Uzasadnienie
Skarżąca K. C., w dniu [...] r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) zwróciła się na urzędowym formularzu PPF o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika wnosząc o wyznaczenie radcy prawnego R. G. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że korzysta już ze zwolnienia od kosztów sądowych na mocy postanowienia z dnia 22 maja 2013 r. oraz, że nadal nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych w tym wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika ze względu na bardzo trudną sytuację finansową.
Z dokumentów i oświadczeń znajdujących się w aktach sprawy wynika, że skarżąca jest zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna i utrzymuje się z niewielkiego zasiłku dla bezrobotnych (zaświadczenie PUP w [...] z dnia [...] r. – k. [...]). Skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie wykazała żadnego majątku w postaci nieruchomości, wartościowych rzeczy ruchomych, zgromadzonych zasobów pieniężnych (oszczędności, papierów wartościowych itp.). Ponadto skarżąca oświadczyła, że nie korzysta z pomocy społecznej, nie posiada rachunków bankowych, mieszka w wynajmowanym pokoju, a jej miesięczne wydatki to czynsz najmu w kwocie ok. [...] zł regulowany gotówką oraz bieżące wydatki w kwocie ok. [...] zł na wyżywienie, zakup środków higieny osobistej i tania odzież, wskazując, iż dokumentów potwierdzających ponoszenie ww. wydatków nie posiada.
Do wniosku skarżąca nadesłała także: dwie kopie rocznych zeznań podatkowych za [...] r. i [...] r. wraz z potwierdzeniami ich złożenia w urzędzie skarbowym, kopię umowy najmu pokoju w lokalu mieszkalnym.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Na wstępie wskazać należy, że złożony przez skarżącą kolejny wniosek w sprawie, w której przyznano jej już zwolnienie od kosztów sądowych oznacza, że wniosek ten podlegać będzie rozpoznaniu na podstawie przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej zwana "P.p.s.a.", tj. dotyczących przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie referendarza sądowego, przedstawione przez skarżącą okoliczności dotyczące sytuacji finansowej i rodzinnej, znajdujące potwierdzenie w dokumentach źródłowych, pozwoliły stwierdzić, że złożony przez nią wniosek o ustanowienie radcy prawnego z urzędu zasługiwał na uwzględnienie. Nie sposób bowiem przyjąć, że skarżąca będzie w stanie ponieść koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, gdy wykazała, iż jest osobą bezrobotną, utrzymuje się z zasiłku, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada oszczędności ani żadnego majątku.
Uwzględniając powyższe okoliczności, należało uznać, że zaistniały okoliczności warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
W odniesieniu do wskazania we wniosku skarżącej o ustanowienie dla niej pełnomocnika, osoby radcy prawnego R. G., wyjaśnić należy, że zarówno referendarz sądowy jak i Sąd nie mają kompetencji do imiennego wyznaczania pełnomocnika, który będzie zastępować stronę korzystającą z przyznanego jej prawa pomocy. Rolą referendarza sądowego (Sądu) jest bowiem orzekanie w zakresie wniosku o przyznanie prawo pomocy. Po wydaniu postanowienia o przyznaniu prawa pomocy działanie Sądu ogranicza się wyłącznie do wystąpienia do właściwej okręgowej rady radców prawnych o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Natomiast zgodnie z art. 244 § 3 P.p.s.a., jeżeli strona we wniosku wskazała osobę radcy prawnego, właściwa okręgowa rada radców prawnych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym wyznaczy pełnomocnika wskazanego przez stronę.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 245 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.