Uzasadnienie
Zaskarżonymi decyzjami z [...] lutego 2020 r. [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzje Burmistrza C. z [...] września 2019 r. [...] i [...] w sprawie określenia "S. P." Sp. z o.o. Sp. Komandytowa (dalej: "skarżąca", "strona", "spółka") wysokości zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2016 i 2017 w kwotach odpowiednio [...] zł i [...] zł, oraz określiło spółce wysokość tych zobowiązań podatkowych w kwotach odpowiednio [...] zł i [...] zł należnych Gminie C..
Jako podstawę prawną rozstrzygnięć Kolegium wskazało art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900); dalej: "Ordynacja podatkowa", art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 3, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt. 4 lit. c ustawy z dnia 2 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849, Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm..); dalej: "u.p.o.l."
Jak wynika z uzasadnień zaskarżonych decyzji Kolegium, organ I instancji określił stronie wysokość podatku od nieruchomości za 11 miesięcy 2016 r. oraz za 2017 r. w zakresie gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 10251 m˛ oraz w zakresie budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1728,32 m˛. Spółka była właścicielem opodatkowanych gruntów i budynków. W związku z nabyciem nieruchomości w styczniu 2016 r. (akt notarialny z 14 stycznia 2016 r. rep. A nr [...]) obowiązek podatkowy ciąży na niej od lutego 2016 r.
Kolegium wskazało, że na powierzchnię gruntu podlegającą opodatkowaniu składają się: działka nr [...] obr. C. 2 o symbolu Ba i powierzchni 2527 m˛, działka nr [...] obr. C. 2 o symbolu Ba i powierzchni 5087 m˛, działka nr [...] obr. C. 2 o symbolu Bi i powierzchni 2637 m˛. Wykazane w rejestrze gruntów oznaczenie działek symbolami Ba i Bi powoduje objęcie ich obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości. Z racji posiadania ich przez przedsiębiorcę podlegają one opodatkowaniu według stawki dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma do nich zastosowania podnoszone przez podatnika zwolnienie od podatku od nieruchomości z art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., gdyż dotyczy ono jedynie budynków gospodarczych.
Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo oparł rozstrzygnięcie na wypisie z ewidencji gruntów i budynków. Tym samym, nie znajduje uzasadnienia twierdzenie spółki o podleganiu gruntów opodatkowaniu podatkiem rolnym. Ewentualne rolnicze wykorzystywanie działek oznaczonych innymi symbolami niż oznaczającymi użytek rolny nie zmienia tego, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Według Kolegium z aktu notarialnego z 4 stycznia 2016 r. rep. A nr [...] - umowa sprzedaży, a także z wypisu z kartoteki budynków oraz z oględzin działek wynika, że są one zabudowane budynkami biurowymi, zbiornikami (silosy, budynki magazynowe), budynkami przemysłowymi, i pozostałymi niemieszkalnymi. Budynki oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako budynki biurowe, zbiorniki (silosy, budynki rnagazynowe), budynki przemysłowe i pozostałe niemieszkalne, uznaje się za budynki niemieszkalne, w tym budynki gospodarcze.
Kolegium zwróciło uwagę, że organ podatkowy I instancji powołał rzeczoznawcę majątkowego celem wydania ekspertyzy z inwentaryzacją powierzchni użytkowej zespołu obiektów budowlanych stanowiących sporne działki. W ekspertyzie z 4 maja 2018 r. biegły przedstawił zestawienie powierzchni obiektów na działkach. Łączna powierzchnia użytkowa tych obiektów wynosi 3 468,16 m˛. W materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie znajdują się umowy i faktury wskazujące na prowadzenie przez podatnika działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej w zakresie produkcji dżdżownic. Podczas oględzin przeprowadzonych 13 kwietnia 2017 r. przedstawiciele organu I instancji - przy udziale przedstawiciela spółki – dokonali pomiaru powierzchni użytkowej tych pomieszczeń budynków, które zajęte są na działy specjalne produkcji rolnej, a konkretnie na produkcję dżdżownic. Na zdjęciach załączonych do protokołu widać luźno rozstawione na podłodze palety oraz worki i pojemniki.
