Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 16 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 519/15

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 lutego 2015 r.,, Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 5 stycznia 2015 r.,, ustalającą [...] Spółce z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej zwanej także "Stroną", "Spółką", "Skarżącą") wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od dnia 30 czerwca 2014 r. do dnia 29 sierpnia 2014 r. (58 dni) w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji, przywołując treść art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) - dalej zwanej "u.p.o.l.", wskazał, że Spółka dokonywała sprzedaży na targowisku, w lokalu oddzielonym ladą sprzedażną o powierzchni 14 m² na terenie obiektu baru [...] (obiektu tymczasowego, nie zaś w budynku lub w jego części). Przedmiotem tej sprzedaży były napoje, w tym napoje alkoholowe (również piwo) i podlegała opłacie targowej naliczonej zgodnie z przepisami uchwały Nr XXIX/261/12 z dnia 25.09.2012 r., zmienionej uchwałą Nr XLI/390/13 z dnia 25.06.2013 r. Organ I instancji wskazał przy tym, że Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości, ani też, że sprzedaż dokonywana była w budynku lub jego części, co pozwoliłoby na zastosowanie zwolnienia z opłaty targowej, mimo że po zapoznaniu się z aktami sprawy Strona powołała się na art. 15 ust. 2b u.p.o.l.

W trakcie postępowania Organ I instancji zebrał materiały dowodowe, m.in. protokoły z czynności inkasenta, z dnia 01.07.2014 r., zdjęcia obiektu, wydruk z rejestru gruntów, wykazy inkasentów, mapkę sytuacyjną, notatkę inkasenta z dnia 01.08.2014 r.

Ponadto, Organ I instancji w toku postępowania dopuścił jako dowody dokumenty złożone przez Stronę w dniu 7.11.2014 r. Jako dowody dopuszczono również pisemne oświadczenia [...] – pracownic baru [...] na stanowisku barmana, które wskazały, że proces powstawania produktu, który zamówił klient polegał na serwowaniu napojów, pomijając, w ocenie organu, fakt dokonywania sprzedaży tych produktów - napojów zimnych, gorących, alkoholowych, objętej opłatą targową.

Wskazano także, powołując się na orzecznictwo WSA [...], że ustawą z dnia 15.04.2011 r. zmodyfikowano brzmienie art. 15 ust. 2 u.p.o.l., w efekcie czego, opłacie targowej podlega sprzedaż, w tym napojów i napojów alkoholowych, niezależnie od świadczonych równocześnie usług gastronomicznych.

W odwołaniu od decyzji Organu I Instancji Strona, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzuciła naruszenie:

1. - art. 15 ust. 1 u.p.o.l. przez błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, iż działalność w postaci świadczenia usług gastronomicznych stanowi sprzedaż podlegającą pobraniu opłaty targowej;
2. - art. 122 w związku z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) - dalej zwanej "O.p.", przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności związanych ze świadczonymi przez podatnika usługami oraz przyjęcie w sposób dowolny i niczym nieuzasadniony, że usługi gastronomiczne świadczone przez stronę podlegają opłacie targowej;
3. - art. 122 w związku z art. 187 §1 O.p. przez niewskazanie dowodów potwierdzających dokonywanie przez stronę sprzedaży na targowisku w dniach od 30.06.2014 r. do 29.08.2014 r.
4. - art. 120, art. 121 O.p. w związku z art. 2 pkt 22 ustawy o podatku od towarów i usług przez błędne zastosowanie przepisu prawa podatkowego w ten sposób, że organ wbrew zasadzie autonomiczności prawa podatkowego przyjął, że pojęcie sprzedaży zawarte w art. 15 u.p.o.l. jest tożsame z pojęciem tym zdefiniowanym w ustawie o podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu odwołania Spółka argumentowała, że zaprezentowane w decyzji tezy wyroków sądów administracyjnych, zostały wyrwane z kontekstu. W ocenie pełnomocnika Strony z orzeczeń tych wynika, że działalność gastronomiczna nie podlega opłacie targowej. W odwołaniu wskazano, że Spółka nie dokonywała sprzedaży żadnych produktów firmowych i gotowych, pralin ani innych, a jedynie świadczyła usługi gastronomiczne polegające na przygotowywaniu produktów.

