Uzasadnienie
G. K. złożył skargę na decyzję Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (organ) z 12 czerwca 2023 r. nr [...], mocą której organ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z 8 maja 2023 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej.
Organ wyjaśnił, że data decyzji jest wynikiem oczywistej omyłki, bo nie mógł wydać decyzji przed wpływem odwołania. Natomiast dowód doręczenia zaskarżonej decyzji powinien znajdować się w dokumentacji przedstawionej sądowi w tym samym czasie i w kontekście tego stwierdzenia organ wymienił sygn.: II DK/Sz 124/23, II DK/Sz 125/23 (dotyczy niniejszej sprawy) i II DK/Sz 126/23.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga G. K. jest niedopuszczalna.
Po pierwsze, organ nie przedstawił dowodu doręczenia zaskarżonej decyzji w żadnej z wymienionych spraw, co zostało stwierdzone z urzędu.
Należy przy tym zaznaczyć, że doręczenie rozstrzygnięcia organu tylko wtedy odnosi skutek prawny, kiedy zostanie dokonane w sposób przewidziany przez ustawodawcę, co ma jednoznacznie wynikać z dowodu doręczenia, który nosi znamiona dokumentu urzędowego.
Ze względu na wagę skutków prawnych, jakie wywołuje doręczenie rozstrzygnięcia organu, fakt, data, sposób doręczenia, istotne okoliczności towarzyszące doręczeniu nie mogą być przedmiotem założeń, czy oświadczeń organu. Ustawodawca powiązał skutki prawne tylko z takim doręczeniem rozstrzygnięcia organu, którego przebieg po pierwsze odpowiada prawu, po drugie został zgodnie z prawem udokumentowany.
Innymi słowy, organ nie udokumentował - a na nim spoczywał ten obowiązek - aby decyzja wymieniona w skardze weszła do obrotu prawnego zgodnie z art. 109 § 1, art. 110 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2023.775 ze zm. - K.p.a.).
W konsekwencji, skoro organ nie przedstawił dowodu doręczenia decyzji objętej skargą, nie weszła ona do obrotu prawnego. To z kolei oznacza, że nie mógł otworzyć się termin na złożenie skargi przewidziany w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 ze zm. - P.p.s.a.), który należy liczyć od doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Po drugie i niezależnie od powyżej kwestii doręczenia, dokument nazwany przez organ decyzją nie zawiera daty wydania, która byłaby zgodna z rzeczywistością.
Organ stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana 12 czerwca 2023 r. Zatem dokument przedstawiony sądowi, nazwany decyzją, zawiera datę niezgodną z rzeczywistością. Tymczasem art. 107 § 1 pkt 2 K.p.a. wymaga ujęcia w decyzji daty jej wydania i niewątpliwie ma to być data, kiedy faktycznie decyzja zastała wydana. Datą wydania decyzji pisemnej jest dzień podpisania decyzji, zawierającej wymagane prawem składniki.
Organ w żaden sposób nie wykazał, aby stwierdzona niezgodność z rzeczywistością w zakresie daty wydania decyzji miała stanowić rezultat oczywistej omyłki, w jakich konkretnych okolicznościach miało dojść do tej rozbieżności między treścią dokumentu a rzeczywistym przebiegiem zdarzeń.
W tym stanie sprawy dokument, który organ przedstawił sądowi - jako zaskarżoną decyzję - nie może być uznany za decyzję w rozumieniu art. 107 § 1 K.p.a. w związku z art. 16 ust. 1, ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902).
W dalszym postępowaniu organ uwzględni stanowisko prawne sądu. Weźmie pod uwagę ustawowe wymagania przewidziane dla decyzji oraz zasady wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego.
Z powodów omówionych wyżej niedopuszczalna skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, § 3 P.p.s.a.