Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w S decyzją z [...]., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, utrzymał w mocy swoją decyzją z dnia [...]. odmawiającą M A stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S z dnia [...]r..
W uzasadnieniu decyzji przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy:
W dniu [...]r. w Urzędzie Celnym w C w B objęto procedurą tranzytu wg [...] samochód osobowy [...]. W zgłoszeniu celnym zaewidencjonowanym w Oddziale Celnym w L pod nr [...] wyznaczono termin przedstawienia samochodu w Urzędzie Celnym w B do [...]r.
Towar nie został dostarczony do Urzędu Celnego przeznaczenia, wobec czego Naczelnik Urzędu Celnego w S wszczął postępowanie w sprawie uregulowania sytuacji tego towaru, a następnie w dniu [...] r. wydał decyzję adresowaną do:
- - głównego zobowiązanego w procedurze tranzytu, [...], wskazanego w polu [...] zgłoszenia tranzytowego,
- - odbiorcy towaru, M A, wskazanego w polu [...] zgłoszenia,
- - kierowcy J P wskazanego w [...] – świadectwie przekroczenia granicy, w której stwierdził, że procedura tranzytu nie została zakończona, towar usunięto spod dozoru celnego oraz określił kwotę długu celnego na [...] zł z odsetkami.
Od decyzji tej odwołanie wniósł tylko kierowca, J P. Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej decyzją z dnia [...] r. uwzględnił odwołanie J P i uchylił decyzję z [...] r. w części dotyczącej uznania go za dłużnika i w tym zakresie umorzył postępowanie, uznając, że nie może on być obciążony konsekwencjami naruszenia procedury tranzytu, bowiem wykonywał transport w imieniu i na rzecz firmy transportowej B P Spółka z o.o. w B w ramach świadczenia pracy na rzecz tej firmy. W sytuacji takiej stosownie do art. 3 Konwencji CMR przewoźnik /firma/ odpowiada za czynności i zaniedbania swoich pracowników, którymi się posługuje.
Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z [...]r. stała się ostateczna z upływem terminu do wniesienia odwołania dla pozostałych zobowiązanych.
W dniu [...]r. M A wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z [...]r. zarzucając, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa /art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej/ polegającym na niezapewnieniu mu czynnego udziału w postępowaniu wywołanym odwołaniem J P i naruszeniu przepisów art. 122, art. 123, art. 124 i art. 125 Ordynacji podatkowej.
Odmawiając stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Dyrektor Izby Celnej w wydanych przez siebie decyzjach obu instancji stwierdził brak podstaw do uznania, by decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z [...]r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej, będący podstawą wydania tej decyzji, upoważniał organ I instancji do samokontroli własnej decyzji i uwzględnienia odwołania J P, który wykazał, że nie należy do kręgu dłużników odpowiedzialnych za dług celny. Wydanie decyzji w trybie art. 226 § 1 nie jest poprzedzone ponownym rozpoznaniem sprawy na zasadach ogólnych określonych w art. 120 do 129 Ordynacji podatkowej, nie ogranicza też dwuinstancyjności postępowania, gdyż od decyzji tej stosownie do art. 226 § 2 przysługiwało odwołanie, z czego M A nie skorzystał.
Odnośnie zarzutu zgłoszonego w odwołaniu, że stroną postępowania powinna być również firma przewozowa, w imieniu której J P działał, organ odwoławczy przyznał, że w świetle art. 115 ust.1 Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej jak i art. 211 § 3 Kodeksu celnego dłużnikiem zobowiązanym do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego oprócz głównego zobowiązanego i odbiorcy towaru, powinien być również przewoźnik tj. pracodawca J P, Jednakże zawężenie kręgu dłużników do głównego zobowiązanego i odbiorcy towaru nie naruszało powołanych przepisów, gdyż ich odpowiedzialność jest solidarna /art. 221 kc/.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M A domaga się uchylenia obu decyzji Dyrektora Izby Celnej. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem zaskarżonej decyzji co do braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z 17 lipca 2002r. i podtrzymuje swoje stanowisko, że rażące naruszenie prawa polegało na niezapewnieniu mu udziału w postępowaniu wywołanym odwołaniem J P z naruszeniem art. 122 – 125 Ordynacji podatkowej, a ponadto na pominięciu przewoźnika – pracodawcy J P jako dłużnika zobowiązanego do zapłaty długu celnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.
Art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość uchylenia lub zmiany przez organ I instancji własnej decyzji w przypadku gdy uzna odwołanie wniesione przez stronę za uzasadnione. Wydanie decyzji trybie art. 226 Organ podatkowy nie jest poprzedzone ponownym postępowaniem, lecz polega na samokontroli zaskarżonej decyzji w zestawieniu z zarzutami i wnioskami strony, która wniosła odwołanie. Wydana w tym trybie decyzja nie ogranicza zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż od decyzji tej przysługuje odwołanie na ogólnych zasadach /§2/. Nie ma zatem podstaw do uznania za uzasadnione zarzutów skarżącego, że decyzja z [...]r. wydana została z rażącym naruszeniem wskazanych w skardze przepisów art. 122 – 125 Ordynacji podatkowej.
Okoliczność, że dług celny w przywozie powstały w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego /art. 211 § 1 Kodeksu celnego/ obciążał także firmę transportową /art. 211 § 3 pkt 4 kc/, pominiętą w postępowaniu celnym i w decyzji wymiarowej z 5 czerwca 2002r., nie stanowi o wadliwości późniejszej decyzji z [...] r., gdyż decyzja ta, jak już wyżej wyjaśniono, uwzględniała jedynie uznane za uzasadnione odwołanie J P co do wyłączenia go z kręgu dłużników w trybie art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej. Decyzja z [...]r. nie dotyczy bezpośrednio skarżącego. Jego odpowiedzialność za dług celny orzeczona została decyzją ostateczną z [...] r. i sytuacji tej nie mogła zmienić decyzja z [...]r.
Reasumując należy zgodzić się ze stanowiskiem zaskarżonej decyzji, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z [...]r. bowiem nie jest ona dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, co zostało szczegółowo wyjaśnione w jej uzasadnieniu.
Z tych przyczyn nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.