Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 17 września 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 532/20

Uzasadnienie

Jak wynika z akt badanej sprawy, wyrokiem z dnia 04 czerwca 20202 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 480/20, Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 506/19, w sprawie ze skargi S. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

W uzasadnieniu tego wyroku NSA wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 11 grudnia 2019 r., sygn. I SA/Sz 506/19, uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lutego 2019 r., nadto, uchylił postanowienia Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lutego 2019 r. i z dnia [...] października 2018 r. oraz umorzył postępowanie administracyjne, a także zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. na rzecz skarżącej S. C. zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wskazał przy tym, że ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że [...] czerwca 2018 r. Poczta Polska S.A. [...] (wierzyciel) wystawił wobec S. C. tytuł wykonawczy o numerze [...], obejmujący należności z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r.

W związku z doręczeniem ww. tytułu i zajęciem świadczenia emerytalnego, zobowiązana zgłosiła do organu egzekucyjnego zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm. – dalej "u.p.e.a.") z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego w 2003 r. Zobowiązana podniosła również, że należności ujęte w tytule wykonawczym z dnia [...] czerwca 2018 r. pokrywają się w części z należnościami objętymi tytułem wykonawczym z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], co do którego postępowanie egzekucyjne zostało umorzone.

Wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., nr [...];

[...], uznał zarzuty za nieuzasadnione, następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. [...], podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

W dniu [...] lutego 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał postanowienie o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione, zaś Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy to postanowienie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy przyjął, że stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jest dla niego wiążące. W ostatecznym postanowieniu z dnia [...] lutego 2019 r. wierzyciel wskazał, że obowiązek rejestracji odbiorników RTV, a następnie opłacania abonamentu RTV wynika z przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.). Rozpoczyna się on od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia z opłat RTV. Wierzyciel podał, że w jego dokumentacji brak jest informacji o wyrejestrowaniu odbiornika RTV przez zobowiązaną, również sama zobowiązana takiego dokumentu nie przedstawiła.

Ponadto, wierzyciel wyjaśnił, że z uwagi na niedopełnienie przez zobowiązaną formalności zgłoszenia aktualizacji danych adresowych, tytuł wykonawczy z dnia [...] maja 2016 r. i poprzedzające go upomnienie, zostały wysłane na jej wcześniejszy adres. W związku z tym wierzyciel wystąpił do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedoręczenie upomnienia nie miało wpływu na zadłużenie w opłatach abonamentu RTV. Po doręczeniu zobowiązanej upomnienia na właściwy adres, wierzyciel przekazał organowi egzekucyjnemu tytuł wykonawczy z [...] czerwca 2018 r., obejmujący zaległe opłaty abonamentowe z uwzględnieniem okresu przedawnienia.

Organ odwoławczy zaznaczył, że - w jego ocenie - dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie pozwalają na ustalenie daty przesłania zobowiązanej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, ani nawet samego faktu jego przesłania. Świadczy to o tym, że zobowiązana nie została zawiadomiona o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego w terminie, o którym mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r. poz. 1342). Brak było więc podstaw do uznania, że powstał obowiązek uiszczenia opłat abonamentowych.

W skardze na to postanowienie, S. C. podniosła, że w lipcu 2003 r. wyrejestrowała odbiornik RTV w związku ze zmianą miejsca zamieszkania oraz, że nie doręczono jej numeru identyfikacyjnego abonenta.

Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku zaaprobował przyjęcie, że stanowisko wierzyciela co do zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym wiązało organy egzekucyjne obu instancji. Zaznaczył przy tym, że rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, a więc powinien zbadać, czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy poddawało się egzekucji administracyjnej, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych.

Sąd I instancji wskazał, że po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy prawa.

