Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną w postępowaniu odwoławczym, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "c", art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e", art. 5 ust. 2-4, art. 6 ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej zwanej: u.p.o.l.), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt 4, § 65 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r., Nr [....], którą ustalono H. L. i T. L. i zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy K. ustalił małżonkom – H. i T. L. wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł w podatku od nieruchomości za 2010 r. Przedmiot opodatkowania stanowiły budynki pozostałe o powierzchni 94 m2 oraz grunty o powierzchni 92 m2 sklasyfikowane jako pozostałe. Wymiaru podatku dokonano zaś w oparciu o informację złożoną przez podatników, dane pochodzące z ewidencji budynków i gruntów Starostwa Powiatowego w S. oraz powołane w sentencji decyzji przepisy prawa.
Nie zgadzając się z decyzją organu podatkowego pierwszej instancji, H. L. wniosła odwołanie, w którym zakwestionowała stanowisko Wójta Gminy K., że cechą przesądzającą o zakwalifikowaniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych nie jest cel jego posiadania, lecz dokumentacja architektoniczno-budowlana. Podniosła, że należący do niej dom został wybudowany zgodnie z pozwoleniem na budowę wydanym przez Urząd Gminy w K. i spełnia warunki do całorocznego przebywania, jak również posiada wszystkie media, zaś Państwowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w S. stwierdził, że budynek ten nadaje się do użytkowania. Oświadczyła również, że budynek zaspokaja jej podstawowe potrzeby mieszkaniowe, a zamieszkałe w nim osoby są tam zameldowane na pobyt stały. Nadmieniła także, że fakt nadania nazwy ulicy i numeru porządkowego budynku oraz zameldowania osób na pobyt stały potwierdza legalność całorocznego przebywania w przedmiotowych budynkach.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. nie znalazło podstaw do uchylenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Organ odwoławczy, przywołując treść art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.; dalej zwanej: P.b.), wskazał na definicje budynku i obiektu budowlanego. Organ wskazał również, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje w istotny sposób stawki podatku od nieruchomości, w zależności od rodzaju budynku, choć nie zawiera definicji poszczególnych ich rodzajów. Podniósł, że w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. określone są górne granice stawek dla: budynków mieszkalnych lub ich części, budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz budynków pozostałych lub ich części.
W oparciu o przedstawioną powyżej systematykę organ stwierdził, że wszystkie budynki niemieszczące się w pojęciu budynków mieszkalnych i budynków związanych z działalnością gospodarczą należy uznać za budynki pozostałe.
Dalej, wskazując na fakt, że od dnia 1 stycznia 2003 r. ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odwołuje się do pojęcia budynku, ustalonego na gruncie prawa budowlanego, Kolegium stwierdziło, że o tym, czy zakwalifikować budynek do kategorii mieszkalnych, czy też pozostałych, przesądzają kryteria prawne przyjęte w Prawie budowlanym. Biorąc jednakże pod uwagę art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli dany budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku dla celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie uzależnia obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji.
Dopiero w przypadku braku powyższych informacji w ewidencji gruntów i budynków, rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej, tj. m.in. pozwolenia na budowę czy decyzji o dopuszczeniu budynku do użytkowania. W przypadku natomiast braku dokumentacji budowlanej organ podatkowy może, zgodnie z art. 197 Ordynacji podatkowej, powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Zdaniem organu, nie jest natomiast uprawnione posługiwanie się definicją budynku mieszkalnego, zgodnie z którą za budynek mieszkalny należałoby uznać każdy budynek wykorzystywany na cele mieszkaniowe, gdyż mogłoby prowadzić do nadużyć podatkowych, polegających na dokonywaniu dowolnych kwalifikacji posiadanych przez podatników budynków, wyłącznie do celów zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej, przewidzianej dla budynków mieszkalnych. Zgodnie bowiem z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r. o sygn. akt II FPS 1/09, kryteria oceny tego, czy dany budynek należy do kategorii budynków mieszkalnych, czy też nie, muszą mieć charakter zobiektywizowany, niezwiązany z potocznym rozumieniem używanych przez ustawodawcę pojęć.
