Uzasadnienie
J K i B K – wspólnicy [...] z siedzibą w S wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S skargę na ocenę projektu zgłoszonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego W Z na lata [...] z dnia [...] r., która zdaniem skarżących przeprowadzona została w sposób naruszający prawo i wnieśli o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą.
Zarząd W Z wniósł o oddalenie skargi.
Okolicznością znaną Sądowi z urzędu jest fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w W wystąpił z zapytaniem prawnym 24 listopada 2009 r. uzupełnionym 8 marca 2010 Sygn. akt V SA/Wa 1613/09 do Trybunału Konstytucyjnego (sygn. TK Tp 3/10) o stwierdzenie, że art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2, art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. Nr 84, z 2009, poz. 712) w zakresie w jakim wyłącza w tym postępowaniu przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego i zezwala - w ramach systemu realizacji programu operacyjnego - na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego jest zgodny z art.2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 87 Konstytucji.
Wniosek został oparty o to, że nie ulega wątpliwości, że przepisy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2 oraz 30b ust. 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju budzą wątpliwości z punktu widzenia ich zgodności z Konstytucją RP. Zgodnie bowiem z regulacjami zawartymi w Rozdziale III Konstytucji katalog aktów normatywnych powszechnie obowiązujących na terytorium RP ma charakter zamknięty. Katalog ten precyzyjnie został określony w art. 87 oraz 91 ust. 3 Konstytucji i jedynie wskazane tam akty mają walor aktu normatywnego, tzn. mogą być skierowane do adresata niebędącego jednostką podległą wobec organów je wydających. Przepis prawa powszechnie obowiązującego, odnoszący się do praw i obowiązków adresata, nie może mieć charakteru blankietowego.
Ponadto, że rozstrzygnięcia, mające wpływ na sferę praw i obowiązków, zostały wydane na podstawie Systemu Realizacji Programu Operacyjnego. Zatem istnieje wątpliwość, czy przepisy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2 oraz 30b ust. 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie, w jakim wyłączają w tym postępowaniu przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i zezwalają - w ramach systemu realizacji programu operacyjnego - na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących skarżącemu w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, są zgodne z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz 87 Konstytucji. Rozwikłanie tego dylematu ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i leży w gestii Trybunału Konstytucyjnego. Jest oczywiste, że zanegowanie przyjętych przez ustawodawcę rozwiązań objętych pytaniem będzie również rzutowało bezpośrednio na ocenę legalności podjętych w sprawie rozstrzygnięć.
Ponadto budzą wątpliwości konstytucyjne, podniesione przez Sąd w pytaniu prawnym, kwestie związane z procedurą tworzenia ustawy wyrażające się brakiem konsultacji projektu z Krajową Radą Sądownictwa i Prezesem Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec tego, że w niniejszej sprawie występuje analogiczne zagadnienie, jakie będzie przedmiotem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, Sąd - na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - postanowił zawiesić postępowanie w sprawie.