Z akt sprawy nie wynika, kiedy doszło do zarejestrowania odbiornika RTV na nazwisko skarżącej. Jeżeli w chwili wejścia w życie powołanego rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. skarżąca była zarejestrowanym abonentem telewizyjnym, to w terminie 12 miesięcy operator publiczny musiał nadać jej indywidulany numer identyfikacyjny i zawiadomić ją o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia, dowodem zarejestrowania odbiorników - z zastrzeżeniem § 5 - jest:

1. 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust.
2. 4. Zdaniem Sądu I instancji, skoro obowiązek wnoszenia opłat został powiązany z obowiązkiem rejestracji – to rolą wierzyciela jest wykazanie tego faktu w sposób niebudzący wątpliwości. Wierzyciel nie jest zobligowany do przesłania abonentowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego listem poleconym lub za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, jednak powinien przedstawić jakikolwiek dowód nadania pisma, gdyż w przeciwnym razie nie można uznać, że je wysłano.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego zawiadomienie skarżącej o indywidualnym numerze abonenta. Z uwagi na informację o wcześniejszym umorzeniu postępowania egzekucyjnego, za zasadne Sąd uznał przyjęcie, że zawiadomienie zostało wysłane na nieaktualny adres skarżącej.

W ocenie Sądu I instancji, powyższe uniemożliwia ustalenie istnienia obowiązku wynikającego z ustawy o opłatach abonamentowych.

Z omówionych względów Sąd I instancji uznał, że doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Konieczne było więc uchylenie postanowień wierzyciela oraz postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które swoje rozstrzygnięcia oparły na niedostatecznie zweryfikowanym materiale dowodowym.

Podstawę uchylenia postanowień wierzyciela oraz organów egzekucyjnych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit.

c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej "P.p.s.a.") w związku z art. 135 tej ustawy. Jako podstawę umorzenia postępowania administracyjnego Sąd wskazał art. 145 § 3 P.p.s.a.

W skardze kasacyjnej na powyższy wyrok Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. 1) art. 145 § 3 P.p.s.a. w związku art. 138 i art. 153 tej ustawy, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej w skrócie "K.p.a.") oraz art. 33 § 1 pkt 1 i art. 18 u.p.e.a. przez umorzenie postępowania administracyjnego, podczas gdy orzeczenie w tym zakresie uznać należy za przedwczesne wobec niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia;
2. 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 33 § 1 pkt 1 i art. 18 u.p.e.a. przez sporządzenie uzasadnienia sprzecznego z punktem 3 sentencji wyroku, Sąd I instancji wskazał bowiem na uchybienia proceduralne dotyczące weryfikacji materiału dowodowego, zaś w sentencji wyroku przesądził o bezzasadności prowadzenia postępowania w sprawie - co, zdaniem organu, uniemożliwia zapoznanie się z tokiem rozumowania Sądu i uczynienie zadość wymogom orzeczenia, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy;
3. 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku art. 138 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia, uniemożliwiające odtworzenie rozumowania Sądu co do przyczyny uznania, że w sprawie uzasadnione było umorzenie postępowania administracyjnego oraz poprzez brak wskazania w zaskarżonym wyroku, które z postępowań powinno zostać umorzone: postępowanie prowadzone w wyniku wniesionych zarzutów czy też całe postępowanie egzekucyjne. Zdaniem organu, uniemożliwia to zapoznanie się z tokiem rozumowania Sądu pierwszej instancji i uczynienie zadość wymogom orzeczenia, jak również polemikę z argumentacją zawartą w uzasadnieniu wyroku, a więc istotnie wpłynęło na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ argumentował, że przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych znajdowały zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do abonentów zarejestrowanych w chwili jego wejścia w życie. Tym samym, przed badaniem realizacji przez wierzyciela obowiązku przesłania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, powinno być wyjaśnione, czy obowiązek ten zaktualizował się. Brak ustalenia tej okoliczności rzutuje również na możliwość stwierdzenia, czy zobowiązana miała obowiązek informować urząd pocztowy o zmianie adresu zamieszkania, a w konsekwencji, czy ewentualne zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego zostało wysłane na właściwy adres. Zdaniem organu, zasadne było umożliwienie organom i wierzycielowi wypowiedzenie się w sposób kompleksowy w tym przedmiocie przez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania stosowanie do art. 141 § 4 p.p.s.a. Umorzenie postępowania zamyka drogę do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Organ podniósł, że Sąd I instancji nie wyjaśnił, jakimi przesłankami kierował się orzekając o umorzeniu postępowania administracyjnego, ponadto, rozstrzygnięcie jest nieprecyzyjne - pojawia się wątpliwość, czy umorzeniu podlega postępowanie egzekucyjne, czy postępowanie w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Kwestia ta nie została w wyjaśniona w sentencji wyroku, ani w jego uzasadnieniu, co uniemożliwiło organowi zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia i sformułowanie zarzutu, stanowi też przeszkodę utrudniającą wykonanie wyroku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, S. C. wniosła o oddalenie tej skargi i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Wyżej opisanym wyrokiem z dnia 04 czerwca 2020 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 480/20, Naczelny Sąd

