Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 13 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 459/14

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2014 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 14 sierpnia 2014 r.) Sąd odrzucił skargę J. C. na pismo Burmistrza Łobza z dnia 11 marca 2014 r. stanowiące odpowiedź na skargę.

Skarżący w piśmie z dnia 15 sierpnia 2014 r. złożył do Sądu w sprawie wniosek o wyłączenie sędziów i Przewodniczącego Wydziału I Sądu. Skarżący wniosku tego nie uzasadnił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Stosownie do brzmienia art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach:

1. 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;
2. 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;
3. 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
4. 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;
5. 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;
6. 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;

6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;

1. 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.

Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa – art. 18 § 1 p.p.s.a. – wyłączenie sędziego następuje na jego żądanie lub wniosek strony wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w sprawie (art. 19 p.p.s.a.). Wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1 p.p.s.a.).

Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony, jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez Sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych ustawowo wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych, sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w danej sprawie. Zważywszy, że instytucja wyłączenia sędziego ma zapewnić obiektywizm Sądu, nie może być traktowana jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (por. postanowienie NSA z 22 lutego 2008 r., sygn. akt II FZ 60/08, ONSAiWSA 2008, z. 6, poz. 97 oraz glosa A. Gomułowicza do tego postanowienia, OSP 2008, z. 11, s. 916 i nast.).

Stosownie do przepisu art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:

1. 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę,
2. 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania,
3. 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

W niniejszej sprawie Skarżący złożył wniosek o wyłączenie sędziów i Przewodniczącego Wydziału I Sądu w piśmie z dnia 15 sierpnia 2014 r., tj. już po odrzuceniu skargi (postanowienie sądu z dnia 1 sierpnia 2012 r.). Do dnia uprawomocnienia się postanowienia odrzucającego skargę, tj. do dnia 16 września 2014 r. Sąd nie podejmował już żadnej czynności w sprawie, dlatego rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziów i Przewodniczącego Wydziału I Sądu stało się zbędne.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 19 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.