Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] częściowo uwzględnił odwołanie i uchyliwszy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z [...] określił J. N. w podatku od towarów i usług za [...] nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...] zł.
Podstawą korekty rozliczenia podatkowego było m.in. stwierdzenie, że podatnik prowadzący działalność gospodarczą p.n. Przedsiębiorstwo Turystyczno – Handlowe "M" w M. nie wykazał podatku należnego wynikającego ze sprzedaży usług dla niektórych kontrahentów. Ustalono, że podatnik nie ujął przychodów ze sprzedaży usług świadczonych na rzecz:
- - B. S. w kwocie [...] zł brutto, w tym podatek VAT [...] zł,
- - W. B. w kwocie [...] zł brutto, w tym podatek VAT [...] zł,
- - H. P. w kwocie [...] zł brutto, w tym podatek VAT [...] zł,
- - D. K. w kwocie [...] zł brutto, w tym podatek VAT [...] zł.
Łącznie zaniżenie podatku należnego wyliczono na kwotę [...] zł.
Powyższe ustalenia dokonane zostały na podstawie istniejących dowodów w postaci wyciągów bankowych, z których wynika, że w/w osoby dokonały wpłat zaliczek na pobyt w ośrodku na konto P.T.H. "M", oraz na podstawie pisemnych oświadczeń tych osób, w których potwierdziły one, że wypoczywały w ośrodku oraz zapłaciły resztę należności na miejscu gotówką.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji podatnik kwestionował dokonanie ustaleń w oparciu o oświadczenia w/w osób zamiast przeprowadzenia dowodu z przesłuchania ich w charakterze świadków, co uniemożliwiło mu czynny udział w postępowaniu.
Dyrektor Izby Skarbowej zarzutu tego nie uwzględnił uznając, że dowód z pisemnych oświadczeń osób korzystających z usług podatnika w świetle art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej był dopuszczalny i zgodny z prawem. Oświadczenia tych osób potwierdziły, że wpłacały one zaliczki na konto podatnika, że wypoczywały w jego ośrodku, oraz że na miejscu wpłacały resztę należności. Żadna z tych osób nie negowała korzystania z usług ośrodka ani też nie twierdziła, że właściciel zwrócił jej wpłacone pieniądze. Zdaniem organu odwoławczego omawiane oświadczenia, łącznie z dowodami wpłat zaliczek i fakturami VAT, stanowią dostateczny dowód zaliczenia podatku należnego, wobec czego wniosek podatnika o przesłuchanie w charakterze świadków, osób, które złożyły te oświadczenia, w świetle art. 188 Ordynacji podatkowej, nie zasługiwał na uwzględnienie.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik podatnika domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym korekty nadwyżki podatku naliczonego o kwotę [...] zł.
Skarżący zarzuca naruszenie przepisów o postępowaniu podatkowym w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, przede wszystkim art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 oraz 286 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, a w szczególności:
- - naruszenie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. art. 122 Ordynacji podatkowej,
- - naruszenie przepisów dotyczących postępowania dowodowego w szczególności poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie oświadczenia pisemne osób fizycznych stanowią prawidłowo przeprowadzony dowód w toku przedmiotowego postępowania kontrolnego na podstawie którego można dokonać wyczerpujących ustaleń faktycznych;
- - naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu tj. art. 123 Ordynacji podatkowej, polegającym na faktycznym uniemożliwieniu stronie podjęcia udziału w przeprowadzeniu dowodów z przesłuchania świadków, których przesłuchanie było konieczne dla wyczerpującego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skargę należało uznać za uzasadnioną.
Organy podatkowe obowiązane są w toku postępowania podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122), zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187). W tym celu, zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacja podatkowa jako dowód należy dopuścić wszystko, co można przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 181 z kolei wymienia przykładowo środki dowodowe takie jak księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane podczas oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontrolnych (...).
Oświadczenia kontrahentów (za takich należy uznać osoby korzystające z usług skarżącego) nie są uznawane za dowód w postępowaniu podatkowym. Mogą natomiast stanowić wskazówkę do przeprowadzenia dowodu w formie prawem określonej t.j. zeznań w charakterze świadków (Komentarz do Ordynacji podatkowej Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Sp-ka z o.o. W-wa 2004 str.510).
Art. 188 Ordynacji podatkowej, wbrew stanowisku organu odwoławczego, nie uprawniał do odmowy przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu z zeznań świadków, którzy złożyli pisemne oświadczenia, nowiem przepis ten dopuszcza odmowę przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu tylko wtedy, gdy ustalone już innymi dowodami okoliczności są zgodne z twierdzeniem strony która chce to twierdzenie udowodnić, bądź nie mają znaczenia w sprawie. Sytuacja taka nie miała miejsca w sprawie gdyż wyciągi bankowe i inne powołane dokumenty nie były wystarczające do ustalenia czy i w jakiej wysokości zaniżono przychód z usług wczasowych, natomiast wnioskowany dowód z zeznań świadków – wg oczekiwania skarżącego – zmierzał do wykazania, że nie doszło do zaniżenia przychodu, bądź w mniejszym rozmiarze.
Naruszenie powołanych wyżej przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja I instancji podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ skarbowy dopuści dowód z przesłuchania w charakterze świadków wskazane na wstępie osoby z zachowaniem wymagań art. 190 Ordynacji podatkowej i zależnie od wyników oceny tych zeznań w porównaniu do wcześniej złożonych wyjaśnień, dokona ustaleń, z uwzględnieniem materiału dokumentacyjnego, co do rozmiaru zaniżenia podatku należnego.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., a o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.