Administracyjny uchylił powyższy wyrok Sądu I instancji i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej co do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., wskazał, że w przepisie tym ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Wskazał przy tym, że analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku, przeprowadzona pod kątem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., wykazała, że nie spełnia ono ustawowych wymagań. Sąd I instancji nie wskazał w nim bowiem powodów orzeczenia o umorzeniu postępowania, w szczególności nie podał, która z przesłanek warunkujących umorzenie postępowania administracyjnego została - w jego ocenie - spełniona.

NSA wskazał, że Sąd I instancji wyjaśnił swoje stanowisko w zakresie podstaw uchylenia postanowień wierzyciela i organów egzekucyjnych twierdząc, że rozstrzygnięcia te wydane zostały bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które znajdowały odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na mocy art. 18 u.p.e.a.

Jak wskazał Sąd I instancji, istotne znaczenie dla weryfikacji podniesionego przez stronę zarzutu nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji, miało ustalenie, kiedy doszło do zarejestrowania przez nią odbiornika, a w przypadku zaktualizowania się obowiązku wynikającego z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. - czy organ dokonał prawidłowego powiadomienia użytkownika o nadaniu numeru identyfikacyjnego. W ocenie Sądu I instancji, braki dowodowe w tym zakresie powodowały konieczność uchylenia zarówno zaskarżonych postanowień organów egzekucyjnych, jak i postanowień wierzyciela.

Jak wskazał NSA, stanowiska tego nie kwestionuje organ egzekucyjny. Trafnie podnosi natomiast, że okoliczności powołane w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji wskazują na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania, w którym wierzyciel skompletuje dokumentację niezbędną do ustosunkowania się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a następnie przedstawi swoje stanowisko z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co umożliwiłoby organowi prawidłowe przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie zawarł jednak tego rodzaju wytycznych. Zamiast tego orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego, co zdaje się przeczyć stanowisku, że w rozpatrywanej sprawie dotychczas nie zostały wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia zgłoszonego zarzutu. Stanowisko Sądu pierwszej instancji jest zatem wewnętrznie niespójne.

Brak wyjaśnienia motywów, którymi Wojewódzki Sąd Administracyjny kierował się wydając powołane rozstrzygnięcie, uniemożliwia jego weryfikację w ramach kontroli instancyjnej realizowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

NSA zatem wskazał, że Sąd I instancji, ponownie rozpatrując sprawę, zobowiązany będzie jednoznacznie stwierdzić, czy dostrzega potrzebę uzupełnienia braków dowodowych w celu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, czy też dostrzega przesłankę do umorzenia postępowania na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. – a jeśli tak, to jaką – ze wskazaniem konkretnego przepisu prawa. Stanowisko Sądu w tym zakresie powinno zostać odzwierciedlone w uzasadnieniu wyroku w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w art. 141 § 4

P.p.s.a.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że niniejsza sprawa była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem Sąd ponownie rozstrzygając niniejszą sprawę, stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 – w skrócie "P.p.s.a."), rozpoznaje ją w warunkach związania oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, zawartą w uzasadnieniu wyżej opisanego wyroku z dnia 04 czerwca 2020 r., I GSK 480/20.