Zdaniem Strony odwołującej, pobieranie opłaty targowej związane jest wyłącznie z faktem prowadzenia sprzedaży, przy czym w zasadzie nie ma znaczenia, w jakim miejscu sprzedaż ta jest dokonywana. Ustawodawca nie określił jednak co należy rozumieć pod pojęciem dokonywania sprzedaży, w efekcie należy odnieść się do wykładni językowej i systemowej. Wskazano także na definicję sprzedaży zawartą w art. 535 Kodeksu cywilnego. W ocenie pełnomocnika Spółki, odpłatne świadczenie usług nie może być utożsamiane ze sprzedażą. Pod pojęciem usługi należy rozumieć zestaw działań z użyciem odpowiednich środków umożliwiających jej wykonanie, dających klientowi domniemanie należytej staranności jej wykonania, a przez to zaspokojenie jego potrzeb. Podatnik na dzierżawionym terenie prowadził działalność gastronomiczną, której zasadniczym celem jest zaspokajanie potrzeb żywieniowych. Nie podlegają opłacie targowej podmioty, które świadczą wyłącznie takie usługi.

Powołano także orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego wynika, że opłacie targowej nie podlegają podmioty świadczące wyłącznie usługi gastronomiczne, wskazano także, że obok działalności handlowej istnieje także działalność usługowa, a prowadzenie tejże nie podlega opłacie targowej. Odwołująca kwestionowała wnioski, do jakich doszedł organ, a mianowicie, że świadczenie usług gastronomicznych mieści się w zakresie pojęcia sprzedaż. Nadto, zdaniem Strony odwołującej, nie jest uprawnione sięganie do definicji sprzedaży zawartej w ustawie o VAT. Definicje ustawowe są budowane na użytek danej dziedziny prawa, a nawet danego aktu normatywnego. Przeniesienie słowa "sprzedaż" pomiędzy różnymi ustawami podatkowymi jest niedopuszczalne. Pełnomocnik podniósł także, że Organ I instancji zdefiniował działalność Spółki na podstawie przepisów ustawy, która nie znajduje zastosowania w sprawie.

Zarzucono przy tym, że Organ I instancji w minimalnym stopniu odniósł się do stanu faktycznego, a skupił się na dokonaniu rozszerzającej interpretacji pojęcia "sprzedaży".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], nie uwzględniło zarzutów odwołania i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji, stwierdzając za zasadne i prawidłowe opodatkowanie dokonywanej przez spółkę sprzedaży na podstawie uchwały Nr XXIX/261/12 z dnia 25 września 2012 r. Rady Miejskiej w Międzyzdrojach, zmienionej uchwałą Nr XLI/390/13 z dnia 25 czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji, Kolegium, odwołując się pomocniczo do definicji "sprzedaży" zawartej w słowniku języka polskiego, ustawie o podatku od towarów i usług, a także do art. 535 § 1 Kodeksu cywilnego oraz orzecznictwa sądów administracyjnych (wyrok WSA [...] z 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 274/14), stwierdziło, że z materiału zgormadzonego w sprawie wynikało, iż działalność Spółki polegała na zwieraniu umów sprzedaży m.in. napojów zimnych, gorących i drinków alkoholowych przy ladach, co podlegało opłacie targowej, zaś bez znaczenia była okoliczność ich przelania do szklanek i podania kupującemu. Kolegium nie zgodziło się bowiem ze stanowiskiem, że Spółka tym samym świadczyła wyłącznie usługi gastronomiczne, wskazując, że przedmiotem umowy sprzedaży może być nie tylko gotowy towar ale także usługi i wyroby. Zarówno towary, jak i usługi oferowane były odpłatnie, dokonywano zatem ich sprzedaży.

W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję Kolegium, reprezentujący Spółkę pełnomocnik wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. 1. art. 15 ust. 1 u.p.o.l. przez błędną jego wykładnię polegającą na ustaleniu, że działalność handlowa prowadzona przez Spółkę w postaci świadczenia usług gastronomicznych stanowi sprzedaż towarów podlegająca pobraniu opłaty targowej;
2. 2. art. 122 w związku z art. 191 O.p. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności związanych ze świadczonymi przez podatnika usługami oraz przyjęcie w sposób dowolny i niczym nie uzasadniony, że usługi gastronomiczne, świadczone przez odwołującą Spółkę, podlegają opłacie targowej;
3. 3. art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez niewskazanie przez organ żadnych dowodów potwierdzających dokonywanie przez stronę skarżącą sprzedaży na targowisku w dniach od 30 czerwca 2014 roku do dnia 29 sierpnia 2014 r. Tym samym nie można stwierdzić, że w tym zakresie Organ I instancji wypełnił w sposób należyty dyspozycję ww. artykułów. Organ podatkowy nie respektował treści art. 122 i 187 § 1 O.p., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku toczącego się postępowania organ nie ustalił okoliczności faktycznej mającej jedno z podstawowych znaczeń dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy;
4. 4. art. 120, 121 O.p. w związku art. 2 pkt. 22 ustawy o podatku od towarów i usług przez błędne zastosowanie przepisu prawa podatkowego w ten sposób, że organ wbrew zasadzie autonomiczności prawa podatkowego przyjął, iż pojęcie sprzedaży zawarte w art. 15 u.p.o.l. winno być rozumiane tak, jak wynika to z definicji sprzedaży zawartej w ustawie o podatku od towarów i usług. W konsekwencji powyższe spowodowało naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych;
5. 5. naruszenie art. 120 O.p. w związku z art. 19 u.p.o.l. przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Międzyzdrojach Nr XXIX/261/12 z dnia 25 września 2012 roku, noszącej znamiona nieważności, co do której Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 04.02.2015 r. o sygnaturze I SA/Sz 1508/14 stwierdził nieważność § 5 ust. 2 zaskarżonej uchwały, oraz stwierdził, że zaskarżona uchwała w § 5 ust. 2 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku;
6. 6. Naruszenie art. 200 w związku z art. 123 O.p. w ten sposób, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], przed wydaniem decyzji, nie wyznaczyło Stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, z możliwością zapoznania się z aktami sprawy, czym naruszono prawo Strony do czynnego udziału w postępowaniu.

W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik Spółki, polemizując z treścią decyzji podatkowych powołał się zasadniczo na analogiczną argumentację jak w odwołaniu, zmierzającą do wykazania, że spółka świadczyła wyłącznie usługi gastronomiczne, nie zaś sprzedaż podlegającą opłacie targowej, zarzucając nieuprawnione zastosowanie rozszerzającej wykładni pojęcia sprzedaży.

Dodatkowo wskazano, że przesłankę uchylenia decyzji w sprawie opłaty targowej powinien stanowić wyrok WSA [...] z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1508/14 stwierdzający nieważność § 5 ust. 2 Uchwały Rady Miejskiej w Międzyzdrojach nr XXIX/261/12 z dnia 25 września 2012 r. w sprawie opłaty targowej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] z w a ż y ł, co następuje:

Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień - czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.".

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał skargę za niezasadną, bowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do oceny, czy prowadzona przez Skarżącą działalność w lokalu przy ulicy [...] w okresie od dnia 30 czerwca 2014 r. do 29 sierpnia 2014 r. była "sprzedażą" w kontekście art. 15 ust.1 u.p.o.l.

Jak Skarżąca wskazała w skardze, Spółka nie dokonywała sprzedaży, a jedynie świadczyła usługi gastronomiczne (związane ze sprzedażą napojów i innymi dodatkowymi świadczeniami), które nie podlegają opłacie targowej. Według Skarżącej, Organ nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających dokonywanie przez Skarżącą sprzedaży na targowisku w dniach 16.08.2013 r. do 14.09.2013 r.

Natomiast zdaniem Organów podatkowych, Spółka dokonywała sprzedaży zarówno towarów, wyrobów (gotowych, tj. napojów alkoholowych, napojów zimnych i gorących) jak i usług, oferowała je bowiem odpłatnie. Sprzedaż dokonywana była przy ladzie, której powierzchnia 14 m² (stwierdzona na podstawie oględzin i pomiarów dokonanych przez inkasentów) została przez Organy przyjęta jako podstawa opodatkowania.

Nie budzi wątpliwości, że sporna opłata targowa obejmuje okres od 30.06.2014 r. do 29.08.2014 r.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 u.p.o.l., opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona jest sprzedaż (ust. 2 art. 15).

Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2b u.p.o.l. opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach, przy czym tej okoliczności prawnej Skarżąca ani w odwołaniu ani też w skardze nie podnosiła i nie kwestionuje, chociaż Organ podatkowy I instancji odniósł się do tej kwestii wskazując w jej istocie, iż Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości, ani też, że sprzedaż dokonywana była w budynku lub jego części, co pozwoliłoby na zastosowanie zwolnienia z opłaty targowej, co zostało zaakceptowane przez Kolegium, jak i Sąd.

Wskazać tylko dodatkowo należy, że z akt administracyjnych sprawy również nie wynika, by obiekt, w którym prowadzona była sporna sprzedaż, został zgłoszony do ewidencji gruntów i budynków. Poza sporem zatem pozostaje, czy dokonywane czynności odbywały się w budynku lub w jego części, czy była podatnikiem podatku od nieruchomości. Sporne w sprawie nie było również, czy miejsce dokonywania czynności było targowiskiem w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.o.l.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza sią natomiast do wykładni terminów "sprzedaż", "dokonywanie sprzedaży" użytych ww. art. 15 ust. 1 i 2 u.p.o.l., które posłużyły ustawodawcy zarówno do określenia czynności podlegających opodatkowaniu opłatą targową, jak i do określenia miejsca wyznaczającego terytorialny zakres pobierania podatku.

Trafnie zauważyły Strony postępowania, że termin "sprzedaż" nie został zdefiniowany ustawie podatkowej u.p.o.l.

Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podzielił pogląd, że zwrot "dokonywanie sprzedaży" i "sprzedaż", należało wyjaśnić zgodnie z zasadami wykładni językowej i systemowej. W ocenie Sądu, organy podatkowe dokonały prawidłowego rozpoznania znaczenia tych pojęć, a w konsekwencji prawidłowo zinterpretowały art. 15 u.p.o.l. Rozważania w tym zakresie zawarte w uzasadnieniach decyzji organów podatkowych nie budziły żadnych zastrzeżeń Sądu.

Należy jednak przy tym podkreślić, że Organy podatkowe powołały się jedynie posiłkowo na przepis art. 2 pkt 22 ustawy o VAT dla dokonania prawidłowej wykładni (systemowej) a istotnego w niniejszej sprawie art. 15 ust. 1 u.p.o.l. i zawartego w nich spornego terminu "sprzedaży". Wbrew twierdzeniom Skarżącej, Organy nie utożsamiały terminów "sprzedaży" zawartych w obu ustawach podatkowych, ani też nie rozważały powyższego art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, jako podstawy prawnej obciążenia Skarżącej opłatą targową. Zdaniem Sądu, takie pomocnicze odniesienie się w uzasadnieniu rozstrzygnięć do ustawy o VAT było dopuszczalne, a zatem podniesiony w tym zakresie zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 O.p. w związku z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT należało jest uznać za nieuzasadniony.

W ocenie Sądu, Organy podatkowe, poszukując definicji "sprzedaży" zasadnie odniosły się pomocniczo do przepisów prawa cywilnego.

Stosownie bowiem do art. 535 Kodeksu cywilnego przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę (por. L. Etel, S. Persanowicz, Komentarz do art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Lex).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie, podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] wyrażonego w wyroku z dnia 13 sierpnia 2014 r., I SA/Sz 274/14, w którym stwierdził, że: "(...)w art. 15 upol, ustawodawca opodatkował czynność sprzedaży nie odnosząc jej do przedmiotu tej sprzedaży, ani do kwestii przedsiębiorcy zarejestrowanego zgodnie z przepisami. Ustawodawca nie określił, co należy rozumieć przez zwrot "dokonywanie sprzedaży", dlatego też należy przyjąć jego szerokie rozumienie, obejmujące nie tylko wykonanie zobowiązania w rozumieniu art. 535 Kc, ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą. Przy ustalaniu pojęcia "dokonywanie sprzedaży" nie jest istotne, czy dana osoba lub jednostka sprzedała oferowany towar, czy też żadna transakcja nie została sfinalizowana, gdyż sam ustawodawca wskazuje na "dokonywanie", a nie "dokonanie" sprzedaży. Sama gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawia się m.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru, jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta.

