Uzasadnienie
T.B. w odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia opłaty sądowej w kwocie 100 zł od wniesionej skargi na wyżej powołane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. zwróciła się na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, ponosi znaczne koszty utrzymania mieszkania, leczenia swojego i męża, spłaca w ratach zadłużenie wobec ZUS, a suma wszystkich wydatków to kwota [...] zł miesięcznie. W oświadczeniu majątkowym skarżąca wykazała mieszkanie o pow. 59,40 m kw, nie wykazała innych nieruchomości, wartościowych rzeczy ruchomych, ani zgromadzonych zasobów pieniężnych. Dochody rodziny to łączna kwota [...] zł brutto z emerytury skarżącej i jej męża.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wskazać należy, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Oznacza to, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przyznanie lub odmowa przyznania prawa pomocy winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy również mieć na uwadze, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, do Sądu (referendarza sądowego) natomiast należy ocena przytoczonych okoliczności.
Analiza złożonego oświadczenia majątkowego oraz akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Skarżąca prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe z mężem, a po potrąceniu z miesięcznych dochodów z emerytury (wynoszących łącznie ok. [...] zł netto) uzasadnionych wydatków rodziny na opłaty mieszkaniowe, leczenie i spłatę rat zadłużenia w kwocie [...] zł, na pozostałe potrzeby (w tym wyżywienie) pozostaje kwota ok. [...] zł. Jest to niewielka suma, z której skarżąca nie będzie w stanie wygospodarować środków na poniesienie kosztów sądowych. Wnioskodawczyni nie ma oszczędności, a posiadany majątek to jedynie mieszkanie o pow. 59,40 m kw.
Powyższe okoliczności świadczą, że skarżąca wykazała, iż nie ma obiektywnych możliwości poniesienia kosztów sądowych niniejszego postępowania dlatego jej wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.