Wobec powyższego, Kolegium uznało, że kwestię poprawności opodatkowania podatkiem od nieruchomości domków letniskowych należy w pierwszej kolejności weryfikować na podstawie zapisów znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków. W razie braku takiej, przyjmuje się zakwalifikowanie obiektów w dokumentacji budowlanej, a w następnej kolejności - zasady Klasyfikacji Środków Trwałych. Natomiast dla zmiany kwalifikacji budynku podstawowe znaczenie ma uzyskanie przekwalifikowania budynku na mieszkalny od organu, który wydał pozwolenie na budowę budynku letniskowego. Przy braku takiego przekwalifikowania, organy podatkowe nie mają bowiem podstaw do kwestionowania określenia rodzaju budynku zawartego w dokumentacji architektoniczno-budowlanej.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, Kolegium wskazało, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że podatnicy - małżeństwo H. i T. L. są właścicielami działki gruntu o numerze geodezyjnym [...] i powierzchni 0,0325 ha, położonej w M. przy ul. [...], gmina K., sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako lasy oraz tereny mieszkaniowe. Ponadto z "Potwierdzenia przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania", wydanego w dniu 30 grudnia 2004 r. przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Powiecie S., wynika, że podatnicy wybudowali budynek letniskowy dwukondygnacyjny, o powierzchni użytkowej 93,90 m2 z wykonaniem przyłączy: elektrycznego, wodociągowego i kanalizacyjnego na działce o numerze geodezyjnym [...], położonej w M. przy ul. [...]. Organ wskazał także, że z dołączonej do akt sprawy dokumentacji budowlanej jednoznacznie wynika, że dokumentacja ta odnosi się do budynku letniskowego (decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę z dnia 14 maja 2001 r. wraz z opisem technicznym budynku, potwierdzenie przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania z dnia 30 grudnia 2004 r.).
Wobec powyższych okoliczności, świadczących o tym, że przedmiotowy budynek nie jest budynkiem mieszkalnym, organ odwoławczy za zasadne uznał ustalenie podatku od nieruchomości za 2010 r. z zastosowaniem stawek przewidzianych dla gruntów i budynków pozostałych. Organ podkreślił przy tym, że w rozpoznawanej sprawie podatnicy w toku postępowania podatkowego nie powoływali się na okoliczność zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że kwestia zameldowania podatników w lokalu, jak też numeru porządkowego nieruchomości, nie może mieć znaczenia przy ustalaniu rodzaju budynku dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Numer porządkowy jest bowiem nadawany nieruchomości bez względu na jej przeznaczenie, co reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 października 2004 r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości (Dz.U. Nr 243, poz. 2432). Z kolei zameldowanie w lokalu, w myśl art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), służy wyłącznie celom ewidencyjnym, w związku z czym nie może być źródłem praw ani obowiązków, w tym tych o charakterze podatkowym.
H. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz., domagając uchylenia się tego aktu oraz poprzedzającej go decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.
Jak wynika z treści skargi, skarżąca stoi na stanowisku, że Kolegium, przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji Wójta Gminy K., w całości pominęło podstawowy zarzut, że wzniesiony na działce budynek spełnia warunki do całorocznego zamieszkiwania i jest wykorzystywany przez skarżącą w ten właśnie sposób.
Ponadto zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuca błędną ocenę faktu zameldowania. W ocenie skarżącej bowiem, istotą zameldowania, dokonanego na podstawie art. 1 ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 6 i art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jest potwierdzenie pobytu określonej osoby w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem. Zameldowania skarżącej dokonał Wójt Gminy K., który, działając następnie jako organ podatkowy, nie uwzględnił tej okoliczności w wydanej decyzji.