W myśl bowiem art. 190 P.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną przez orzekający w tej samej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w powołanym przepisie art. 190 P.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu NSA poglądem, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Użyte w art. 190 P.p.s.a. określenie "wykładni prawa" należy rozumieć jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa.

Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Przez zaś ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.07.2012 r., VI SA/Wa 967/12).

A zatem, odmienna ocena sprawy w kontekście wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18.10.2019 r., I FSK 1129/17), jest prawnie niedopuszczalna. Przepis art. 190 P.p.s.a., określając relację między sądem pierwszej instancji a sądem wyższej instancji, wiąże sąd pierwszej instancji z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego kierunku postępowania w takim stopniu, że nie ma już miejsca na polemikę z wykładnią prawną i zaleceniami sądu wyżej instancji.

Kierując się zatem wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 04 czerwca 2020 r., I GSK 480/20, oraz będąc z uwagi na treść art. 190 P.p.s.a. związanym wykładnią prawa dokonaną w tym wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd ponownie rozpoznając niniejszą sprawę uwzględnił skargę jako uzasadnioną.

Przede wszystkim należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok z dnia 11 grudnia 2019 r. w całości i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z uwagi na wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku, który uniemożliwiał przeprowadzenie weryfikacji stanowiska tego Sądu co do istoty sprawy. NSA wskazał, że Sąd I instancji, ponownie rozpatrując sprawę, zobowiązany będzie jednoznacznie stwierdzić, czy dostrzega potrzebę uzupełnienia braków dowodowych w celu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, czy też dostrzega przesłankę do umorzenia postępowania na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. – a jeśli tak, to jaką – ze wskazaniem konkretnego przepisu prawa.

Zatem, za NSA należy wskazać, że Sąd I instancji wyjaśnił swoje stanowisko w zakresie podstaw uchylenia postanowień wierzyciela i organów egzekucyjnych twierdząc, że rozstrzygnięcia te wydane zostały bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które znajdowały odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na mocy art. 18 u.p.e.a. Istotne zaś znaczenie dla weryfikacji podniesionego przez Skarżącą zarzutu nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji, miało ustalenie, kiedy doszło do zarejestrowania przez Nią odbiornika, a w przypadku zaktualizowania się obowiązku wynikającego z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. - czy organ dokonał prawidłowego powiadomienia użytkownika o nadaniu numeru identyfikacyjnego. Zdaniem Sądu, braki dowodowe w tym zakresie spowodowały konieczność uchylenia zarówno zaskarżonych postanowień organów egzekucyjnych, jak i postanowień wierzyciela.

Jak wskazał NSA, stanowiska tego nie kwestionuje organ egzekucyjny. Trafnie podnosi natomiast, że okoliczności powołane w uzasadnieniu uchylonego wyroku Sądu I instancji wskazują na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania, w którym wierzyciel skompletuje dokumentację niezbędną do ustosunkowania się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a następnie przedstawi swoje stanowisko z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Wobec tego, skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w całości w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji, a także postanowienia wyrażające stanowisko wierzyciela, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę wskazać należy, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – zwanej w skrócie "P.p.s.a"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Natomiast w myśl art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 P.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (tutaj postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 P.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Istota zarzutów skargi sprowadza się do kwestionowania przez Skarżącą istnienia obowiązku co do uiszczenia należności z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej, objętych tytułem wykonawczym z dnia [...].06.2018 r. o numerze [...], obejmującym wymagalne należności z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres od [...] stycznia 2013 r. do [...] marca 2018 r., wystawionym przez wierzyciela, tj. Pocztę Polską S.A. - Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, na podstawie którego Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (organ egzekucyjny I instancji) prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do Skarżącej.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1. 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
2. 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
3. 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
4. 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
5. 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
6. 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
7. 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
8. 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
9. 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
10. 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Skarżąca w istocie skargi zgłosiła zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie prowadzonego wobec Niej postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., wskazując, że organ nie przeprowadził dowodu z zeznań M. C. na kluczową okoliczność wyrejestrowania przez Skarżącą odbiornika telewizyjnego w lipcu 2003 r., a tym samym ustalenia faktyczne organu w tym zakresie są błędne, gdyż, jak wskazała Skarżąca, wyrejestrowała odbiornik telewizyjny w lipcu 2003 r., jednakże po tylu latach Skarżąca nie dysponuje już pisemnym potwierdzeniem tej okoliczności.

