Nie ma więc znaczenia, że nieruchomość budynkowa wchodzi w skład nieruchomości rolnej (objętej dwoma ww. działkami ewidencyjnymi) "o pow. [...] ha, wychodzącej poza granice miejscowości D.". Wynika z tego, że właściwość miejscowa organu do naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości na której wytwarzane są odpady, tj. budynku mieszkalnego zlokalizowanego pod ww. adresem, została zachowana i zasadnie ustalenia dokonywał wójt gminy D..

Również nie mogły być uwzględnione zarzuty dotyczące przyczyny nieskładania deklaracji za 2017 i 2018 r., skoro złożona deklaracja za rok 2016 była nieprawidłowa.

Nie ma także znaczenia dla rozpoznawanej sprawy okoliczność podnoszona w skardze, że Regionalna Izba Obrachunkowa uchwałą nr [...] z dnia [...]06.2019 r. stwierdziła nieważność części uchwały nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...]05.2019 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki opłaty za pojemnik, bowiem uchwała ta nie stanowiła podstawy orzekania w niniejszych sprawach przez organy obu instancji.

Odnosząc się do informacji z [...] lipca 2013 r. wystosowanej do Skarżącej przez Wójta Gminy D. wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 6m ust. 2a u.u.c.p.g. - w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu. Oznacza to, że zmiana stawki opłaty dokonana zawiadomieniem może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy zobowiązany uprzednio złoży deklarację – co miało miejsce w niniejszej sprawie bowiem to Skarżąca w deklaracji wskazała dane niezbędne do wyliczenia opłaty, tj. okoliczność, że rozlicza się wg ryczałtowego zużycia wody z uwagi na brak wodomierza.

Nie jest także uzasadniony zarzut niepomniejszania ustalonej decyzjami opłaty o kwotę zapłaconą przez Stronę. Te zarzuty istotne są bowiem na etapie realizacji ustalonego obowiązku, tj. egzekwowania opłaty.

Sąd uznał też, że brak odniesienia się szczegółowo do zarzutów odwołania nie wpływa na potrzebę wyeliminowania z obrotu zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu I instancji.

Takiej konieczności Sąd nie stwierdził także w związku ze skierowaniem decyzji organów do obojga współwłaścicieli nieruchomości – pomimo brzmienia art. 2 ust. 2a u.u.c.p.g., w myśl którego: "Jeżeli obowiązki wskazane w ustawie mogą jednocześnie dotyczyć kilku podmiotów spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4, obowiązany do ich wykonania jest podmiot lub podmioty faktycznie władające nieruchomością. W takim przypadku podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 4, mogą w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, wskazać podmiot obowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy.". Nie budzi bowiem wątpliwości, że współwłaściciel (a zatem dotyczy to również skarżącego T. T.) uprawniony jest do współposiadania samoistnego a więc do władania nieruchomością i do korzystania z niej.

Z kolei wysokość opłaty w przypadku wyboru metody ustalania opłat od ilości zużytej wody nie zależy od ilości osób zamieszkujących/przebywających na nieruchomości (ani od ilości wytworzonych przez te osoby/osobę odpadów), zatem dla określenia wysokości opłaty nie miało znaczenia, że T. T. nie przebywa stale na przedmiotowej nieruchomości, pomimo zameldowania na tej nieruchomości i wskazywania jej adresu np. w pełnomocnictwach udzielonych Skarżącej. Również w postępowaniu administracyjnym Skarżąca wskazywała, że reprezentuje też syna T., będącego współwłaścicielem ("zamieszkałej") nieruchomości. Oczywistym jest przy tym, że pomimo adresowania decyzji do obojga współwłaścicieli uiszczana/ pobierana jest jedna opłata z tej nieruchomości a pomiędzy współwłaścicielami nie powstały spory co do jej ponoszenia, nie zawarto też umowy określającej osobę obowiązaną do wykonania obowiązków wynikających z ustawy. W ocenie Sądu w opisanej sytuacji nie doszło więc naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, nakazującego uchylenie zaskarżonych decyzji i decyzji organu I instancji.

Mając wszystko powyższe na uwadze, uznając, że zarzuty skarg w ustalonych okolicznościach faktycznych spraw są nieuzasadnione, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.