Skarżąca wskazała także, że na organach podatkowych spoczywał obowiązek zgromadzenia i właściwej oceny dowodów, co do faktów mających rozstrzygające znaczenie, w tym co do określenia, jakiego rodzaju budynkiem jest budynek skarżącej i przyporządkowania go do właściwej stawki podatku od nieruchomości. Tymczasem, w jej ocenie, jest wysoce wątpliwym, aby organ pierwszej instancji przeprowadził dowód z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, gdyż z posiadanych przez skarżącą dokumentów, których kopie dołączono do skargi, tj. wypisu z rejestru gruntów oraz mapy obrębu M. wynika, że na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny oznaczony w obu przypadkach literą "B", w sytuacji gdy budynki letniskowe oznaczane są symbolem "Bi". W opisanej sytuacji zaś nie było podstaw do przyjęcia, że jest to budynek letniskowy i opodatkowania go maksymalną stawka podatku od nieruchomości, jak dla budynków pozostałych.
Wobec tego, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje, powołał się na dokumentację budowlaną, jako przesądzającą o klasyfikacji budynku jako letniskowego, bez uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków – skarżąca podniosła, że uwarunkowania techniczne obiektu nie są jedyną przesłanką kwalifikacyjną, toteż fakt, że budynek został zakwalifikowany jako letniskowy na gruncie przepisów prawa budowlanego nie przesądza, że nie może on być budynkiem na gruncie ustawy podatkowej. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę z dnia 10 czerwca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. wniosło o oddalenie skargi H. L. i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Odnosząc się do zarzutów skargi, Kolegium wskazało m.in., że niezasadny jest zarzut nieuwzględnienia w postępowaniu dowodowym danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W aktach sprawy znajduje się bowiem wypis z rejestru gruntów, sporządzony w dniu 25 marca 2010 r., w którym zaewidencjonowano działkę gruntu o numerze [...] i całkowitej powierzchni 0,0325 ha, położoną w jednostce ewidencyjnej K., obręb M., ul. [...], oznaczoną symbolami LsV (lasy) oraz B (tereny mieszkaniowe), stanowiącą własność H. i T. L. Wypis z rejestru gruntów, zawierający analogiczne dane, sporządzony w dniu 19 stycznia 2005 r., dołączono do skargi. Przedmiotowa ewidencja zawiera zaś jedynie informacje dotyczące działki, brak w niej natomiast danych dotyczących spornego budynku, w związku z czym organy podatkowe powołały się w zaskarżonej decyzji na dokumentację budowlaną w tym przypadku przesądzającą o klasyfikacji przedmiotowego budynku jako letniskowego.
Pismem procesowym z dnia 2 września 2010 r. skarżąca ustosunkowała się do pisma organu z dnia 10 czerwca 2010 r., wnosząc o uzupełnienie akt sprawy o załączone do niniejszego pisma dwa dokumenty, tj.: 1) informację w sprawie podatku od nieruchomości, przekazaną do Urzędu Gminy w K. w dniu 21 marca 2005 r.;
2) wypis z rejestru gruntów, wykonany w dniu 30 sierpnia 2010 r. przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S.*-. Pierwszy z dokumentów potwierdza bowiem, że już w dniu jego złożenia wykazana w pkt. D 2 powierzchnia użytkowa budynku 94 m2, będąca przedmiotem opodatkowania, ma funkcję mieszkalną, co było zgodne ze stanem faktycznym oraz danymi znajdującymi się już wtedy w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei, aktualny wypis z ewidencji gruntów i budynków (wyciąg z kartoteki budynków) jednoznacznie potwierdza, że budynek znajdujący się na działce skarżącej jest budynkiem mieszkalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa.