A zatem, przesądzenie o zasadności samego zarzutu nieistnienia obowiązku, jako najdalej idącego w skutkach prawnych, w konsekwencji spowoduje, że bezprzedmiotowe będzie ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów skargi.

W myśl art. 34 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).

W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i tym stanowiskiem był związany. Jak wskazano już wcześniej, wierzyciel uznał zgłoszony przez Skarżącą zarzut co do nieistnienia obowiązku, za nieuzasadniony. Zajęte przez wierzyciela stanowisko, jako wiążące, stało się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny I instancji postanowienia w przedmiocie niezasadności zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym, a następnie także podstawą wydania postanowienia organu II instancji, którym utrzymano w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji.

Wskazać przy tym należy, że o ile stanowisko wierzyciela wiązało organy egzekucyjne obu instancji co do treści ich rozstrzygnięcia, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów, a więc kontroluje także, czy wierzyciel w swoim stanowisku zgodnie z prawem uznał, że będący przedmiotem postępowania egzekucyjnego obowiązek Skarżącej istniał, a zatem, czy faktycznie istniało wymagalne zobowiązanie z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej za okres objęty tytułem wykonawczym, tj. od [...].01.2013 r. do [...].03.2018 r., a tym samym, czy dopuszczalne było prowadzenie egzekucji administracyjnej. Dopiero potem Sąd przechodzi do oceny merytorycznej rozstrzygnięć organów egzekucyjnych pod względem ich zgodności z prawem.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 17.09.2014 r., II GSK 1140/13;

wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19.01.2015 r., I SA/Gl 1274/14).

Uprawnienia Poczty Polskiej S.A. do wystawiania tytułów wykonawczych i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, wynikają wprost z przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1801 – zwanej w skrócie "u.o.a.").

Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 3 u.o.a., do opłat abonamentowych oraz do opłaty, o której mowa w art. 5 ust. 3, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

A zatem, nie budzi wątpliwości, że skoro jej uprawnienia opierają się na ustawowo sformułowanym obowiązku, to Poczta Polska S.A. jest uprawniona do prowadzenia egzekucji administracyjnej w zakresie realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych.

Przywołać przy tym należy także stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 16.03.2010 r., sygn. akt K 24/08 (opubl. OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22), stwierdził, że mimo, iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. Poczta Polska S.A. jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r., jako lex specialis, ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Poczta Polska S.A. nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy.

Odnosząc się zatem do istoty sporu, a więc do zarzutu skargi co do nieistnienia obowiązku Skarżącej z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv (zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), konieczne było odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 z późn. zm. – zwanej w skrócie "u.o.a."), które mają znaczenie dla oceny merytorycznej tego zarzutu (nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej rtv).

Stosownie do art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (art. 2 ust. 2 u.o.a.).

Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 u.o.a., odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

Po zarejestrowaniu odbiornika rtv, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) – ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16.03.2010 r., K 24/08, pkt 3.3.4. uzasadnienia).

Jednakże z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika, że doszło do zarejestrowania odbiornika rtv na rzecz Skarżącej. Wierzyciel jedynie stwierdził, że to zobowiązany powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, tutaj, że to Skarżąca powinna okazać dowód na okoliczność wyrejestrowania odbiorników rtv w 2003 roku. Organy egzekucyjne obu instancji były związane stanowiskiem wierzyciela.

Przytoczyć zatem należy przepisy prawa mające kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej materii, które wprawdzie wierzyciel prawidłowo wskazał, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r., jednakże nie wykazał, że wykonał nakaz z nich wynikający co do "przesłania" na rzecz Skarżącej jako zobowiązanej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Dla wykazania bowiem prawdziwości tezy dowodowej nie jest wystarczające gołosłowne twierdzenie, konieczne jest bowiem jej udowodnienie, dopuszczając wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, stosownie do art. 75 § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. (zgodnie z którym, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.).

I tak, w myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r., operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Wskazane rozporządzenie Ministra Transportu z 2007 r. weszło w życie dniu 13.12.2007 r.

A zatem, zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r., jeżeli w chwili wejścia w życie tego rozporządzenia (a więc dniu 13.12.2007 r.) Skarżąca była zarejestrowanym abonentem telewizyjnym lub radiowym, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny miał obowiązek nadać mu indywidulany numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej utraciły walor dowodu zarejestrowania odbiornika, stosownie do § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Nadto, w § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r. prawodawca wskazał, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5 przytoczonego wyżej) jest:

1. 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub
2. 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4.

Z akt sprawy przedstawionych Sądowi nie wynika, by Skarżąca składała wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, a jedynie wynika, że w lipcu 2003 r. wyrejestrowała odbiornik telewizyjny. Z akt sprawy nie wynika także by Poczta

Polska S.A. sporządziła takie "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych", a tym bardziej nie wynika, by Skarżącej takie zawiadomienie "przesłano", stosownie do przytoczonego wyżej § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r. (lub, że je "doręczono", co nie stanowiłoby naruszenia przepisów postępowania), co wprost świadczy, że Skarżąca nie została zawiadomiona o nadaniu Jej indywidulanego numeru identyfikacyjnego w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy, o jakim mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r., a tym samym brak było podstaw do uznania, że doszło po stronie Skarżącej do powstania obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej, a w konsekwencji uznać należało, że wystawienie ww. tytułu wykonawczego w dniu [...].06.2018 r., obejmującego należności pieniężne z powodu nieuiszczania opłaty abonamentowej rtv za okres od [...].01.2013 r. do [...].03.2018 r., a następnie wszczęcie i prowadzenie na jego podstawie egzekucji administracyjnej w stosunku do Skarżącej - było bezpodstawne.

Zdaniem Sądu, skoro obowiązek wnoszenia opłat został powiązany z obowiązkiem rejestracji – to obowiązkiem wierzyciela, tj. Poczty Polskiej S.A. było udowodnienie w sposób nie budzący wątpliwości, że dany odbiornik rtv został zarejestrowany w zgodzie prawem, co dopiero stanowi podstawę żądania uiszczenia opłaty abonamentowej od jego posiadacza. Tym bardziej w sytuacji, gdy fakt rejestracji odbiornika rtv jest kwestionowany, jak w niniejszej sprawie.

W stanie faktycznym rozpoznanej sprawy, Poczta Polska S.A. przerzuciła ciężar dowodzenia co do istnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej rtv na rzecz Skarżącej, co - jak słusznie wskazał w uchylonym wyroku Sąd I instancji - jawi się jako naruszenie zasady równości stron.

W tej sytuacji należy zweryfikować stanowisko wierzyciela, gdyż z uzasadnienia jego stanowiska wynika, że wierzyciel nie dysponuje dowodem, który uzasadniałby w sposób nie budzący wątpliwości, że jego stanowisko - wyrażone w postanowieniu z dnia [...].08.2017 r., utrzymującym w mocy postanowienie z dnia [...].04.2016 r. co do istnienia obowiązku Skarżącej z tytułu opłaty abonamentowej rtv - jest zgodne z prawem.

Brak bowiem udowodnienia przez wierzyciela, że przesłał (lub doręczył) Skarżącej "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych", zdaniem Sądu, wprost świadczy, że wierzyciel nie wykazał istnienia obowiązku Skarżącej jako zobowiązanej z tytułu opłaty abonamentowej rtv, objętego tytułem wykonawczym z dnia [...].06.2018 r., a tym samym dochodzenie spornej należności w stosunku do Skarżącego w drodze egzekucji administracyjnej było niedopuszczalne, a więc wystąpiły okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie egzekucyjnej na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wobec nieistnienia tego obowiązku.

