Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 28 lipca 2014 r. (doręczonym 4 sierpnia 2014 r.) referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi.
Pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. (nadanym w dniu 5 sierpnia 2014 r.) skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia. Sprzeciw nie został podpisany.
W piśmie z dnia 12 sierpnia 2014 r. sąd zobowiązał skarżącego do uzupełnienia braku sprzeciwu, poprzez własnoręczne podpisanie złożonego sprzeciwu, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Pismo zostało złożone 18 sierpnia 2014 r. na okres 7 dni w placówce pocztowej, z powodu nieobecności adresata, o czym umieszczono w tym samym dniu zawiadomienie (awizo) w skrzynce listowej. Ponowne zawiadomienie (awizo) o przesyłce zostało umieszczone w skrzynce listowej 26 sierpnia 2014 r., jednak przesyłka ta nie została odebrana, dlatego też 3 września 2014 r. placówka pocztowa przesyłkę, jako niepodjętą w terminie, zwróciła sądowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., strona może wnieść do sądu sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia. Zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Wymogi formalne pisma w postępowaniu sądowym, w tym sprzeciwu, zostały określone w art. 46 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponieważ skarżący nie podpisał sprzeciwu, sąd wezwał go do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
Zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a., sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy.
Stosownie zaś do brzmienia art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Z akt sprawy wynika, że pismo sądu z dnia 12 sierpnia 2014 r. doręczono skarżącemu na wskazany w skardze adres w trybie art. 73 p.p.s.a. (dwukrotne awizo) 2 września 2014 r.
Przesyłkę zawierającą wezwanie awizowano prawidłowo po raz pierwszy w dniu 18 sierpnia 2014 r. i złożono ją na okres 7 dni w placówce pocztowej. Przyczynę jej niedoręczenia określono jako "adresata nie zastano", a 26 sierpnia 2014 r. przesyłkę awizowano powtórnie.
Skoro, zatem skarżący nie odebrał przesyłki, należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. 2 września 2014 r. W tej sytuacji termin do wykonania wezwania upływał 9 września 2014 r. (wtorek).
We wskazanym terminie, ani dotychczas, skarżący nie podpisał sprzeciwu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, należało sprzeciw odrzucić na podstawie art. 259 §2 p.p.s.a.