W wyniku oględzin ustalono, że łączna powierzchnia budynków, która zajęta jest na działy specjalne produkcji rolnej, wynosi 1757,84 m˛. Powierzchnia użytkowa budynków niezajęta na prowadzenie działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej wynosi zatem 1.710,32 m˛ i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Kolegium zwróciło uwagę, że w sprawie zapadły wiążące wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2018 r. II FSK 2058-2059/18. NSA wskazał, że w sprawie występują budynki gospodarcze, a także to, że wymagane jest ustalenie powierzchni tych budynków zajmowanej na działy specjalne produkcji rolnej. Zdaniem Kolegium, organy podatkowe ustaliły tę powierzchnię. Tym samym, pozostała powierzchnia przedmiotowych budynków podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W zaskarżonych decyzjach Kolegium określiło spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na lata 2016 i 2017 w następujący sposób:
- - budynki gospodarcze niezajęte na prowadzenie działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej o powierzchni 1 710,32 m˛ - [...] zł (2016 r.) i [...] zł (2017 r.);
- - grunty niestanowiące użytków rolnych o powierzchni 1 0251 m˛ - [...] zł (2016 r.) i [...] zł (2017 r.).
Zastosowane stawki podatkowe dla budynków i gruntów wynikały z uchwały Rady Miejskiej w C. nr [...] z 30 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości ([...]).
Kolegium za nieuzasadnione uznało uwzględnienie wniosku dowodowego spółki o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka na okoliczność powierzchni zajętej na działy specjalne, skoro powierzchnię tę ustalono w trakcie oględzin. Nie było także uzasadnione uwzględnienie wniosku o dopuszczenie dowodu z umowy przeniesienia własności nieruchomości z lutego 2018 r.
Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła w całości decyzje Kolegium, zarzucając naruszenie:
- 1) art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c), poprzez błędne uznanie, iż tylko część powierzchni użytkowej budynków, to jest 1.757,84 m˛ została zajęta na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, czyli na hodowlę dżdżownic, i pominięcie powierzchni pomieszczeń socjalnych dla pracowników, którzy zajmowali się hodowlą dżdżownic i pomieszczeń technicznych, w których przechowywane były karma, materiały i narzędzia niezbędne do prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej w postaci hodowli dżdżownic, czyli pomieszczeń wykorzystywanych w celu magazynowania, przechowywania sprzętu, towarów i zapasów, związanych z hodowlą dżdżownic, to jest części budynków gospodarczych także zajętych na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej;
- 2) art. 180 § 1, 187 § 1 i 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie rzetelnie dowodu z oględzin budynków gospodarczych i ograniczenie się do powołania na ekspertyzę rzeczoznawcy majątkowego z 4 maja 2018 r., a więc w sytuacji, w której skarżąca nie była już właścicielem nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] i Ż., dla której Sąd Rejonowy w G. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] i w skład której wchodzą między innymi działki o numerach: [...], [...] i [...], z budynkami, oraz w sytuacji, w której budynki gospodarcze nie były już zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, i która to ekspertyza miała służyć wyłącznie zinwentaryzowaniu i pomiarowi powierzchni użytkowej obiektów budowlanych, oraz poprzez nieprowadzenie oględzin zgodnie z wnioskiem skarżącej z 27 kwietnia 2017 r., a w miejsce tego powołanie się na oględziny przeprowadzone 13 kwietnia 2017 r.;
- 3) art. 121 § 1 i 122 Ordynacji podatkowej poprzez:
- a) nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego zgodnie z wnioskiem skarżącej z 27 kwietnia 2017 r. i powołanie się na ekspertyzę rzeczoznawcy majątkowego sporządzoną w innym celu aniżeli wyjaśnienie spornej kwestii w postępowaniu, to jest kwestii, jaka powierzchnia budynków gospodarczych została zajęta na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej oraz powołanie się na oględziny przeprowadzone z 13 kwietnia 2017 r.,
- b) nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego zgodnie z wnioskiem skarżącej zawartym w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a dotyczącym:
- - umowy przeniesienia własności nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu oraz umową ustanowienia hipoteki z 28 lutego 2018 r. zawartą w formie aktu notarialnego Repertorium A numer [...] na okoliczność tego, kto był właścicielem spornej nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] i Ż. i w skład której wchodzą między innymi działki o numerach: [...], [...] i [...], z budynkami,
- - zeznań świadka M. R. na okoliczność zajęcia na hodowlę dżdżownic, w tym na przechowywanie karmy, materiałów i narzędzi niezbędnych w prowadzeniu działu specjalnego produkcji rolnej, jakim jest hodowla dżdżownic, budynków gospodarczych o łącznej powierzchni około 2.800,00 m˛.