Z tego też powodu Sąd uznał, że konieczne było uchylenie postanowień zawierających stanowisko wierzyciela oraz postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które będąc związane stanowiskiem wierzyciela, zobligowane były swoje rozstrzygnięcia oprzeć na niezgodnym z prawem stanowisku wierzyciela, a co skutkowało naruszeniem podstawowych zasad prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej przewidzianych przepisami ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 18 u.p.e.a., a w szczególności art. 6 K.p.a., zgodnie z którym organy działają na podstawie przepisów prawa (która to zasada wywodzi się z zasady przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP), i oznacza, że działanie organu administracji zostanie zakwalifikowane jako niezgodne z prawem zarówno wówczas, gdy zostało podjęte niezgodnie z obowiązującym prawem, jak i wówczas, gdy nie było podstawy prawnej do danego działania (por. tezę drugą wyroku NSA z 17 maja 1996 r., III SA 535/95, "Serwis Podatkowy" 1998, nr 11, s. 71).

Tym samym naruszono pozostałe zasady prowadzenia postępowania, w tym zasadę zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.) Zdaniem Sądu, wprawdzie organy egzekucyjne podporządkowały się regule związania stanowiskiem wierzyciela przewidzianej w art. 34 § 1 u.p.e.a., jednakże z uwagi na stwierdzenie przez Sąd, że wierzyciel w swoim stanowisku dopuścił się naruszenia przepisów prawa w ramach sprawy objętej skargą na postanowienie organu egzekucyjnego, konieczne było także uchylenie postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, stosownie do wyżej przytoczonych art. 134 i 135 P.p.s.a., które dopuszczają możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżony akt (tutaj postanowienie), ale również wszystkie inne akty lub czynności, które zostały wydane w ramach tej samej sprawy administracyjnej.

W sytuacji zatem uwzględnienia jako skutecznego zarzutu skargi co do nieistnienia obowiązku Skarżącej z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres od [...] stycznia 2013 r. do [...] marca 2018 r., bezprzedmiotowe było ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów skargi.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wierzyciel zobowiązany będzie ponownie zweryfikować swoje stanowisko w kontekście obowiązujących przepisów prawa w ramach podniesionego zarzutu skargi co do nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres od [...] stycznia 2013 r. do [...] marca 2018 r., z uwzględnieniem wiążącej oceny prawnej sprawy i wskazań Sądu – stosownie do art. 153 P.p.s.a. - tj. wykazać, że taki obowiązek Skarżącej istniał w okresie od [...] stycznia 2013 r. do [...] marca 2018 r. i był wymagalny, a w szczególności datę zarejestrowania odbiornika rtv przez Skarżącą oraz datę przesłania (lub doręczenia) Skarżącej zawiadomienia o nadaniu Jej indywidulanego numeru identyfikacyjnego. Istotne bowiem znaczenie dla weryfikacji podniesionego przez Skarżącą zarzutu nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji, miało ustalenie, kiedy doszło do zarejestrowania przez Skarżącą odbiornika, a w przypadku zaktualizowania się obowiązku wynikającego z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. - czy organ dokonał prawidłowego powiadomienia użytkownika o nadaniu numeru identyfikacyjnego.

Zdaniem Sądu, braki dowodowe w tym zakresie spowodowały konieczność uchylenia zarówno zaskarżonych postanowień organów egzekucyjnych, jak i postanowień wierzyciela. Brak udowodnienia tych okoliczności uzasadniać będzie umorzenie postępowania egzekucyjnego w stosunku do Skarżącej w trybie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W przypadku zaś wykazania tych okoliczności przez wierzyciela i uzyskania zweryfikowanego stanowiska wierzyciela, stosownie do wskazań Sądu, organ egzekucyjny zobowiązany będzie do ponownego rozpoznania zarzutu Skarżącej.

Wobec stwierdzenia, że doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 134 i 135 P.p.s.a., orzekł o uchyleniu wskazanych wyżej postanowień.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę [...]zł, która obejmuje uiszczony wpis stały od skargi.

Powołane wyżej orzeczenia publikowane są w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.nsa.gov.pl