Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2006r. o sygn. akt I FSK 459/05 uwzględnił skargę kasacyjną "A" S.A.
z siedzibą w B. i uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 lutego 2005 r. o sygn. akt SA/Sz 221/03 oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Przedmiotem sprawy jest więc ponownie skarga "A" S.A., występującej w dacie wniesienia skargi pod nazwą: Przedsiębiorstwo "A" S.A. z siedzibą w B., na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] w sprawie określenia w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 1999 r. oraz od maja do września 1999 r. nadwyżki kwoty podatku naliczonego nad należnym, zaległości podatkowej oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 2 lutego 2005r. oddalił skargę Spółki, podzielając stanowisko organów podatkowych, że Spółka nieprawidłowo stosowała stawkę 0% przewidzianą w § 66 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156 poz. 1024 ze zm.) dla usług świadczonych na obszarze polskich portów morskich związanych z transportem międzynarodowym, polegających na obsłudze lądowych i morskich środków transportu oraz kompleksowej obsługi ładunków i pasażerów w tych partach, bowiem nie wszystkie obsługiwane jednostki spełniały warunki do uznania ich za morskie środki transportu. Uznano, że jednostki pływające, których nazwy ustalono na podstawie kwitów bunkrowych i faktur VAT, w Polskim Rejestrze Statków nie figurują jako oznaczone zasadniczym symbolem klasy statku morskiego (*KM), względnie małego statku morskiego (*m KM), lecz legitymują się zasadniczym symbolem klasy statku śródlądowego (*s KM), tym samym nie mogły być zaliczone do morskich środków transportu.
W konsekwencji tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał za zgodne z prawem obciążenie skarżącej Spółki podatkiem należnym wg stawki 22% od usług świadczonych na rzecz jednostek niebędących morskimi środkami transportu, oraz ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% zawyżenia zadeklarowanych kwot zwrotu podatku.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając powyższy wyrok stwierdził, że z przepisu § 66 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wynika, że warunkiem zastosowania 0% stawki podatku VAT jest łączne spełnienie trzech przesłanek:
- 1. usługi muszą być świadczone na obszarze portów morskich,
- 2. świadczone usługi muszą być związane z transportem międzynarodowym,
- 3. świadczone usługi muszą polegać na obsłudze lądowych i morskich środków transportu oraz na kompleksowej obsłudze ładunków i pasażerów w tych portach.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca Spółka spełniała w/w warunki. Sąd kasacyjny wskazał, że wobec braku w ww. rozporządzeniu wykonawczym definicji "morskiego środka transportu" należało posłużyć się definicją zawartą w przepisie art. 3 § 2 ustawy z dnia 1 grudnia 1961 r. - Kodeks morski (Dz. U. z 1998 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.), zgodnie z którą statkiem morskim jest każde urządzenie pływające przeznaczone lub używane na morzu i wodach z nim połączonych, a uczęszczanych przez statki morskie. Z kolei pojęcie morza i wód z nim połączonych zawiera przepis art. 2 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, który stanowi, że wodami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są morskie wody zewnętrzne, morze terytorialne i wyłączna strefa ekonomiczna. Można w związku z tym wysunąć wniosek, że jednostka przeznaczona lub używana do żeglugi po morskich wodach wewnętrznych jest takim statkiem morskim, co może być jednoznaczne z morskim środkiem transportu.
Z przeprowadzonej wykładni zewnętrznej - wywodzi Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - wynika, że skarżąca Spółka świadczyła usługi określone w przepisie § 66 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wykonawczego, bowiem dokonywała bunkrowania paliwa na rzecz morskich środków transportu. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał także, iż szeroki i niezbyt precyzyjny zakres regulacji przepisu § 66 ust. 1 pkt 4 tego rozporządzenia pozwalał na przeprowadzenie dwóch równoprawnych jego wykładni, wobec czego - stosując zasadę zaufania do organów podatkowych, która w odniesieniu do prawa materialnego przemawia za tym, by w razie wątpliwości co do rozumienia konkretnego przepisu stosować taką jego wykładnię, która nie byłaby krzywdząca dla podatnika - zastosowanie przez podatnika w trybie samoobliczenia 0% stawki było dopuszczalne.
Na mocy uregulowania zawartego w przepisie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie.
Uwzględniając zatem zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wykładnię przepisu § 66 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające je decyzje organu podatkowego I instancji wydane zostały z naruszeniem wskazanego wyżej przepisu prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.
W tej sytuacji, Sąd - na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 Sąd 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające je decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Sąd, a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 tej ustawy.