Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 maja 2013 r. "M" Spółka z o.o. z siedzibą w S złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. W skardze skarżąca zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 6 czerwca 2013 r. tut. Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, aktualnego na dzień złożenia skargi, odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego – Rejestru Przedsiębiorców, zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej jako P.p.s.a.).
Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia, skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Przesyłka zawierająca ww. wezwanie Sądu, po dwukrotnym awizowaniu (w dniach 10 i 18 czerwca 2013 r.), została zwrócona do Sądu w dniu 26 czerwca 2013 r. z uwagi na jej niepodjęcie przez skarżącą. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 9 lipca 2013 r. powyższe wezwanie uznano za doręczone z dniem 24 czerwca 2013 r. (poniedziałek) w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Termin do wykonania wezwania mijał z dniem 1 lipca 2013 r. (poniedziałek).
W zakreślonym terminie strona skarżąca nie nadesłała dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, przez co rozumieć należy spełnienie przez nią określonych w ustawie warunków formalnych, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe.
Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony – w tym skarga – powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Przepis art. 29 P.p.s.a. nakłada zaś obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu strony przy pierwszej czynności w sprawie.
Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji osoby prawnej jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005r., sygn. II GZ 19/2005 – LexPolonica nr 380771). Niewykonanie nałożonego przez Sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. GSK 1337/2004, publ. ONSAiWSA 2005, nr 5, poz.91).
Skoro strona skarżąca mimo prawidłowo skierowanego wezwania oraz pouczenia o procesowych konsekwencjach niewykonania nałożonego obowiązku, nie przedłożyła dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis z KRS), Sąd pozbawiony został możliwości zweryfikowania czy osoba podpisana pod skargą jako Prezes Zarządu uprawniona była do podpisania i wniesienia skargi.
Uznać zatem należy, że nienadesłanie aktualnego na dzień wniesienia skargi dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego) powoduje, że przedmiotowej skardze, jako obarczonej brakami formalnymi, nie można nadać dalszego biegu i z tej przyczyny należy ją odrzucić, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącą wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 P.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skarga jest natomiast oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uznania żądania strony skarżącej. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał skargę za niedopuszczalną z powodu niewykonania obowiązku przedłożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej i przyznanie prawa pomocy nie jest możliwe.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia odstępując jednocześnie od przesłania skarżącej urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy druk "PPPR", ze względu na bezcelowość tej czynności.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.