Sformułowanie art. 15 ust. 1 upol oznacza, że każdy wymieniony w tym przepisie podmiot korzystający z targowiska w celu sprzedaży produktów jest zobowiązany do zapłacenia opłaty targowej, a sformułowanie "dokonujących sprzedaży" należy interpretować szeroko, uznając, że obejmuje ono wszelkie czynności podejmowane przez sprzedającego w celu dokonania sprzedaży, a w szczególności oferowanie produktów, składowanie na stoisku, oczekiwanie na kontrahentów".

W świetle powyższego uznać zatem można, że skoro ustawodawca opodatkował w art. 15 u.p.o.l. czynność "sprzedaży", nie odnosząc się do przedmiotu tej sprzedaży i nie określił, co należy rozumieć przez zwrot "dokonywać sprzedaży", to zasadne jest przyjęcie jego szerokiego rozumienia, obejmującego nie tylko wykonanie zobowiązania w rozumieniu ww. art. 535 Kodeksu cywilnego, ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą, dokonywane w celu sprzedaży, a w szczególności oferowanie produktów, składowanie na stanowisku, oczekiwanie na kontrahentów, ale także podanie produktu klientowi w zamian za zapłatę ceny (por. wyrok WSA [...] z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 274/14). W wyroku tym sąd również wskazał, że: "(...) definicje "sprzedaży" zostały stworzone przez ustawodawcę na potrzeby innych aktów prawnych niż upol, jednak stosując je pomocniczo do ustalonego znaczenia pojęcia "sprzedaży" w języku ogólnym, otrzymujemy nadal znaczenie sprzedaży jako czynności odpłatnej".

Sąd zaakceptował zatem pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie prawidłowo oceniły charakter dokonywanych przez skarżącą czynności, stwierdzając, że Skarżąca dokonywała sprzedaży zarówno towarów gotowych (np. napoje zimne), przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność ich przelania do szklanki i podania kupującemu, wyrobów (produktów wytworzonych na miejscu), a także usług (tutaj, gastronomicznych), bowiem świadczone były odpłatnie. Czynność "sprzedaży" znamionuje wzajemność świadczeń, tj. wydanie rzeczy (wykonanie usługi) i zapłata ceny (odpłatność). Te czynności niewątpliwie wykonywała Skarżąca na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy.

Wskazać przy tym należy, że nie ulega wątpliwości, iż usługi gastronomiczne w swoim zakresie obejmują także zawieranie umów sprzedaży, gdyż sprzedawca ostatecznie przenosi na nabywcę własność posiłku, dokonując jednocześnie dodatkowych czynności polegających na wydaniu tego posiłku, a nabywca odbiera posiłek i płaci cenę. Jednak usługa gastronomiczna, zawiera w sobie także przygotowanie wyrobu, jego wyprodukowanie, czy wytworzenie (np. jak w przypadku posiłku), obok typowego serwisu czyli wydania klientowi. Oczywiste jest zatem, że usługa gastronomiczna składa się z wielu czynności, jednakże ostatecznie kończy się sprzedażą.

Jednak – jak wyżej wskazano - dla wykładni terminów "dokonywanie sprzedaży", "sprzedaż", nie ma znaczenia, czy przedmiotem jest sprzedaż towarów, wyrobów, w tym gotowych, czy też usług, istotne w kontekście obowiązku uiszczenia opłaty targowej przewidzianej w rat. 15 ust.1 u.p.o.l. jest, czy sporne czynności charakteryzowały się wzajemnością świadczeń, tj. wydaniem rzeczy w szerokim tego słowa znaczeniu (wyrobów, towarów) czy też wykonaniem usług(i) i zapłatą zań ceny (odpłatnością).

