Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...], Nr [...], określające L. M. wysokość zobowiązań w podatku od towarów i usług za:
- - [...] w kwocie [...] zł,
- - [...] w kwocie [...] zł,
- - [...] w kwocie [...] zł,
- - [...] w kwocie [...] zł,
- - [...] w kwocie [...] zł,
- - [...] w kwocie [...] zł,
- - [...] w kwocie [...] zł,
- - [...] w kwocie [...] zł,
- - [...] w kwocie [...] zł,
- - [...] w kwocie [...] zł,
- - [...] w kwocie [...] zł.
Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, iż w L. M. w [...] prowadziła, zgodnie z wpisem do ewidencji, działalność gospodarczą, której przedmiotem był handel obwoźny artykułami przemysłowymi. W toku kontroli skarbowej przeprowadzonej u podatniczki, na podstawie zeznania podatkowego PIT-28 za [...], ustalono, iż uzyskała ona przychód w kwocie [...] zł, przy czym przychód ten kształtował się następująco w poszczególnych miesiącach: [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł.
Kontrolujący stwierdzili ponadto, iż w badanym okresie podatniczka prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą, polegającą na zagospodarowaniu i sprzedaży nieruchomości. Ustalono bowiem, że L. M. w latach [...] nabyła [...] i sprzedała [...] nieruchomości (w tym [...] w ramach wspólnoty mieszkaniowej). Nabywanie i budowa tych nieruchomości następowała w sposób zorganizowany i ciągły, w celu dalszej sprzedaży.
W postępowaniu ustalono, iż pierwszą nieruchomość podatniczka sprzedała z majątku wspólnego z mężem J. M. w dniu [...] za kwotę [...] zł. Przedmiotem wskazanej transakcji udokumentowanej aktem notarialnym Repertorium A Nr [...], była nieruchomość położona się w Ś. przy ul. [...].
W związku z tym, iż uzyskany przez podatniczkę w [...] przychód z tytułu prowadzonej na własny rachunek działalności wyniósł [...] zł, korzystała ona ze zwolnienia podmiotowego, określonego w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (DzU Nr 11, poz. 50 ze zm.). Zdaniem organu kontroli skarbowej, w dniu [...], tj. z chwilą sprzedaży nieruchomości położonej w Ś. przy ul. [...], strona utraciła prawo do wskazanego zwolnienia, gdyż stosownie do art. 14 ust. 3 tej ustawy, akcyzowym zwolnienie podmiotowe traci moc w momencie przekroczenia kwoty [...] zł (kwota przed denominacją), obowiązek podatkowy powstaje z chwilą przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka ponad wymienioną kwotę.
W okresie od [...] do [...] L. M. nie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Z uwagi na utratę przez podatniczkę prawa do wskazanego zwolnienia od podatku od towarów i usług, organ kontroli skarbowej stwierdził, że wykonywane przez stronę w tym okresie czynności polegające na sprzedaży towarów podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. L. M. była zatem zobowiązana do naliczania i uiszczania podatku należnego z tytułu dokonywanej sprzedaży, tymczasem, jak ustalono, podatniczka nie składała w tym czasie deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług VAT-7 i nie uiszczała należnego podatku.
Wobec powyższego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, kierując się przepisem art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, decyzjami z dnia [...] określił podatniczce zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od [...] do [...], opodatkowując sprzedawane przez nią artykuły przemysłowe 22-procentową stawką podatku, o której mowa w art. 18 ustawy.
Dyrektor Izby Skarbowej w S., po rozpatrzeniu odwołania strony z dnia [...], nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S.. Organ odwoławczy podzielił w pełni stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej w zakresie zagospodarowania i sprzedaży nieruchomości oraz okoliczności zawarcia pierwszej transakcji sprzedaży z dnia [...]. Zdaniem organu, z dniem [...], tj. w chwili uzyskania obrotu w kwocie [...] zł, odwołująca przekroczyła kwotę uprawniającą do zwolnienia, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, stając się podatniczką podatku od towarów i usług.
W konsekwencji stwierdzono, że L. M., kontynuując w roku [...] prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obwoźnej sprzedaży towarów przemysłowych, zobowiązana była do prowadzenia ewidencji zakupu i sprzedaży, o której mowa w art. 27 ust. 4 ustawy, do składania deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług (VAT-7), oraz obliczania i odprowadzania należnego podatku. W związku z tym, iż strona nie wywiązywała się ze spoczywających na niej obowiązków, organ kontroli skarbowej zasadnie opodatkował podatkiem od towarów i usług wykonywane przez podatniczkę w okresie od [...] do [...] czynności obwoźnej sprzedaży towarów.
Ponadto w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się do zgłoszonego przez pełnomocnika odwołującej zarzutu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od [...] do [...], wykazując, iż w świetle przepisów art. 70, w ich brzmieniu sprzed i po [...], jest on niezasadny. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił także, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły przesłanki skutkujące obligatoryjnym zawieszeniem postępowania podatkowego, o których mowa w art. 201 Ordynacji podatkowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. L. M. zarzuca decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. wydanie jej w konsekwencji błędnej decyzji w podatku od towarów i usług za [...]. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca wskazuje, iż wywodzenie skutku prawnego z decyzji za [...], w oparciu o którą stwierdzono utratę zwolnienia z podatku od towarów i usług, stanowi naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącej, organ podatkowy mógł skorzystać z instytucji zawieszenia postępowania do czasu wydania przez sąd administracyjny wyroku w sprawie podatku od towarów i usług za [...].
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, nie zachodzą bowiem podstawy do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.
