Uzasadnienie
W dniu 16 stycznia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynął kolejny wniosek K. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata i radcy prawnego, w sprawie dotyczącej wskazanej wyżej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zmienił postanowienie z 17 października 2012 r. i przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Wobec tego, Okręgowa Rada Adwokacka, jako pełnomocnika z urzędu wyznaczyła adwokata K. H. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2012 r. oddalił skargę K. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. W orzeczeniu tym Sąd przyznał również na rzecz ww. adwokata kwotę 240 zł powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 sierpnia 2013 r.
Ustanowiony w sprawie pełnomocnik pismem z dnia 5 września 2013 r. wystąpił do Sądu z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, z uwzględnieniem podatku od towarów i usług. Uzasadniając wniosek, pełnomocnik wskazał, że w sprawie sporządzono opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 sierpnia 2013 r. Ponadto, oświadczył, że wynagrodzenie nie zostało opłacone w całości przez skarżącego. Pełnomocnik przekazał także informację, że przesłał skarżącemu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem".
Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b tego rozporządzenia stanowi, że stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia stawka minimalna w innej sprawie niż w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna wynosi 240 zł. Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Z akt sądowych sprawy wynika, że adwokata dla strony skarżącej ustanowiono przed wydaniem wyroku przez sąd pierwszej instancji. Zatem pełnomocnik K. H. prowadziła sprawę w pierwszej instancji, stąd też Sąd przyznał pełnomocnikowi z urzędu, wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 147,60 zł. Koszty te stanowią 50% stawki minimalnej (120 zł) oraz obejmują 23% podatku od towarów i usług (27,60 zł). Stawkę podatku Sąd ustalił na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).
Ponadto, Sąd miał na uwadze, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (stosownie do § 20 rozporządzenia).
Z tych względów, orzec należało jak na wstępie, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b oraz w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia.