Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 maja 2010 r. Z.G. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z prośbą o "cofnięcie nakazu zapłaty", wskazując w jego treści, że został zobowiązany do uiszczenia podatku od spadków i darowizn za 2006 r. Dalej, Z.G. powołał się na szereg okoliczności, które jego zdaniem wskazują na to, iż bezzasadnie organ podatkowy nałożył na niego powyższy obowiązek.
W dniu 25 maja 2010 r. (pismo nr Ko 18/10) Sąd wezwał Z. G. do sprecyzowania żądania, jednocześnie pouczając go o treści art. 3 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 1 czerwca 2010 r. Z. G. wskazał, iż złożył skargę na Urząd Skarbowy w B., gdyż "został okradziony", w sytuacji gdy "należała" mu się ulga i że zobowiązany jest uiścić podatek wynikający z decyzji z dnia[...]. znak: [...]. Następnie w nawiązaniu do powyższego pisma doprecyzował, iż "domaga się cofnięcia decyzji oraz nakazu zapłaty za spadek".
W związku z zapytaniem Sądu, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. pismem z dnia 2 lipca 2010 r. udzielił szczegółowej odpowiedzi co do przebiegu postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją tegoż organu z dnia[...].[...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy).
W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 powołanej ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 powołanej ustawy. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r., I SA 2813/03). Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest więc możliwe - w przypadku decyzji, na które służy stronie odwołanie (tak jak w niniejszej sprawie) - po skutecznym wyczerpaniu środków odwoławczych i rozpoznaniu merytorycznym sprawy przez organ odwoławczy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotem niniejszej skargi, jest zgodnie z wyjaśnieniami skarżącego zawartymi w piśmie procesowym z dnia 1 czerwca 2010 r. i 7 lipca 2010 r., decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia[...]. znak: [...] ustalająca zobowiązanie w podatku od spardków i darowizn za 2006 r. Od powyższej decyzji, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w S. w terminie 14 dni. Strona skarżąca skorzystała z prawa wniesienia odwołania, jednakże uczyniła to z uchybieniem 14 - dniowego terminu. Jak wynika z akt administracyjnych postanowieniem z dnia 25 września 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a następnie postanowieniem z dnia [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W dniu 18 maja 2010 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę wskazując, iż domaga się cofnięcia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia[...]. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn.
W tym stanie rzeczy z uwagi na fakt, że skarga dotyczy rozstrzygnięcia organu administracji publicznej pierwszej instancji należało uznać, że jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ją odrzucić.