Uzasadnienie
Skarżący R.C., pismem z dnia 4 maja 2016 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia korekty zeznania o wysokości osiągniętego dochodu za 2012 r. oraz oświadczenia o zameldowaniu
W piśmie tym wniósł także o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I i II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie ze względu na charakter będącego przedmiotem zaskarżenia do sądu rozstrzygnięcia, tj. postanowienia wydanego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia korekty zeznania o wysokości osiągniętego dochodu za 2012 r. oraz oświadczenia o zameldowaniu.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a" po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania orzeczeń organów administracji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest instytucją, którą można zastosować do wszystkich aktów wydawanych przez organy administracji. W świetle poglądów wyrażanych w doktrynie możliwość wstrzymania wykonania wykluczono, gdy zaskarżonym aktom nie można nadać w postępowaniu administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności (por. Z. Kmieciak Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Państwo i Prawo 2003/5/18). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Wstrzymanie wykonania związane jest bowiem jedynie z elementem realizacji przyznanych stronie uprawnień bądź wypełnienia nałożonych na nią obowiązków, a więc strefą zdeterminowanych przez normę zachowań.
W rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie ma zatem charakter prawny aktów objętych wnioskiem, tj. postanowień o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zeznania podatkowego oraz oświadczenia o zameldowaniu. Z tych postanowień nie wynika obowiązek uiszczenia konkretnej kwoty zobowiązania podatkowego, nie kreują one obowiązku podatkowego, nie obligują adresata do określonego zachowania, nie mogą być również wykonane w trybie postępowania egzekucyjnego. Nie są to zatem akty prawne nienoszące znamiona wykonalności, niezależnie od tego, że ich wydanie otwiera możliwość wyegzekwowania od skarżącego (wynikającej z deklaracji podatkowej lub określonej inną decyzją administracyjną) zaległości podatkowej.
Z powyższego wynika zatem, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji należą do tej kategorii aktów administracyjnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu ich wykonania (zob. postanowienie NSA z 29 października 2015 r., w sprawie o sygn. akt II FZ 778/15, publ. w internetowej bazie orzeczeń NSA - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.