Uzasadnienie
Prezydent Miasta S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] marca 2021 r. znak spr. [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] października 2020 r. nr [...] i umarzającą postępowanie organu pierwszej instancji w przedmiocie zwrotu przez P. w S. dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2).
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6) P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).
Prawo do zaskarżenia do sądu administracyjnego działania lub zaniechania organu administracji publicznej przysługuje jedynie legitymowanym podmiotom. Zatem spór o zgodność z prawem tego działania lub zaniechania (w niniejszej sprawie
- - decyzji) rozstrzyga sąd administracyjny wyłącznie wtedy, gdy skargę złożył podmiot mający legitymację skargową. Brak legitymacji skargowej powoduje, że sąd administracyjny nie może przejść do rozstrzygnięcia sporu o zgodność z prawem zaskarżonej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2007 r., I OSK 755/06).
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że legitymacji skargowej nie mają organy, które orzekały w sprawie, i to niezależnie od tego, w której instancji. Przedmiot sprawy administracyjnej rozstrzyganej decyzją nie dotyczy bowiem interesu prawnego tego organu, gdyż – co do zasady - nie działa on jako nosiciel tegoż w rozumieniu art. 28 Kodeksu postepowania administracyjnego i art. 50 § 1 P.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu samemu podmiotowi z jednej strony uprawnienia władcze, a z drugiej uprawnienia strony, która domaga się ochrony w istocie przed działaniami organu administracji wyższego stopnia. Stronami postępowania sądowego byłyby wówczas dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie w dwóch instancjach, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji.
Powierzenie więc organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie aktu administracyjnego uniemożliwia dochodzenie przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, bądź sądowoadministracyjnego. Organ administracji, który występował w sprawie na pierwszym jej etapie, nie może się domagać takich uprawnień, jakie ustawodawca przyznał podmiotom prawa w celu zapewnienia im ochrony przed ewentualnym bezprawnym działaniem administracji (por. m.in. postanowienie NSA z 9 maja 2018 r., I OSK 1326/18). Oznacza to, że ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego aktu organu odwoławczego wydanego w sprawie, w której rozstrzygnął ją jako organ pierwszej instancji (por. postanowienie NSA z 9 maja 2018 r., I OSK 1326/18).
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skargę wniósł Prezydent Miasta S., który na etapie postępowania administracyjnego wydał decyzję w I instancji, należało odrzucić skargę na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6) i § 3 w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1) i § 2 P.p.s.a.