Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005r. Nr Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania małż. A. Z. W. i J.R. K. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr UKS [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. w kwocie [...] zł, uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w związku z tym, iż organ odwoławczy uznał, że sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części i dokonania oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Jak podkreślono w uzasadnieniu decyzji sprzedaż nieruchomości może być dokonywana w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, która określona została jako źródło uzyskania przychodów w art. 10 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a ponadto może stanowić odrębne i samodzielne źródło przychodów, o których mowa w pkt 8 lit. a w/w przepisu. Z uwagi na to, iż podatnicy dokonywali sprzedaży nieruchomości, w sprawie możliwe jest również zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust.1 pkt 28 ustawy podatkowej.
Powyższe zagadnienie jak stwierdzono nie były przedmiotem badania i oceny w pierwszej instancji, dlatego też z uwagi na ich istotne znaczeni dla sprawy i konieczność przestrzegania zasady dwuinstancyjności decyzja została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.
Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutu podniesionego w odwołaniu dotyczącego przedawnienia, stwierdzają, iż co prawda, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, "że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku" nie mniej jednak stosownie do treści § 4 tego artykułu "bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony.
Jak dalej stwierdzono w niniejszej sprawie doszło do zastosowania środków egzekucyjnych, o których podatnik został powiadomiony przed upływem terminu określonego w art. 70 § 1 tj. przed 31 grudnia 2005r. (dowód: pismo Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z [...] i załączone do niego dowody oraz pismo tego organu z 3 lutego 2006r.) termin zobowiązania podatkowego został więc przerwany i biegnie na nowo.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący podatnicy wnieśli o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...]. w zaskarżonej części i umorzenie postępowania, podkreślając, iż przed 31 grudnia 2005r. podatnicy nie zostali zawiadomieni o jakichkolwiek czynnościach egzekucyjnych, bowiem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego dowiedzieli się dopiero 4 stycznia 2006r. kiedy to A. W. odebrała w/w zajęcia wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Tym samym w ocenie skarżących nie może budzić wątpliwości, iż z uwagi na zawiadomienie strony o zastosowaniu środka egzekucyjnego po zakończeniu biegu przedawnienia, zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu.
Skarżący nie zgodzili się z twierdzeniem organu odwoławczego, iż przerwanie biegu terminu przedawnienia następuje z dniem zastosowania środka egzekucyjnego, a nie z dniem powiadomienia o tej czynności zobowiązanego, uznając, że jest to stanowisko sprzeczne z literalną wykładnią przepisu art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Skarżący odwołali się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2005r. sygn. akt III SA/Wa 1263/2004 w którym stwierdzono, że zgodnie z treścią art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, zaś na podstawie § 4 tego przepisu bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony, z powyższego należy wnosić, że zarówno zastosowanie środka egzekucyjnego, jak też dokonanie zawiadomienia, powinny nastąpić przed upływem wskazanego okresu pięcioletniego. Pogląd taki została również zaprezentowany w Ordynacji podatkowej – Komentarz (Wydawnictwo Prawnicze Lexis-Nexis str. 266n.).
Skarżący wyjaśnili nadto, że w ich sprawie, organ egzekucyjny zajął skarżącej rachunek bankowy przed upływem terminu określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej ale nie zawiadomił jej o tym zajęciu przed upływem tego terminu, bowiem do Banku zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego A. W. doręczono w dniu 29 grudnia 2005r,zaś organu rentowego w dniu 23 grudnia 2005r.
