Uzasadnienie
D R w dniu 17 kwietnia 2012 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...} r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za październik 2008 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Strona zarzuciła, iż niesłusznie organy uznały, że nie ma prawa, na podstawie art. 41 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, do opodatkowania transakcji uprzywilejowaną stawką podatku 0%, bowiem nie wykazała, że posiada dokumenty właściwego urzędu celnego, który potwierdził wywóz towarów z terytorium kraju (Polski) poza terytorium Wspólnoty. Zdaniem skarżącej przy objęciu wyrobów procedurą eksportu istotne jest, aby wywóz towarów nastąpił poza terytorium Unii Europejskiej, przy czym rozpoczęcie tej procedury może nastąpić z jakiegokolwiek kraju członkowskiego Unii, wobec czego dla zastosowania stawki podatku VAT 0% nie ma obowiązku rozpoczęcia tej procedury w polskim urzędzie celnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej u.p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W regulacji tej wskazano przesłankę pozwalającą sądowi zawiesić postępowanie z urzędu. Wymieniona przyczyna wstrzymania postępowania sądowoadministracyjnego jest związana z innymi postępowaniami, mogącymi mieć wpływ na rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie sądowoadministracyjnej. Fakultatywne zawieszenie postępowania na podstawie ww. przepisu zależy od uznania sądu, który powinien rozważyć, czy w danym wypadku jest celowe wstrzymywanie biegu sprawy z uwagi na opisane okoliczności. W doktrynie wskazuje się, że praktyka sądowa, w szczególności wojewódzkich sądów administracyjnych, opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. sformułowania "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania.
W szczególności dotyczy to przypadków, gdy zawieszenie postępowania następuje z uwagi na skierowanie, na tle innej sprawy zawisłej przed sądem lub rozbieżności występujących w orzecznictwie, zagadnienia prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez skład rozszerzony NSA (M. Niezgódka-Medek, pod red. B. Dauera, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LEX, 2011 nr 99907).
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2012 r. (I FSK 651/11) Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 187 § 1 u.p.p.s.a. przedstawił zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: "Czy w świetle art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. warunek "wywozu towarów z terytorium kraju poza terytorium Wspólnoty" może zostać spełniony jedynie wówczas gdy procedura wywozu towarów, o której mowa w art. 161 Wspólnotowego Kodeksu Celnego rozpocznie się w urzędzie celnym położonym w Rzeczypospolitej Polskiej?"
Z uwagi na okoliczność, iż zarzuty zgłoszone przez stronę skarżącą w rozpoznawanej sprawie dotyczyły, m.in. nieuprawnionego uznania przez organy podatkowe, że rozpoczęcie eksportu towarów w Szwecji, a nie w Polsce, skutkowało tym, iż opodatkowanie czynności powinno mieć miejsce w Szwecji, skoro ona jest krajem, w którym transportowane wyroby znajdują się w momencie rozpoczęcia wywozu towarów, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie tej kwestii prawnej ma istotne znaczenie dla określenia zakresu obowiązujących regulacji krajowych będących podstawą orzekania w niniejszej sprawie.