W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.
Strona wniosła o: uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji; zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Sąd na rozprawie, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a"), zarządził połączenie spraw o sygn. akt I SA/Sz 360/20 i I SA/Sz 361/20 do łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzenie postępowania pod sygn. akt I SA/Sz 360/20.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotowa sprawa dotyczy określenia stronie skarżącej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2016 i 2017.
Na etapie skargi spór sprowadza się do ustalenia powierzchni użytkowej budynków znajdujących się w posiadaniu strony skarżącej, które zostały zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, czyli na hodowlę dżdżownic.
W toku postępowanie, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organy podatkowe stanęły na stanowisku, że powierzchnia ta wynosi 1.757,84 m˛. Strona skarżąca stoi natomiast na stanowisku, że na skutek wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego doszło do pominięcia powierzchni pomieszczeń socjalnych dla pracowników, którzy zajmowali się hodowlą dżdżownic i pomieszczeń technicznych, w których przechowywane były karma, materiały i narzędzia niezbędne do prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej w postaci hodowli dżdżownic, czyli pomieszczeń wykorzystywanych w celu magazynowania, przechowywania sprzętu, towarów i zapasów, związanych z hodowlą dżdżownic, to jest części budynków gospodarczych także zajętych na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Zdaniem skarżącej, co podnosiła już w piśmie z 27 kwietnia 2017 r., łącznie pominięto około 1000 m˛.
W ocenie Sądu zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Z akt sprawy wynika, że organ I instancji powołał, rzeczoznawcę majątkowego celem wydania ekspertyzy z inwentaryzacją powierzchni użytkowej zespołu obiektów budowlanych stanowiących działki nr [...] obr. C. 2 nr [...] obr. C. 2, nr [...] obr. C.
- 2. W ekspertyzie z dnia 4 maja 2018r. biegły przedstawił zestawienie powierzchni obiektów na działkach nr [...] obr. C. 2 nr [...] obr. C. 2, nr [...] obr. C.
- 2. Łączna powierzchnia użytkowa tych obiektów wynosi 3468,16 m˛.
W materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie znajdują się umowy i faktury wskazujące na prowadzenie przez skarżącą działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej w zakresie produkcji dżdżownic.
Podczas oględzin przeprowadzonych dnia 13 kwietnia 2017 r. przedstawiciele organu I instancji przy udziale przedstawiciela skarżącej – M. R., dokonali pomiaru powierzchni użytkowej tych pomieszczeń budynków posadowionych na działkach nr [...] obr. C. 2 nr [...] obr. C. 2, nr [...] obr. C. 2, które zajęte były na działy specjalne produkcji rolnej, a konkretnie produkcję dżdżownic, na co wskazują załączone do protokołu zdjęcia. Na zdjęciach załączonych do protokołu widać luźno rozstawione na podłodze palety oraz worki i pojemniki.
W wyniku oględzin ustalono, że łączna powierzchnia budynków posadowionych na działkach nr [...] obr. C. 2 nr [...] obr. C. 2, nr [...] obr. C. 2, która zajęta jest na działy specjalne produkcji rolnej, wynosi 1757,84 m˛.
Mając na uwadze powyższe zasadne było uznanie przez organy podatkowe, że powierzchnia użytkowa budynków niezajęta na prowadzenie działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej wynosi 1.710,32 m˛ (3468,16 m˛ - 1757,84 m˛ = 1.710,32 m˛). Powierzchnia 1.710,32 m2 jako niepodlegająca zwolnieniu z podatku od nieruchomości, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Budynki gospodarcze spełniające określone ustawowo warunki, podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości, m.in. odnosi się to do budynków gospodarczych lub ich części zajętych na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej (art. 7 ust. 1 pkt 4 lit.c u.p.o.l.).
