Uzasadnienie
Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] określił K. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (aktualnie [...] Polska Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.) łączne zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2017 w wysokości [...] zł, w tym za grunty, budynki i za budowle oraz odmówił Spółce stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. we wnioskowanej kwocie. W uzasadnieniu decyzji odnośnie do opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej organ wskazał, że ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961); zwana dalej: "ustawą o inwestycjach", wprowadziła zmiany w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, dotyczącym terminu budowla, wykreślając z jego treści "elektrownie wiatrowe". Powołując się na definicję elektrowni wiatrowej zawartą w art. 2 ust. 1 ustawy o inwestycjach, organ
I instancji wskazał, że w aktualnym stanie prawnym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla podlega całość elektrowni wiatrowej, a więc nie tylko fundament i wieża (jak było to w poprzednim stanie prawnym), ale także wirniki z zespołem łopat, gondola itp.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze Spółka podniosła m.in. zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 2 pkt 1 i 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że od dnia 1 stycznia 2017 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (od budowli) podlega pełna wartość elektrowni wiatrowych, co dotyczy zarówno masztu z fundamentem, jak też elementów technicznych, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna być taka, że elektrownia wiatrowa jako całość nie stanowi budowli, a tylko jej fundament i wieżę można uznać za budowlę opodatkowaną podatkiem od nieruchomości.
W dniu 29 maja 2018 r. NSA wydał postanowienie o sygn. akt II FSK 2983/17 na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) i przedstawił do rozpoznania składowi siedmiu sędziów następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.) w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) jest tylko część budowlana (wzniesiona z użyciem wyrobów budowlanych) elektrowni wiatrowej czy też budowlę tę stanowi fundament, wieża i elementy techniczne elektrowni wiatrowej, o których mowa w art. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961)?"
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302); zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcia sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Wskazany przepis określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowego, uwzględniając względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć bowiem wpływ na wynik danego postępowania.
Zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i literaturze przedmiotu wskazuje się, że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione względami celowości sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.
Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 240 § 1 pkt 7 i 8 ustawy Ordynacja podatkowa), jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu. Ustalenie, że dana okoliczność mogłaby w przyszłości stanowić podstawę wznowienia postępowania podatkowego lub sądowego, uzasadniałaby bowiem zawieszenie postępowania (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, w: R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 544 i nast. i powołane tam orzecznictwo oraz literatura).
Skierowane przez NSA pytanie ma bezpośredni związek z przedmiotem sporu w niniejszej sprawie.
Tym samym z punktu widzenia celowości i ekonomiki procesowej, wszystkie opisane powyżej okoliczności przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 131 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji