Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w S decyzją z dnia [...]., wydaną w trybie odwoławczym, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K umarzającą postępowanie restrukturyzacyjne dotyczące należności publicznoprawnych obciążających M D z tytułu podatku od towarów i usług za okres od [...] do [...] oraz od [...] do [...] r łącznej kwocie [...] zł.
Postępowanie restrukturyzacyjne wszczęte zostało na wniosek podatniczki z [...] W decyzji o warunkach restrukturyzacji z [...]. Urząd Skarbowy ustalił opłatę restrukturyzacyjną w kwocie [...] zł oraz poinformował podatniczkę, że po upływie roku wyda decyzją o zakończeniu restrukturyzacji, w której umorzy należności objęte restrukturyzacją, jeżeli wpłaci ona w/w opłatę oraz nie będzie posiadła zaległości podatkowych nieobjętych restrukturyzacją i przedstawi informację o bieżącej sytuacji finansowej, a w przeciwnym razie umorzy postępowanie restrukturyzacyjne.
Podatniczka wpłaciła opłatę restrukturyzacyjną, złożyła informację o bieżącej sytuacji finansowej, jednakże na dzień zakończenia restrukturyzacji [...] posiadała zaległości podatkowe nieobjęte restrukturyzacją wynikające z ewidencji Drugiego Urzędu Skarbowego w kwocie [...] zł stanowiącej cztery niezapłacone w terminie raty podatku VAT za lata [...] i w kwocie [...] zł podatku VAT za [...]. oraz za [...] oraz z ewidencji [...] Urzędu Skarbowego w kwocie [...] zł stanowiącej cztery nie zapłacone w terminie raty podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] i w kwocie [...] zł podatku VAT za okres od [...] do [...] oraz za [...].
Powyższe zaległości oraz zła sytuacja finansowa i utrzymujące się zadłużenie w ocenie organów podatkowych uzasadniają przekonanie, że podatniczka nie jest w stanie odzyskać trwałej zdolności konkurowania na rynku. I dlatego działając na podstawie art. 21 ust.1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. Nr 155, poz. 1287 ze zm./ umorzono postępowanie restrukturyzacyjne, przy czym organ odwoławczy podkreślił, iż bezwzględnym warunkiem umorzenia należności objętych restrukturyzacją było, aby w dniu wydania decyzji kończącej postępowanie nie ciążyły na przedsiębiorcy zaległości podatkowe nieobjęte restrukturyzacją. Podatniczka warunku tego nie spełniła. Natomiast okoliczności w jakich doszło do powstania zaległości nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M D domaga się uchylenia decyzji Izby Skarbowej i umorzenia należności objętych restrukturyzacją zarzucając, że wydana została z naruszeniem art. 124 i art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącej za umorzeniem należności przemawiać powinna sytuacja, w której znalazła się be swojej winy, spowodowana najpierw upadłością jej głównego kontrahenta a następnie długotrwałą kontrolą UKS, prowadzoną sprzecznie z art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, która wobec nie wydania decyzji do czasu wejścia w życie ustawy restrukturyzacyjnej uniemożliwiała jej objęcie wnioskiem innych należności. Skarżąca uważa, że spełniła podstawowy warunek jakim było złożenie w terminie wniosku o restrukturyzację, a następnie wniesienie opłaty restrukturyzacyjnej i informacji o sytuacji zakładu, która wyjaśniała genezę jej problemów finansowych. Skarżąca przedstawia działania jakie podjęła w celu utrzymania i zabezpieczenia majątku przed dewastacją i likwidacją.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.
Zgodnie z przepisami ustawy z 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców stworzona została możliwość "oddłużenia" przedsiębiorców na warunkach określonych w tej ustawie. Zasadnicze warunki umorzenia należności /w tym zaległości w podatku VAT znanych na dzień 30 czerwca 2002r./ określa art. 10 ust.1 ustawy, które muszą być spełnione łącznie. Do warunków tych, oprócz przedstawienia programu restrukturyzacyjnego i wpłacenie opłaty restrukturyzacyjnej należy warunek, aby w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji przedsiębiorca nie posiadał zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6 /m.in. podatków /, z wyjątkami, które w sprawie nie występują. Dalsze warunki określa art. 10 ust.2 i 3 odnośnie obowiązku przestawienia informacji o bieżącej sytuacji finansowej przedsiębiorcy.
Niesporne jest, że skarżąca nie spełniła zasadniczego warunku do umorzenia zaległości podatkowych objętych restrukturyzacją, bowiem w chwili zakończenia postępowania posiadała zaległości podatkowe nie objęte restrukturyzacją. W sytuacji takiej organ restrukturyzacyjny działając na podstawie art. 21 ust.1 pkt 2 ustawy, obowiązany był do umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego. Ustawa nie przewiduje możliwości indywidualnego potraktowania przedsiębiorcy i uwzględnienia wniosku ze względu na szczególne okoliczności, w jakich doszło do powstania zaległości. Organ restrukturyzacyjny nie ma tu żadnej swobody uznaniowej, gdyż sposób załatwienia sprawy uzależniony został do spełnienia ściśle określonych warunków.
Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej prowadzić musi do wniosku, że nie narusza ona prawa. Zarzut naruszenia art. 124 Ordynacji nie został uzasadniony w skardze jak również z urzędu Sąd nie stwierdza naruszenia tego przepisu w postępowaniu restrukturyzacyjnym, gdyż skarżąca otrzymała pełną informację o warunkach oddłużenia. Natomiast zarzut naruszenia art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej odnosi się do postępowania kontrolnego UKS, nie może więc być ponoszony w odniesieniu do postępowania restrukturyzacyjnego, które jest postępowaniem odrębnym.
Reasumując zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.