Jak wynika z treści skargi, nieprawidłowości zaskarżonej decyzji skarżąca dopatruje się w oparciu jej na wadliwym, w ocenie strony, rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w S. w sprawie podatku od towarów i usług za [...]. Wskazać w tym miejscu należy, iż decyzja określająca L. M. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za [...] stanowiła przedmiot odrębnej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., zaś Sąd skargę tę oddalił (sygn. akt [...]).
Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, wydanie zaskarżonej decyzji nie nastąpiło
"w oparciu" o decyzję dotyczącą podatku od towarów i usług za [...], lecz na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania. Niekwestionowanym w sprawie jest, że L. M. w [...] prowadziła działalność gospodarczą, opodatkowaną w podatku dochodowym od osób fizycznych w formie ryczałtu w wysokości [...] % oraz że na gruncie podatku do towarów i usług w [...] korzystała ze zwolnienia, określonego w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (DzU Nr 11, poz. 50 ze zm.), gdyż wartość sprzedaży towarów nie przekroczyła u niej w poprzednim roku podatkowym [...]. Skarżąca kwestionuje natomiast twierdzenie organu, iż w dniu [...] utraciła prawo do tego zwolnienia, dokonując wraz z mężem sprzedaży nieruchomości położonej w Ś. przy ul. [...]. Nieruchomość tę małżonkowie M. nabyli w dniu [...] za kwotę [...] zł (akt notarialny Repertorium A Nr [...]), zaś zbyli za [...] zł (akt notarialny Repertorium A Nr [...]).
Trudno zgodzić się jednak z twierdzeniem skarżącej, iż sprzedaż tej nieruchomości miała wyłącznie charakter incydentalny. Jak bowiem słusznie wskazał organ odwoławczy transakcja ta była jedynie pierwszą z szeregu kolejnych, dokonywanych przez małżonków L. i J. M. w latach [...]. W tym bowiem okresie nabyli oni [...] nieruchomości, sprzedali zaś [...]. Jak dowiódł w trakcie prowadzonego postępowania organ kontrolny, nieruchomości w latach [...] nabywano i budowano w sposób ciągły i zorganizowany, w celu dalszej odsprzedaży, a zatem spełniając dyspozycję przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Obrót osiągnięty z tytułu sprzedaży ww. nieruchomości za [...] wyniósł [...] zł. Ustalona łączna wartość sprzedaży uzyskana przez L. M. w [...] wyniosła zaś [...] zł ([...] zł obrót ze sprzedaży nieruchomości + [...] zł obrót z handlu obwoźnego artykułami przemysłowymi). Skarżąca utraciła zatem prawo do tego zwolnienia, albowiem jak stanowi przepis art. 14 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jeżeli wartość sprzedaży towarów u podatników zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 1 przekroczy kwotę [...] zł, zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka ponad tę kwotę. Nadwyżka uzyskana przez podatniczkę, o której mowa w art. 14 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług stanowiła kwotę [...] zł i zgodnie z obowiązującymi przepisami podlegała opodatkowaniu.
Opodatkowaniu podlegały także uzyskane przez skarżącą przychody uzyskane z działalności w zakresie handlu obwoźnego prowadzonej przez skarżącą nieprzerwanie w okresie od [...] do [...], ponieważ stosownie do art. 14 ust. 7a ustawy, podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, nie może w następnych latach skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.
Skoro zatem, jak to ustalono w toku prowadzonej kontroli skarbowej, skarżąca wobec przekroczenia w [...] kwoty sprzedaży określonej w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ([...] zł), stosownie do ust. 3 art. 14 ustawy utraciła zwolnienie od podatku od towarów i usług, to m.in. powinna w myśl art. 27 ust. 4 prowadzić ewidencję zakupu i sprzedaży, oraz z godnie z przepisami art. 10 ust. 1 i art. 26 składać deklaracje podatkowe dla podatku od towarów i usług (VAT-7) oraz obliczać i wpłacać należny podatek za okresy miesięczne. Skarżąca ewidencji takiej nie prowadziła, nie składała także deklaracji VAT-7 za miesiące od [...] do [...], ani nie uiszczała należnego podatku. W tych warunkach organ odwoławczy, kierując się wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej zasadą swobodnej oceny dowodów, oceniły materiał zgromadzony w aktach sprawy i dał temu wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji. Działaniu organu, wbrew twierdzeniu skarżącej, nie można zarzucić naruszenia zasady wynikającej z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (jt.: DzU Nr 8, poz. 60 ze zm.).
Ustosunkowując się do zarzutu skarżących w kwestii przedwczesnego wydania decyzji i niezastosowania przez organ odwoławczy instytucji zawieszenia postępowania podatkowego do czasu wydania wyroku przez sąd administracyjny w sprawie podatku od towarów i usług za [...], wskazać należy, że skoro w dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja, określająca wysokość kwoty podatku od towarów i usług za [...], wydana przez ten sam organ, który wydawał decyzję zaskarżoną, to okoliczność, iż w stosunku do decyzji dotyczącej [...] nie zakończyło się prawomocnie postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące kontroli jej legalności, nie może być uznana za sytuację wskazaną w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, obligującą organ odwoławczy do zawieszenia postępowania dotyczącego okresu od [...] do [...]. Kwestia ta nie jest bowiem zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 200 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Podkreślenia przy tym wymaga, że zarówno odwołania od decyzji organu kontroli skarbowej za [...] oraz miesiące od [...] do [...], jak i skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w S. strona skarżąca składała w tych samych dniach ([...] i [...]).
Reasumując, zdaniem Sądu zaistniały stan faktyczny na tle obowiązujących w [...] przepisów prawa dawał pełną podstawę do rozstrzygnięcia sprawy w sposób zawarty w zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji uznać należało, że skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
- – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlega oddaleniu.