W przypadku tego zwolnienia z podatku od nieruchomości warunkiem jego zastosowania jest to, aby budynki gospodarcze były zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej.
Dokumenty zgromadzone w sprawie potwierdzają prowadzenie przez skarżącą działów specjalnych produkcji rolnej, w zakresie części powierzchni budynków.
Na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy nieruchomości znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki najwyższej, to jest dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, za wyjątkiem m.in. budynków mieszkalnych. Jeśli budynki nie są budynkami mieszkalnymi jak to ma miejsce w sprawie, to powinny jako związane z działalnością gospodarczą podlegać opodatkowaniu przy zastosowaniu najwyższej stawki. O fakcie opodatkowania w taki sposób nieruchomości nie rozstrzyga przyj tym okoliczność faktycznego wykorzystania danej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Istotne znaczenie ma bowiem sama możliwość jej wykorzystania w ww. celu, wynikająca z faktu pozostawania tej nieruchomości w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
W sprawia zapadł wiążący wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2018 r. II FSK 2059/18. Sąd w uzasadnieniu do wyroku zapadłego w sprawie za rok podatkowy 2016 r. (II FSK 2058/18) wskazał, że w sprawie występują budynki gospodarcze, a także to, że wymagane jest ustalenie powierzchni tych budynków zajmowanej na działy specjalne produkcji rolnej.
Organy podatkowe w prowadzonym postępowaniu podatkowym w I i II instancji ustaliły powierzchnię zajmowaną na działy specjalne produkcji rolnej. Tym samym, pozostała powierzchnia przedmiotowych budynków podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że poza zakwestionowaniem przeprowadzonych w postępowaniu dowodów w postaci oględzin i ekspertyzy, skarżąca nie podniosła żadnych okoliczności, które dotyczyły tych dowodów, to jest sposobu ich przeprowadzenia czy dokumentowania.
W trakcie oględzin opodatkowanych w sprawie budynków, przeprowadzonych w dniu 13 kwietnia 2017 r., których celem było ustalenie powierzchni budynków zajętej na prowadzenie działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej, brał udział przedstawiciel strony skarżącej. Nie wniósł on żadnych uwag dotyczących tej czynności. Podczas oględzin przedstawiciele organu I instancji dokonali oględzin budynków i ustalili oraz dokonali pomiarów powierzchni zajętej na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Zapisy protokołu nie wskazują na dokonanie pomiarów powierzchni zajętej na palety z hodowlą dżdżownic, które były zostawione bardzo luźno, pod ścianami pomieszczeń lecz powierzchni zajętej na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Na załączonych do protokołu z oględzin zdjęciach widać palety, pojemniki i worki. Organ zatem udokumentował zdjęciami te pomieszczenia, które były zajęte na prowadzenie działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej i nie pomierzył tych pomieszczeń, a także nie wykonał ich fotografii, które nie wskazywały na ich zajęcie na prowadzenie działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej. Przedstawiciel strony skarżącej nie kwestionował sposobu przeprowadzenia tej czynności i sposobu dokumentowania jej przebiegu.
W tej sytuacji zgodzić należy się z organem odwoławczym, że nie znajdował uzasadnienia wniosek dowodowy strony o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka – M. R. (obecnego przy dokonywaniu oględzin) na okoliczność powierzchni zajętej na działy specjalne, podczas gdy powierzchnię tę bezpośrednio ustalono w trakcie oględzin.
Zgodzić także należy się z Kolegium, że przedmiotowe zwolnienie dotyczy budynków, w których rzeczywiście prowadzone są uprawy.
W języku potocznym "zająć" oznacza zapełnić, wypełnić sobą lub czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię czegoś. Potoczne brzmienie analizowanego pojęcia wskazuje, że budynek gospodarczy powinien być faktyczne wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej z wyłączeniem innych funkcji. W budynku muszą być zatem wykonane konkretne czynności, powodujące dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej.
