Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] lutego 2020 r. nr [...] Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy wydane wobec P. W. (dalej: "Strona", "Skarżący") postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 2015 r.
W dniu [...] lutego 2020 r. postanowienie organu odwoławczego za pośrednictwem operatora publicznego doręczono pełnomocnikowi Strony - Z. L. pod adresem [...], [...] (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru).
Z treści pełnomocnictwa (z podpisem notarialnie poświadczonym), na podstawie którego działał Z. L. wynika, że umocowany został przez Stronę do odbioru wszystkich należnych płatności przysługujących Stronie jako producentowi na podstawie decyzji Biura Powiatowego ARiMR i przekazania ich na swój (pełnomocnika) rachunek bankowy.
W dniu [...] czerwca 2020 r. Strona wniosła skargę na ww. postanowienie przesyłając ją na adres organu odwoławczego (wpływ [...] czerwca 2020 r.).
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę z 21 lipca 2020 r. wskazał, że postanowienie z 20 lutego 2020 r. zostało przesłane na adres pełnomocnika Strony – Z. L., którego umocowanie wynika z pełnomocnictwa do odbioru należnych płatności i przekazania ich na rachunek bankowy pełnomocnika. Podkreślił, że w związku z ww. zakresem umocowania, postanowienie zostało nieprawidłowo skierowane i doręczone pełnomocnikowi zamiast Stronie. Uznał jednak, że pomimo tego uchybienia Strona uzyskała wiedzę na temat wydanego postanowienia i skutecznie złożyła w dniu [...] czerwca 2020 r. (data nadania) skargę do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
Zatem bieg terminu, a w konsekwencji prawo do wniesienia do sądu administracyjnego skargi, wiąże się ściśle z faktem doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Dokonanie czynności procesowej polegającej na wniesieniu skargi przed skutecznym doręczeniem stronie postanowienia, podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie rodzi skutków prawnych związanych z wniesieniem skargi do tegoż sądu.
W tej sytuacji przyjąć należy, że skarga wniesiona przed doręczeniem stronie rozstrzygnięcia podlegającego zaskarżeniu jest niedopuszczalna (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1067/07; z 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 2044/10, z 23 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 2364/17; a także wyrok z 27 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 325/19).
W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2020 r., nr [...] wydane w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 2015 r.
W ocenie Sądu, wniesienie skargi jest jednak przedwczesne, z uwagi na brak wejścia do obrotu prawnego ww. postanowienia. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego sprawy postanowienie zostało doręczone osobie, której umocowanie wynikające z pełnomocnictwa znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy nie obejmowało reprezentacji strony, czy też czynności odbioru rozstrzygnięcia w sprawie (w tym wypadku postanowienia organu odwoławczego).
Dostrzec należy, że sam organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało nieprawidłowo doręczone pełnomocnikowi, którego zakres umocowania nie pozwalał na uznanie go za adresata zaskarżonego postanowienia. Jednakże organ odwoławczy stwierdził, że pomimo ww. uchybienia organu odwoławczego postanowienie wywiera skutek prawny, ponieważ Skarżący uzyskał wiedzę o przedmiotowym postanowieniu i wniósł skargę ([...] czerwca 2020 r.).
Sąd nie podziela argumentacji organu odwoławczego w zakresie wywołania skutków prawnych poprzez skierowanie postanowienia do osoby nieuprawnionej, a w konsekwencji jego doręczenie. Nie można bowiem uznać, że takie doręczenie wywiera skutki prawne wobec Skarżącego. Bez znaczenia pozostaje okoliczność złożenia przez Skarżącego skargi do sądu administracyjnego, skoro zaskarżone postanowienie nie zostało skutecznie doręczone Skarżącemu lub prawidłowo umocowanemu pełnomocnikowi.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanął na stanowisku, że dla uznania bytu prawnego (ważności) rozstrzygnięcia organu odwoławczego, konieczne jest doręczenie go stronie postępowania lub osobie właściwie umocowanej do jej reprezentowania.
Podkreślić należy, że prawidłowe doręczenie aktu administracyjnego ma też istotne znaczenie dla ustalenia, czy skarga na ten akt została wniesiona do sądu z zachowaniem ww. trzydziestodniowego terminu.
Stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie nie zostało Skarżącemu skutecznie doręczone, co wynika też ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Skoro więc postanowienie to nie weszło skutecznie do obrotu prawnego, to wniesiona na to postanowienie skarga jest skargą przedwczesną, a w konsekwencji też niedopuszczalną.
Z tego też powodu, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.