Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 marca 2007 r. o sygn. akt I SA/Sz 569/06 oddalił skargę M. D. – K. i Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r.
Od powyższego orzeczenia skarżący, reprezentowani przez doradcę podatkowego, wnieśli w dniu 9 maja 2007 r. (data stempla pocztowego na przesyłce) skargę kasacyjną.
Pełnomocnik skarżących, zarządzeniem Sądu z dnia 18 maja 2007 r., został wezwany do uiszczenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – wpisu sądowego od złożonej skargi kasacyjnej kwocie 200 zł, z pouczeniem, iż nieuiszczenie wpisu ww. terminie spowoduje odrzucenie skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną M. D.-K. i Z. K. z uwagi na fakt, iż należny wpis od skargi kasacyjnej nie został uiszczony, a Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2007 r., oddalił zażalenie na ww. postanowienie z dnia 25 czerwca 2007 r.
Pismami z dnia 27 września 2007 r. skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, należnego od skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu wniosku M. D. – K. i Z. K. wskazali, że w dniu 26 września 2007 r. pełnomocnik poinformował ich o oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej. W dalszej części uzasadnienia skarżący podnieśli, że - ich zdaniem - brak jest winy pełnomocnika, gdyż nie był on świadomy wydania wezwania do uiszczenia wpisu, a pełnomocnik "wyszedł z oczywistego założenia, że niedopuszczalne jest przyjęcie domniemania doręczenia przy ewidentnym fakcie, że skarżący są zdeterminowani do złożenia skargi kasacyjnej." Według skarżących, założenie pełnomocnika było w pełni uzasadnione, a z uwagi na to, że pełnomocnikiem jest doradca podatkowy, a nie adwokat, czy radca prawny, to Sąd nie był zwolniony od udzielania jemu potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczeń o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Z powyższego przepisu wynika zatem, że wniesienie prośby przez stronę nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu. Warunkiem koniecznym do przywrócenia terminu jest bowiem uprawdopodobnienie, że strona nie ponosi winy w niedochowaniu terminu.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje o swoje interesy. Brak winy odnosić się musi do strony, a nie do osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 1996 r. o sygn. akt I SA/Lu 176/96, LEX Nr 27374).
W niniejszej sprawie okoliczności powołane we wniosku nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi kasacyjnej.
Uchybienie przez stronę terminowi do uiszczenia wpisu sądowego, spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika, w pełni odnosi negatywne skutki wobec niej samej. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona (jej pełnomocnik) nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 18 lipca 2001 r. o sygn. akt I SA 431/00, LEX Nr 54736).
Należy podkreślić, iż w sytuacji, gdy strona jest prawidłowo reprezentowana przez pełnomocnika, a zwłaszcza gdy nie można stwierdzić, aby pełnomocnik działał na szkodę swego mocodawcy, to skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań, tak pozytywne, jak i negatywne, obciążają reprezentowanego (por. wyrok NSA z 19 grudnia 1997 r. o sygn. akt I SA/Gd 1144/97, LEX Nr 31868).
Dodatkowo, Sąd zauważa, że pełnomocnik skarżących – doradca podatkowy, na wszystkich etapach postępowania sądowego, prawidłowo był pouczany o formie i terminach wnoszenia środków zaskarżania oraz skutkach zaniedbań. Już w wezwaniu z dnia 16 sierpnia 2006 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi pełnomocnik został pouczony o obowiązku poinformowania Sądu o każdej zmianie miejsca zamieszkania lub siedziby oraz o skutkach tego zaniechania, tj. pozostawieniu pisma sądowego w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia (pkt 4 wezwania).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd - na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji postanowienia.