Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 465/10 oddalił skargę "C" Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku.
Pełnomocnik Spółki pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 29 września 2010 r. wystąpił do Sądu z wnioskiem o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 16 września 2010 r. zawierając w nim jednocześnie prośbę o przywrócenie terminu do jego złożenia. W uzasadnieniu jego pełnomocnik podał, że w okresie od 8 do 23 września 2010 r. przebywał za granicą i wobec braku reprezentanta Spółki na rozprawie, Spółka nie miała informacji odnośnie zapadniętego rozstrzygnięcia.
Jak wskazał dalej pełnomocnik, po powrocie z podróży, podjął działania mające na celu ustalenie, czy rozprawa odbyła się w zaplanowanym terminie i jakim zakończyła się wynikiem. Informacje te zostały skompletowane w dniu 24 września 2010 r., co oznacza, że Spółka uzyskała wiedzę o wyniku postępowania przed sądem administracyjnym z jednodniowym opóźnieniem w stosunku do ustawowo określonego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku.
Ponieważ uchybienie terminowi nie było wynikiem celowego działania lub zaniedbania Spółki, pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego przez Sąd wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ustalił, co następuje
Zgodnie z art. 86 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu może zatem nastąpić, jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki:
- 1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi,
- 2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy,
- 3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin.
Brak jednej z przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu.
Sąd stwierdzając, iż w rozpoznawanej sprawie została spełniona przesłanka, o której mowa w pkt 1 i 3, tj. w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, został złożony został wniosku o przywrócenie terminu i dopełniona została czynność w postaci złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku uznał, że zainteresowana Spółka nie uprawdopodobniła jednak braku winy w uchybieniu terminu.
W judykaturze przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, uwzględniając przy tym uchybienia spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i dlatego nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć natomiast miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W orzecznictwie wskazuje się na następujące przykłady okoliczności faktycznych, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu: nieoddanie przesyłki adresatowi przez domownika, obalenie domniemania doręczenia adresatowi pisma, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, nieprawidłowe doręczenie pisma sądowego. Nie uzasadniają natomiast przywrócenia uchybionego terminu: zwolnienie lekarskie od pracy, przebywanie na urlopie w okresie awizowania przesyłki, niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw.
W przedmiotowej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku pełnomocnik Spółki podał fakt przebywania na urlopie zagranicznym od 8 do 23 września (w terminie rozprawy).
Zdaniem Sądu okoliczność ta nie należy do zdarzeń wyjątkowych czy szczególnych, o których mowa była powyżej ani takich, których nie można było uniknąć przy zachowaniu należytej staranności. Bezspornym jest, że w toku postępowania sądowego Spółka korzystała z usług pełnomocnika. W takiej sytuacji brak zawinienia należało oceniać w kategoriach zachowania przez pełnomocnika Spółki reguł starannego działania i czynnościom tym należało postawić wysokie kryteria. Na równi bowiem z zawinieniem strony traktuje się zawinienie osób, którym skarżąca Spółka zleciła prowadzenie swoich praw, a więc pełnomocnikom procesowym (por. wyrok NSA z 21.12.2006 r. sygn. I FSK 374/06 Lex 262725).
Odnosząc się do powyższej argumentacji wskazać należy, że pismem z dnia 9 sierpnia 2010r. (k. 30 i 33), Sąd zawiadomił pełnomocnika o terminie rozprawy oraz pouczył go, iż w przypadku wyroku uwzględniającego skargę, uzasadnienie wyroku doręczane jest z urzędu (pkt 4), zaś w przypadku wyroku oddalającego skargę uzasadnienie wyroku doręczane jest na wniosek strony złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku (pkt 3).
Mając zatem świadomość, że w okresie od 8 do 23 września 2010 r. - jak podaje pełnomocnik – będzie przebywał na urlopie, w ocenie Sądu powinien on dochować należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw i zabezpieczyć możliwość złożenia takiego wniosku w terminie. Późniejszy wyjazd za granicę nie jest potwierdzeniem braku winy, ponieważ nie wyklucza ono dokonania czynności przez dowolnie wyznaczonego pełnomocnika. W tym miejscu wskazać należy, że pełnomocnik, który świadcząc profesjonalne usługi doradztwa podatkowego udaje się na urlop nie zapewniając dla ochrony interesów reprezentowanych przez siebie klientów i właściwej organizacji pracy swej kancelarii, dopuszcza się niedbalstwa. Pełnomocnik nie wskazał też, aby istniały jakiekolwiek inne przeszkody w postaci sporządzenia takiego wniosku i przesłania go w określonym terminie pocztą.
Uznając zatem, że wskazana przez pełnomocnika okoliczność w postaci wyjazdu za granicę nie stanowiła przeszkody, która uprawdopodobniłaby brak winy w uchybieniu terminu do złożenia przedmiotowego wniosku, Sąd na podstawie art. 86 § 1 - Prawa o postępowaniu przed sądem administracyjnym, orzekł jak w sentencji postanowienia.