Strona skarżąca otrzymała jednak zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego wraz z kopią tytułu wykonawczego dopiero 4 stycznia 2006r. W tej sytuacji, skoro daty zajęcia i zawiadomienia o nim podatnika są różne należy uznać, że przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w tej drugiej dacie (por.wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2005r. Sygn. akt III SA/Wa 1263/2004).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, uznając iż w sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego skarżących, bowiem w sprawie nie mają znaczenia daty doręczenie zawiadomienia o zastosowanym środku egzekucyjnym. Ustawodawca w § 4 art. 70 Ordynacji podatkowej określił wprawdzie dwa warunki, od których spełnienia uzależnił skuteczność przerwania biegu przedawnienia, a mianowicie zastosowanie środka egzekucyjnego i powiadomienia o tym także zobowiązanego, jednakże o ile oczywisty jest fakt, iż sam środek egzekucyjny (w tym wypadku określony w art. 1a, pkt 12, lit. a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) powinien zostać zastosowany w okresie pięcioletnim, bo już samo doręczenie warunku takiego spełnić nie musi. Powiadomienie, o którym mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej to nic innego jak np. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności określone w art. 67 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Stosownie do jego treści "Z zastrzeżeniem art. 68 § 1, podstawą zastosowania środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 1a pkt 12 lit."a", stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbiór ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych (...).
W przypadku dokonywania zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego stosownie do art. 79 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji następuje to przez przesłanie do organu rentowego właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń zawiadomienia o zajęciu, a stosownie do § 2 art. 79 zajęcie świadczeń jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu. Wobec powyższego, według Dyrektora Izby Skarbowej do spełnienia warunku przerwania biegu terminu przedawnienia wystarczające było w niniejszej sprawie doręczenie organowi rentowemu w terminie pięcioletnim zawiadomienia o zajęciu, bo właśnie ta okoliczność przesądza, iż mamy do czynienia z zastosowaniem środka egzekucyjnego i jednocześnie wysłanie w sposób regulowany przepisami, a nie doręczenie tego zawiadomienia zobowiązanemu, Dodaje też, że stosownie do art. 79 § 4 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966r. "Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia (...) organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego.
Zatem, zdaniem Dyrektora, zawiadomieni o zajęciu przesyłane jest, a nie doręczane, jednocześnie do organu rentowego i do zobowiązanego i jeśli organ spełnia w/w warunki, a tak w istocie było w spornej sprawie to tym samym wypełnia wszystkie ciążące na nim obowiązki w zakresie powiadomienia zobowiązanego, o którym to powiadomieniu mowa jest w treści art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej.
Argumentując swoje stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na wyrok WSA z 18 marca 2004r. sygn. akt III SA 1018/03 oraz wyrok NSA z 20 grudnia 2001r. sygn. akt III SA 1719/00 (publ. ONSA 2003/1/30).
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Z mającego w sprawie zastosowania przepisu art. 70 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wynika, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1), a bieg tego 5-letniego terminu zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony.
W rozpatrywanej sprawie spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy obydwa warunki określone w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej mają się spełnić przed upływem terminu określonego w art. 80 § 1 tej ustawy, aby można było mówić o tym, iż pomimo upływu pięcioletniego terminu organy mogą określać zobowiązanie podatkowe z uwagi na przerwanie terminu, który po przerwaniu biegnie na nowo dając tym samym organom możliwość prowadzenia postępowania i określenia zobowiązania w formie decyzji.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie z brzmienia art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej wynika, że zarówno zastosowanie środka egzekucyjnego jak i powiadomienie o jego zastosowaniu muszą nastąpić przed upływem pięcioletniego terminu wynikającego z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Redakcje tego przepisu i użycie czasu przeszłego, o którym został powiadomiony" wskazują dość jednoznacznie, że tylko wówczas bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany.
Posiłkowo można przywołać również przepis art. 79 § 4 pkt1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazywany zresztą przez organ odwoławczy, z którego wynika, że w przypadku zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organowi rentowemu, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń i czyni to w ten sposób, że doręcza mu odpis tytułu wykonawczego o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego. Wprawdzie jak podkreślił organ odwoławczy w przypadku zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, zajęcie to jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu, jednakże w świetle art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, dla skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia samo skuteczne zajęcie świadczeń nie jest wystarczające, konieczne jest bowiem również zawiadomienie o tym fakcie zobowiązanego.
Sąd nie podziela stanowiska zaprezentowanego przez organ odwoławczy, a także stanowisk w zaprezentowanych w powołanych przez ten organ orzeczeniach.
Z tych przyczyn na podstawie art.145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz art. 200 tej ustawy orzeczono jak w sentencji.