Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2006r. o sygn. akt I FSK 454/05 uwzględnił skargę kasacyjną S. S.A.
z siedzibą w W. i uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 lutego 2005 r. o sygn. akt SA/Sz 1718/03 oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Przedmiotem sprawy jest więc ponownie skarga S.S.A., występującej w dacie wniesienia skargi pod nazwą: P. U.M. S. S.A. z siedzibą w S., na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] w sprawie określenia w podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 1999 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 2 lutego 2005r. oddalił skargę Spółki, podzielając stanowisko organów podatkowych, że Spółka nieprawidłowo stosowała stawkę 0% przewidzianą w § 66 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156 poz. 1024 ze zm.) dla usług świadczonych na obszarze polskich portów morskich związanych z transportem międzynarodowym, polegających na obsłudze lądowych i morskich środków transportu oraz kompleksowej obsługi ładunków i pasażerów w tych portach, bowiem nie wszystkie obsługiwane jednostki spełniały warunki do uznania ich za morskie środki transportu. Uznano, że jednostki pływające, których nazwy ustalono na podstawie kwitów bunkrowych i faktur VAT, w Polskim Rejestrze Statków nie figurują jako oznaczone zasadniczym symbolem klasy statku morskiego (*KM), względnie małego statku morskiego (*m KM), lecz legitymują się zasadniczym symbolem klasy statku śródlądowego (*s KM), tym samym nie mogły być zaliczone do morskich środków transportu.
W konsekwencji tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał za zgodne z prawem obciążenie skarżącej Spółki podatkiem należnym wg stawki 22% od usług świadczonych na rzecz jednostek niebędących morskimi środkami transportu, oraz ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% zawyżenia zadeklarowanych kwot zwrotu podatku.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając powyższy wyrok stwierdził, że z przepisu § 66 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wynika, że warunkiem zastosowania 0% stawki podatku VAT jest łączne spełnienie trzech przesłanek:
- 1. usługi muszą być świadczone na obszarze portów morskich,
- 2. świadczone usługi muszą być związane z transportem międzynarodowym,
- 3. świadczone usługi muszą polegać na obsłudze lądowych i morskich środków transportu oraz na kompleksowej obsłudze ładunków i pasażerów w tych portach.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca Spółka spełniała w/w warunki. Sąd kasacyjny wskazał, że wobec braku w ww. rozporządzeniu wykonawczym definicji "morskiego środka transportu" należało posłużyć się definicją zawartą w przepisie art. 3 § 2 ustawy z dnia 1 grudnia 1961 r. – Kodeks morski (Dz. U. z 1998 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.), zgodnie z którą statkiem morskim jest każde urządzenie pływające przeznaczone lub używane na morzu i wodach z nim połączonych, a uczęszczanych przez statki morskie. Z kolei pojęcie morza i wód z nim połączonych zawiera przepis art. 2 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, który stanowi, że wodami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są morskie wody zewnętrzne, morze terytorialne i wyłączna strefa ekonomiczna. Można w związku z tym wysunąć wniosek, że jednostka przeznaczona lub używana do żeglugi po morskich wodach wewnętrznych jest takim statkiem morskim, co może być jednoznaczne z morskim środkiem transportu.
Z przeprowadzonej wykładni zewnętrznej – wywodzi Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wynika, że skarżąca Spółka świadczyła usługi określone w przepisie § 66 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wykonawczego, bowiem dokonywała bunkrowania paliwa na rzecz morskich środków transportu. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał także, iż szeroki i niezbyt precyzyjny zakres regulacji przepisu § 66 ust. 1 pkt 4 tego rozporządzenia pozwalał na przeprowadzenie dwóch równoprawnych jego wykładni, wobec czego – stosując zasadę zaufania do organów podatkowych, która w odniesieniu do prawa materialnego przemawia za tym, by w razie wątpliwości co do rozumienia konkretnego przepisu stosować taką jego wykładnię, która nie byłaby krzywdząca dla podatnika – zastosowanie przez podatnika w trybie samoobliczenia 0% stawki było dopuszczalne.
Na mocy uregulowania zawartego w przepisie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie.
Uwzględniając zatem zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wykładnię przepisu § 66 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające je decyzje organu podatkowego I instancji wydane zostały z naruszeniem wskazanego wyżej przepisu prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.
W tej sytuacji, Sąd – na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 Sąd 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.