Uzasadnienie
Gmina G. reprezentowana przez radcę prawnego K. H. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w wyniku skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 13 stycznia 2004r., sygn. akt III S.A. 1285/02 Sąd ten stwierdził nieważność decyzji Ministra Finansów z dnia 11 kwietnia 2002r., znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody z dnia [...]. znak [...].
W wyroku tym Sąd stwierdził, że wynik kontroli Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...]. stanowi w istocie decyzję wydaną na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej od której odwołanie przysługuje do właściwej Izby Skarbowej. Błędne pouczenie o sposobie zaskarżenia decyzji (nazwanej wynikiem kontroli) po myśli art. 214 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie, która po doręczeniu wyroku Sądu może wystąpić o przywrócenie terminu do złożenia odwołania (art. 162 Ordynacji podatkowej).
Jak wynika z zaskarżonego postanowienia Gmina G. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w dniu 16 lutego 2004r. W postępowaniu wywołanym wnioskiem Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2004r. sygn. akt III S.A. 1285/02 został doręczony pełnomocnikowi Gminy G. wraz z pismem z dnia 28 stycznia 2001r. w dniu 4 lutego 2004r. Powyższa informacja pochodzi od Sądu (pismo z dnia 18 marca 2004r. sygn. akt III S.A. 1285/02), natomiast strona poinformowała, że wyrok otrzymał bezpośrednio pełnomocnik strony w dniu 10 lutego 2004r.
Dyrektor Izby Skarbowej przyjął za datę doręczenia wyroku (III S.A. 1285/02) dzień 4 lutego 2004r. i wobec złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w dniu 16 lutego 2004r. uznał, że podanie o przywrócenie terminu zostało wniesione z uchybieniem 7 dniowego terminu liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej), tj. od dnia doręczenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 4 lutego 2004r.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. podniesiono, że przesyłka zawierająca wyrok adresowana była imiennie na pełnomocnika strony, lecz pomimo to urząd pocztowy wydał ją samej stronie, w imieniu której przesyłkę odebrała w dniu 4 lutego 2004r. Pani R. H. Wyjaśniono, że pełnomocnika nie wiąże ze stroną stosunek pracy, a jedynie stosunek zlecenia, w ramach którego pełnomocnik przyjeżdża z [...] we wtorki każdego tygodnia, dlatego przesyłka oczekiwała nie rozpakowana do dnia 10 lutego 2004r. i dopiero wówczas została mu wręczona.
W ocenie strony skarżącej doręczenie wyroku Sądu sygn. akt III S.A. 1285/02 nie jest prawidłowe i należy uznać że doręczenie nastąpiło w dniu 10 lutego 2004r.
W skardze podniesiono też, że Dyrektor Izby Skarbowej nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący zaistniałego stanu faktycznego naruszając art. 123 § 1 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) uniemożliwiając stronie czynny udział w postępowaniu oraz wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego a także sprzecznie z art. 67 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dociekał kiedy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie doręczono stronie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zasadniczy zarzut skargi oparty został na twierdzeniu, że doręczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2004r. sygn. akt III S.A. 1285/02 było nieprawidłowe ponieważ pełnomocnik nie jest pracownikiem strony, przebywa w siedzibie strony tylko jeden raz w tygodniu i tylko w tym dniu odbiera przeznaczoną dla niego korespondencję, tymczasem poczta doręczyła korespondencję pracownikowi strony – Gmina G. – upoważnionemu do odbioru korespondencji.
Powyższy zarzut w ocenie Sądu nie może być uwzględniony. W kwestii oceny prawidłowości doręczenia korespondencji zawierającej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zastosowanie ma przepis art. 67 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten określa sposób doręczenia pism w postępowaniu sądowym lub orzeczeń dla osoby prawnej, jak również dla jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej i stanowi, że w tych przypadkach korespondencję doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism.
Jako adres do doręczeń korespondencji sądowej reprezentujący stronę – Gminę G., pełnomocnik wskazał adres siedziby strony, wskazany adres jest siedzibą osoby prawnej, dlatego doręczenie korespondencji do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism należy uznać za doręczenie prawidłowe i skuteczne w dniu 4 lutego 2004r.
W skardze wskazano, że w związku z wydanym postanowieniem doszło do naruszenia art. 67 § 5 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ z uwagi na nieobecność pełnomocnika w siedzibie Gminy G., listonosz powinien pozostawić w Gminie zawiadomienie o nadejściu przesyłki dla pełnomocnika.
Odpowiadając na powyższy zarzut należy wskazać na art. 73 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających ten przepis, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
Powołany przepis nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania bowiem znajduje on zastosowanie wtedy gdy korespondencji nie możną doręczyć w sposób określony w przepisach poprzedzających ten przepis.
Art.67 § 1 i 2 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera regulacje określającą doręczenie pism sądowych osobom fizycznym i osobom prawnym stanowiąc, że osobom fizycznym doręczenia dokonuje się osobiście, zaś w przypadku osób prawnych pisma doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentacji ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism.
Pełnomocnik Gminy G. podał adres Gminy i twierdzi, że poczta nieprawidłowo doręczyła korespondencję, oddając ją pracownikowi Gminy upoważnionemu o odbioru korespondencji. W świetle przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym /Dz.U. z 1999r. Nr 62, poz. 697 ze zm./, które ma zastosowanie do doręczenia pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym na mocy art. 65 § 2 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesyłka adresowana do osoby prawnej lub organizacji nie posiadającej osobowości prawnej może być doręczona pracownikowi upoważnionemu do odbioru przesyłek /§ 4 ust.2 rozporządzenia /. Listonosz doręczając korespondencję kieruje się adresem umieszczonym na przesyłce, a w niniejszym przypadku był to adres Gminy G. Nie wynika też z akt sprawy aby zaznaczono, iż adres Gminy G. był adresem do doręczeń dla pełnomocnika. W tych okolicznościach Sąd uznał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie doręczony został przez pocztę prawidłowo i skutecznie w dniu 4 lutego 2004r.
Należy zwrócić uwagę, że pełnomocnik Gminy G. jest radcą prawnym, czyli osobą zawodowo świadczącą usługi w zakresie obsługi prawnej i z tego powodu winien wykazywać szczególną dbałość o to aby korespondencja w zakresie świadczonych przez niego usług przebiegała bez żadnych komplikacji i niezależnie od stosunku łączącego go z mocodawcą winien dbać o to, aby nie narażać mocodawcy na ewentualne utraty terminów procesowych.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi o obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania a przed wydaniem decyzji umożliwienie jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
W sprawie rozpatrywanej przez Sąd zostało wydane postanowienie, a zgodnie z art. 219 Ordynacji podatkowej do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 210 § 2-5 oraz art. 212-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie – również art. 240-249 oraz art. 251 i 252, z tym, że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 145 § 1, art. 248 § 3 i art. 251, wydaje się postanowienia.
Z powyższego wynika, że zasada ogólna zawarta w art. 123 Ordynacji podatkowej nie odnosi się do niniejszego postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem.
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.