Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 marca 2011 r. G. Ż. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy odnosząc się do zarzutów strony, wniósł o odrzucenie skargi, gdyż nie została ona poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., prawo do ochrony sądowej zostało uzależnione od wyczerpania środków kontroli aktów administracyjnych, bez względu na to, czy pozwalają one na merytoryczne rozpoznanie sprawy, czy jedynie służą badaniu legalności takich aktów.
W świetle art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Pojęcie "wyczerpania środków zaskarżenia" definiuje § 2 cytowanego artykułu stanowiąc, że należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. tj: pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu, w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
W myśl art. 53 § 2 powołanej ustawy, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Biorąc powyższe rozważania pod uwagę należy przyjąć, że warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego, skargi na pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego jest jej poprzedzenie wezwaniem organu, który wydał zaskarżoną interpretację do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero bezskuteczność takiego wezwania umożliwia zaskarżenie interpretacji do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie powyższy warunek nie został spełniony. Stosowne pouczenie zostało zawarte w interpretacji organu. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek pisma, które mogłoby być uznane za wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa.
Stosownie zatem do treści art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że skarżący nie spełnił przesłanki warunkującej skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie do sądu administracyjnego skargi bez uprzedniego wyczerpania przysługującego mu środka zaskarżenia, tj. wymaganego przez ustawę wezwania do usunięcia naruszenia jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z którego wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w punkcie 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.