Uzasadnienie
Syndyk masy upadłości P. z siedzibą w S. (dalej: "Strona", "Skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika zawodowego pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2012 r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] r. Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. wydał decyzję podatkową wobec P. z siedzibą w S. (dalej: "Spółka"). Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika Spółki, organ odwoławczy wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi Spółki za pośrednictwem platformy ePUAP.
Po uzyskaniu informacji o ogłoszeniu przez Spółkę upadłości (postanowienie z dnia [...] marca 2020 r., sygn. akt [...]), organ odwoławczy uznał, iż decyzja podatkowa w przedmiotowej sprawie powinna zostać doręczona syndykowi masy upadłości, jako stronie postępowania lub ustanowionemu przez niego pełnomocnikowi. W związku z powyższym organ odwoławczy skierował zawiadomienie, o którym mowa w art. 200 Ordynacji podatkowej, tym razem do pełnomocnika ustanowionego w sprawie przez do syndyka masy upadłości. Następnie organ odwoławczy w dniu [...] r. wydał decyzję (nr [...]; [...]) utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji i doręczył ją w tym samym dniu za pośrednictwem platformy ePUAP pełnomocnikowi Strony.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] r. wpłynęły do niego dwie skargi sporządzone przez pełnomocnika Strony, tj. na decyzję z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Obie skargi zostały złożone w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Sądy administracyjne w pierwszej kolejności badają z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.".
W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.
Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi jest warunkiem jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Jednakże badanie zachowania terminu do wniesienia skargi możliwe jest tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna, a z takim aktem mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Kwestię tę sąd administracyjny obowiązany jest rozstrzygnąć, odwołując się do przepisów regulujących tryb doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym.
W rozpoznawanej sprawie z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja nie została skutecznie doręczona Skarżącemu. Zaskarżona decyzja została bowiem doręczona pełnomocnikowi Spółki, za pośrednictwem platformy ePUAP, pomimo iż w dacie wydania i doręczenia tej decyzji stroną postępowania był syndyk masy upadłości. Skoro, więc zaskarżona decyzja ta nie została doręczona Skarżącemu (ewentualnie pełnomocnikowi Skarżącego), lecz pełnomocnikowi Spółki, która stroną postępowania już nie była, to decyzja nie weszła do obrotu prawnego.
Podkreślić należy, że okoliczność tę dostrzegł sam organ, który wydał w dniu [...] r. nową decyzję wobec Skarżącego i doręczył jego pełnomocnikowi. Wniesiona przez Skarżącego skarga na tę decyzję została zarejestrowana w tutejszym Sądzie pod sygn. akt I SA/Sz 521/20.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).
Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że w sprawie nie istnieje przedmiot zaskarżenia, co przesądza o niedopuszczalności skargi i konieczności jej odrzucenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.