Na wstępie zauważyć należy, iż będąc powołanym do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz sprawując tę kontrolę przez orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Kontroli sądu administracyjnego podlega zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania administracyjnego. Kontrola ta sprowadza się zatem do badania, czy w toku rozpoznawanej sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy. Nie należy natomiast do kompetencji sądu administracyjnego rozstrzyganie samej sprawy administracyjnej.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości, budynku stanowiącego własność skarżącej, położonego na działce Nr [...] w M. Organy podatkowe przyjęły, że budynek ten należy zaliczyć do budynków letniskowych, a w konsekwencji opodatkować stawką przewidzianą dla budynków pozostałych, natomiast skarżąca podnosi, iż budynek ten służy zaspokajaniu jej podstawowych potrzeb mieszkaniowych i że należy go opodatkować stawką właściwą dla budynków mieszkalnych.
Zgodnie z dyspozycją art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm., dalej w skrócie u.p.o.l.), za budynek uważa się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Podkreślenia wymaga, iż ustawodawca nie definiuje pojęcia budynku mieszkalnego. W słowniczku użytych w cyt. ustawie pojęć wyjaśniono jedynie pojęcie budynku powtarzając definicję zawartą w prawie budowlanym. A zatem, gdy w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych posłużono się pojęciem budynku, rozumieć należy przez to wyrażenie obiekt budowlany spełniający kryteria wskazane w przepisach prawa budowlanego dla budynku (bez określania jego kategorii czy przeznaczenia) - w tym tylko bowiem zakresie ustawodawca odwołał się do przepisów innej dziedziny prawa.
Przepisy prawa budowlanego mogą mieć zatem znaczenie dla ustalenia, czy określona nieruchomość, stanowiąca rezultat działalności budowlanej jest w ogóle obiektem budowlanym, a jeżeli tak, to czy jest budynkiem czy np. budowlą bądź obiektem małej architektury, co jest o tyle istotne o ile umożliwia stwierdzenie, czy w ogóle podlega on (obiekt budowlany) opodatkowaniu i według jakich zasad (art. 2 ust. 1 u.p.o.l.).
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 września 2009 r. w sprawie
II FSK 542/08 podkreślił, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie odwołują się do przepisów prawa budowlanego w zakresie określenia kategorii czy przeznaczenia budynku, w szczególności nie nakazują poszukiwania definicji budynku mieszkalnego w przepisach prawa budowlanego. Przeciwnie, ustawodawca przekazując radom gminy (art. 5 ust. 1 u.p.o.l.) uprawnienie do ustalenia stawek podatku, dał im możliwość różnicowania stawek podatku od budynków w zależności od ich przeznaczenia.
Również zgodnie z § 65 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), budynki dzieli się ze względu na podstawową funkcję użytkową, a przynależność do określonej kategorii określa się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych. W Klasyfikacji Środków Trwałych nie wymienia się wprost domów letniskowych, zaś budynki mieszkalne definiuje się jako obiekty budowlane, w których co najmniej połowa powierzchni jest wykorzystywana do celów mieszkalnych i nie są one budynkami krótkotrwałego zakwaterowania; wymienia się w tej grupie m.in. budynki jednorodzinne, bez wskazania ich definicji. Według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych - Dz. U. Nr 112, poz. 1316) klasa budynków mieszkalnych jednorodzinnych obejmuje zaś m.in. samodzielne budynki takie jak domy letnie, domki wypoczynkowe, itp.
Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe unormowania prawne, wprost przesądził zatem, co znalazło odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie sądowo-administracyjnym, że budynek letniskowy uznany jest - w ramach tej klasyfikacji - za budynek mieszkalny. Niemniej dla ustalenia właściwej stawki podatku od nieruchomości organy podatkowe winny przede wszystkim zbadać zapisy w ewidencji gruntów i budynków, a w przypadku ich braku, sięgnąć do pozostałej dokumentacji (np. budowlanej), a następnie ustalić podstawową funkcję użytkową spornego budynku.
Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, nie upoważniał, zdaniem Sądu, do jednoznacznego stwierdzenia, że należący do skarżącej budynek nie jest budynkiem mieszkalnym a letniskowym i w ten sposób wykorzystywanym. Organy obu instancji faktycznie ograniczyły się do analizy danych wynikających z dokumentacji budowlanej, wskazując na brak danych w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów sporządzony 25 marca 2010 r., z którego wynika, że na działce Nr [...], gmina K., obręb M. przy ul. [...] znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni 76,6 m².
Także skarżąca załączyła do akt sądowych wypis z rejestru gruntów sporządzony 30 sierpnia 2010 r., gdzie, w wyciągu z kartoteki budynków, widnieje zapis o mieszkalnej funkcji budynku przy ul. [...].
Zaniechanie czynności dowodowych polegających, w pierwszej kolejności, na zbadaniu i przeanalizowaniu zapisów w ewidencji gruntów i budynków, stanowi naruszenie przepisów postępowania obligujących organ podatkowy do pełnego i obiektywnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, przy zachowaniu dyspozycji art. 122 O.p. i 187 § 1 O.p.
Sąd podziela poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1669/06 (opubl. w LEX 456649) i z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1135/07 (opubl. LEX 456687), iż między decyzjami organów budowlanych (pozwoleniem na użytkowanie, pozwoleniem na budowę czy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania), a decyzją organu podatkowego określającą (ustalającą) podatnikowi prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego nie zachodzi konieczny związek przyczynowy, nakazujący organom podatkowym tożsame, jak w decyzjach organów nadzoru budowlanego, określenie przeznaczenia budynku stanowiącego przedmiot opodatkowania. Tym bardziej, że z przedstawionych Sądowi akt podatkowych wynika także, że organy nie odniosły się nawet do zapisów w ewidencji gruntów i budynków, chociaż w uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że dla zastosowania prawidłowej stawki podatkowej rozstrzygające znaczenie mają odpowiednie zapisy w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Reasumując, jeżeli budynek, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 2 i 2a ustawy - prawo budowlane, został zaklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako budynek mieszkalny powinien być zakwalifikowany i uznany dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budynek mieszkalny w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. Fakt, że budynek został zakwalifikowany jako letniskowy na gruncie przepisów prawa budowlanego, nie przesądza więc, że nie może on być budynkiem mieszkalnym na gruncie ustawy podatkowej.
Wobec powyższego uprawnionym staje się twierdzenie, że organy podatkowe w niniejszej sprawie nie przeprowadziły postępowania dowodowego w sposób prawidłowy, bowiem nie wyczerpały wszystkich środków dowodowych mogących doprowadzić do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.
Nadto, wskazać należy, że organ pierwszej instancji nie zrealizował podstawowego obowiązku, wynikającego z przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w uzasadnieniu decyzji organ powinien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności albo uznał je za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja tego organu zawiera jedynie podstawę prawną, wskazuje na sposób obliczenia podatku oraz prawo strony do wniesienia odwołania. Możliwość odstąpienia od uzasadnienia decyzji dopuszczona została, na podstawie przepisu art. 210 § 5 tej Ordynacji, tylko w sytuacji, gdy organ uwzględnia w całości żądanie strony. Tych uchybień organ odwoławczy nie dostrzegł, jak również tego, że poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego strona została pozbawiona możliwości skutecznej polemiki z argumentami i dowodami stanowiącymi podstawę wydania decyzji.
W tej sytuacji, nie rozstrzygając merytorycznie sprawy, skład orzekający wskazuje, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien ponownie przeanalizować zgromadzony materiał dowodowy z uwzględnieniem powyższych uwag. A zatem, w uzasadnieniu decyzji organ powinien odnieść się zarówno do informacji wynikających z ewidencji gruntów i budynków, jak i okoliczności podnoszonych przez stronę.
Z wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku; w punkcie drugim orzeczono w myśl art. 152 p.p.s.a.