Sformułowanie "zajęte" na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej należy więc rozumieć w ten sposób, że w budynku muszą być wykonywane rzeczywiste czynności składające się na prowadzenie tejże działalności. Czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały i tak, że w zasadzie wykluczają prowadzenie innej działalności. Innymi słowy przepis art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c u.p.o.l. może być stosowany, o ile budynki lub ich części są faktycznie wykorzystywane na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Zatem, gdy działalność z pewnych względów (np. nieopłacalność produkcji) zostanie zaprzestana, budynki takie nie powinny korzystać ze zwolnienia. Ze zwolnienia korzystają tylko budynki gospodarcze zajęte w danym okresie na prowadzenie działów specjalnych.
Argumentacja skarżącej w niniejszej sprawie w istocie zmierza do tego, aby w pojęciu "zajęcia" mieściło się bliżej nieokreślone "związanie".
Ustawodawca nie posługuje się jednak w konstrukcji analizowanego zwolnienia terminem "związane". Gdyby tak było, to zwolnienie podatkowe byłoby stosowane w każdym przypadku, gdy budynkiem gospodarczym władałby podmiot prowadzący działy specjalne produkcji rolnej. Tak jednak nie jest, gdyż poprzez użycie sformułowania "zajęte" uwypuklono konieczność faktycznego prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej w budynku gospodarczym i jednocześnie wskazano na zakres zwolnienia.
Zatem Sąd stanowiska strony skarżącej w tym zakresie nie podziela, abstrahując od tego, że wydaje się niewiarygodne, że przy tak nieefektywnym wykorzystaniu przestrzeni pomieszczeń wykorzystywanych w celu hodowli dżdżownic, jak to zostało uwidocznione na zdjęciach z przeprowadzonych oględzin, konieczne było w 2016 i 2017 r. przeznaczenie kolejnych "około 1000 m˛" powierzchni na pomieszczenia socjalne czy magazyny niezbędne do prowadzenia tej działalności.
Tym bardzie, że twierdzenia skarżącej są w zasadzie gołosłowne i sprowadzają się tylko do kwestionowania ustaleń organów. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, że zakres prowadzonej produkcji dżdżownic był na tyle duży, że wymagał zajęcia na ten działalność prawie całej powierzchni posiadanych przez nią budynków.
W konkluzji stwierdzić należy, że warunkiem stosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości uregulowanego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c u.p.o.l. jest zajęcie budynku gospodarczego na prowadzenie działu specjalnego produkcji rolnej, a jedyną przesłanką zastosowania przywileju podatkowego z powołanego przepisu jest rzeczywiste prowadzenie w obiekcie działu specjalnego produkcji rolnej.
W wyroku z dnia 15 grudnia 2015 r., II FSK 2552/13, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w odniesieniu do przesłanki wynikającej z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c u.p.o.l., przy opodatkowaniu budynków działów specjalnych produkcji rolnej zbadania wymaga, czy są one faktycznie zajęte na prowadzenie takiej produkcji rolnej. Zatem muszą w nich być rzeczywiście prowadzone uprawy (zob. także wyrok NSA z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 172/10).
W ocenie Sądu, nie jest także uzasadnione uwzględnienie wniosku o dopuszczenie dowodu z umowy przeniesienia własności nieruchomości z lutego 2018 r. Dowód ten miał w ocenie strony służyć zakwestionowaniu ekspertyzy z maja 2018r.
Okoliczność zmiany właściciela nieruchomości zabudowanej, bez wykazania zmian w zakresie powierzchni użytkowej opodatkowanych budynków, nie wnosi niczego do sprawy. Nie zmienia tego, że w latach 2016 i 2017 skarżąca była właścicielem opodatkowanych nieruchomości oraz tego, że opodatkowane budynki miały wskazaną w ekspertyzie powierzchnię użytkową.
Reasumując, zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy materialnej i kompletności materiału dowodowego.
W rozpoznawanej sprawie organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie można zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżone decyzje zawierają pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał również prawidłowej oceny argumentów i dowodów przedstawianych przez stronę. Postępowanie to zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Uznać więc należy, że przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającymi z art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 192 i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej.
Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Orzeczenia administracyjne przywołane w sprawie dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.