Uzasadnienie
B. P. (zwany dalej: "Burmistrzem")
- - reprezentowany przez adwokata P. Z. – w piśmie z dnia 27 maja 2019 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.. Burmistrz zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej: "Kolegium") z dnia 26 kwietnia 2019 r. nr [...], na mocy której Kolegium uchyliło w całości decyzję Burmistrza z dnia 11 stycznia 2019 r. nr [...] i umorzyło postępowanie w sprawie.
Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej przez podmiot nieuprawniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.
Na wstępie wskazać należy, że warunkiem skutecznego złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wniesienie jej przez uprawniony podmiot. Na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem badań Sądu jest to czy B. P., który wniósł skargę, ma w tym interes prawny. O tym czy podmiot ma w danej sprawie "interes prawny", stanowią przepisy prawa materialnego lub procesowego, przyznające mu konkretne uprawnienia lub nakładające określone obowiązki.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że "cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2005 r., sygnatura akt II OSK 310/05, Lex nr 190891).
Z powyższego wynika, że interes prawny wnoszącego skargę przejawia się w tym, iż działa on we własnym imieniu i służy mu roszczenie o przyznanie prawa lub zwolnienie z obowiązku.
W niniejszej sprawie, w odniesieniu do strony skarżącej, Sąd stwierdził, że działała ona na mocy przyznanych jej ustawowo kompetencji, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie, czyli podmiot na który nałożono obowiązki lub któremu przyznano uprawnienia w drodze decyzji. Zatem Burmistrz, który wydał decyzję w pierwszej instancji, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Podobne zagadnienie było przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 7 grudnia 2005 r. (sygnatura akt I OSK 521/05, Lex nr 189858) orzekł, iż z posiadaniem interesu prawnego nie można utożsamiać obowiązku wykonywania przez organ samorządu terytorialnego jego ustawowych zadań. Uprawnienie do rozstrzygania indywidualnych spraw w formie decyzji administracyjnej przez organ wyklucza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym lub na drodze postępowania sądowoadministracyjnego.
Jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzją organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie.
Podkreślić należy, że wbrew wprowadzającemu w błąd pouczeniu zawartemu w decyzji Kolegium, które wskazało, że "Od decyzji służy stronom prawo wniesienia skargi (...)" to prawo do wniesienia skargi do sądu przysługiwało jedynie Wspólnocie Mieszkaniowej (stosownie do brzmienia art. 50 § 1 p.p.s.a.). Natomiast Burmistrz nie był uprawniony do wniesienia skargi na decyzję Organu odwoławczego.
Mając na uwadze okoliczność, że posiadanie uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi główną przesłankę dopuszczalności skargi, a skarżący takiej legitymacji nie posiada, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji postanowienia). Natomiast, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od tej skargi (pkt 2 sentencji).