W konsekwencji, nie sposób uznać było na gruncie ustaleń faktycznych sprawy, że Skarżąca nie dokonywała czynności sprzedaży. Sprzedając przy ladzie napoje i piwo, skarżąca przenosiła własność tych towarów na klientów, a ci uiszczali za nie odpowiednią cenę. Nie zmienia tego fakt, że sprzedaż dokonywana była po uprzednim odkapslowaniu butelki i przelaniu napoju do szklanki i ich podaniu klientowi. Odpłatne podawanie klientom napojów nie pozbawiło tych usług cech sprzedaży. Spełniony został bowiem cel sprzedaży tj. przeniesienie własności towaru (wyrobu, rzeczy) i nastąpiła zań zapłata. Już sam fakt odpłatnego oferowania produktów gotowych przy ladzie, w ocenie Sądu, należało poczytać za wyjście z ofertą sprzedaży, co było wystarczające dla zdefiniowania tej działalności jako sprzedaży w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Oznacza to, że prowadzona przez Spółkę działalność mieściła się w szerokim zakresie terminu "sprzedaży" w rozumieniu przepisu art. 15 ust.1 i ust.2 u.p.o.l., co skutkowało powstaniem obowiązku zapłaty opłaty targowej.

Wobec powyższego należało uznać za trafne stanowisko organów podatkowych stwierdzających, że czynności dokonywane przez spółkę polegały na sprzedaży towarów, wyrobów i usług, bowiem oferowane były odpłatnie.

Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie II FSK 1610/08, gdzie wskazano, że nawet, gdyby uznać, że działalność gastronomiczna nie podlegała opłacie targowej, to pozostaje jeszcze kwestia sprzedaży gotowych produktów, co już bezspornie zaliczyć należy do działalności handlowej. W uzasadnieniu NSA, wskazał także, że jedyne zwolnienie od opłaty targowej przewidziane zostało w art. 16 ustawy i dotyczy płatników podatku od nieruchomości (orzeczenie dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOiS). Jak wyżej wskazano, w rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie wykazała, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości.

Mając powyżej przedstawione względy na uwadze Sąd uznał, że Organy podatkowe obu instancji orzekając w rozpoznawanej sprawie nie dopuściły się takiego naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.o.l., które miałoby wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego (art.122, art. 187, art. 188 i art. 191 O.p.), uznając zarzuty Skarżącej w tym zakresie za niezasadne. Z akt sprawy wynika, że Organy podatkowe mając na uwadze wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p.

W konsekwencji, ustalenia faktyczne dokonane przez organy w niniejszej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Argumentacja organów była prawidłowa, zaś twierdzenia Skarżącej, że nie dokonywała sprzedaży produktów gotowych, a jedynie świadczyła usługi gastronomiczne, stanowią tylko polemikę z prawidłowymi ustaleniami Organów znajdującymi pełne oparcie w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym.

Sumując, dokonane ustalenia dały podstawę do uznania, że na Skarżącej dokonującej w okresie od 30 czerwca 2014 r. do 29 sierpnia 2014 r. sprzedaży napojów i piwa ciążył obowiązek zapłaty opłaty targowej, ustalonej w prawidłowej wysokości na podstawie stawek wynikających z Uchwały Rady Miejskiej w Międzyzdrojach Nr XXIX/261/12 z dnia 25 września 2012 r. w sprawie opłaty targowej oraz Uchwały nr XLI/390/13 z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie zmiany ww. Uchwały. Tym samym, za niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 120 O.p. w związku z art. 19 u.p.o.l. przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej na podstawie ww. uchwały Rady Miejskiej w Międzyzdrojach Nr XXIX/261/12 z dnia 25 września 2012 r., pomimo stwierdzenia jej nieważności wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt 1508/14. Należało zauważyć bowiem, że powoływany wyrok i stwierdzenie nieważności uchwały (jej § 5 ust.

2) dotyczyło sposobu wyznaczania inkasentów, nie zaś wysokości stawek opłaty targowej, której zresztą i tak Skarżąca nie uiściła inkasentom, zaś opłatę targową określono Skarżącej zaskarżoną decyzją. A zatem, Skarżąca nie poniosła żadnych negatywnych skutków związanych z wydaniem decyzji w oparciu o tę nieważną w części uchwałę.

Sąd nie stwierdził także, by zarzucane Organowi odwoławczemu uchybienie co do braku wyznaczenia Stronie terminu do zapoznania się z aktami sprawy i uniemożliwienie Jej czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, o których to obowiązkach mowa w art. 123 O.p. i art. 200 O.p., miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, sama zaś Skarżąca nie wyjaśniła, jaki wpływ miało owo naruszenie na rozstrzygnięcie sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.