Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia [...] Nr [...], określająca T. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. na kwotę [...] zł.
Pełnomocnik Spółki pismem z dnia [...] wniósł o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), z uwagi na to, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie ze skargi konstytucyjnej P. oraz od wyniku postępowania w sprawie pytania prawnego, jakie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skierował do Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt P 33/09) o zbadanie zgodności art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) z art. 217 w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jego nieuwzględnienie. Organ wskazał, iż zgłoszone przez skarżącą Spółkę wątpliwości prawne zostały rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który w identycznym stanie faktycznym i prawnym wydał w dniu 27 maja 2010 r. wyroki w sprawie ze skargi T. z siedzibą w W., dokonując wykładni ww. przepisów prawa, i że w uzasadnieniu tych wyroków (sygn. akt II FSK 2050/09, II FSK 2010/09) Sąd ten wskazał, iż nie ma potrzeby zasięgania w tej sprawie opinii Trybunału Konstytucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zawieszenia postępowania sądowego z powołanych przyczyn.
Wyjaśnić należy, że wskazane przez Spółkę postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/GL 110/09 dotyczy wątpliwości prawnych, jakie pojawiły się na tle pojęcia "obiektów budowlanych", zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) i definiowania go w odniesieniu do obiektów służących do wydobywania kopaliny, nazywanych też zespołem urządzeń i instalacji technicznych stanowiących obiekt budowlany. Co prawda wskazany Sąd skierował do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o zbadanie zgodności powołanych powyżej przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z art. 217 w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, jednakże tut.
Sąd związany jest przede wszystkim wykładnią prawa dokonaną w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II FSK 1674/09, II FSK 1675/09 i II FSK 1673/09) wydanych w analogicznych sprawach, toczących się przed tut. Sądem ze skargi T. S.A.
W uzasadnieniu tych wyroków Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że przedmiot sporu tj. "kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a pkt 2 u.p.o.l." Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny uznał przy tym, iż "rozstrzygnięcie niniejszego sporu nie wymaga zwrócenia się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z art. 2, art. 31 ust.3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP - stosownie do art. 193 ustawy zasadniczej".
Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz to, że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej, a także konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, Sąd uznał, że skoro Spółka ma możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przypadku gdyby TK stwierdził niekonstytucyjność przepisu, na podstawie którego wydano zaskarżony przez stronę akt, to tym samym jej interes prawny pozostaje zabezpieczony, gdyż posiada instrument prawny służący eliminacji z obrotu prawnego aktu wydanego na podstawie niekonstytucyjnego przepisu.
Z tych względów zawieszenie postępowania w sprawie Sąd uznał za niecelowe i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.