Uzasadnienie
W dniu [...] r. zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I, [...] został wezwany do podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r.
W wezwaniu zakreślono siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 31 lipca 2009 r. tak więc siedmiodniowy termin do uzupełnienia wskazanego braku formalnego, upływał w dniu 7 sierpnia 2009 r., który to dzień nie był dniem uznanym za ustawowo wolny od pracy.
W dniu 10 sierpnia 2009 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego zawierające wyliczenie wartości przedmiotu zaskarżenia. Z daty stempla pocztowego wynika, iż pismo zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu 8 sierpnia 2009 r. czyli 1 dzień po terminie wyznaczonym w wezwaniu.
Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności.
Skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega rozpatrzeniu pod względem merytorycznym jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy, Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 57 § 1 tej ustawy, obok warunków szczególnych wymienionych w tym przepisie, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Natomiast według art. 215 §1 ustawy, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.
Skarżący [...] nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia we wskazanym terminie pomimo, że w wezwaniu Sądu doręczonym w dniu 31 lipca 2009 r., został pouczony o konsekwencjach jego niewykonania.
Nie złożył również wniosku o przywrócenie terminu do dokonania wskazanej czynności, wskazującego na brak winy w jego uchybieniu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 215 § 1 powołanej wyżej ustawy należało skargę odrzucić.