Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, w związku z art. 221 i art. 247 § 1 pkt 1,2,3,5 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Sz. P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., znak:[...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] r. Nr [...] ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości za [...] r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazanej powyżej decyzji ostatecznej podano, że wskazaną powyżej decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] r., którą to decyzją ustalono Sz. P. łączne zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości za [...] r. bowiem nie zaistniała żadna z przesłanek z art. 247 podatkowej uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.
Zdaniem Kolegium, wbrew twierdzeniom podatnika, decyzja Burmistrza Gminy [...] nie została wydana bez podstawy prawnej (art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej) albowiem organ pierwszej instancji w swoim rozstrzygnięciu powołał stosowne przepisy obowiązujące w chwili jej wydania, a nadto dotyczy ona spraw objętych regulacją Ordynacji podatkowej. Ponadto, w sprawie nie zachodzi też przesłanka z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tj. spornej decyzji nie wydano z rażącym naruszenie prawa, albowiem z załączonej do akt sprawy umowy użyczenia zawartej w dniu [...] r. pomiędzy Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa i Sz. P., wynika, że na skarżącym ciąży obowiązek uiszczenia podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości za [...] r.
W dalszym ciągu uzasadnienia omawianej decyzji podkreślono, że podnoszony przez podatnika fakt sfałszowania ww. umowy, która jego zdaniem nie została przez niego podpisana, nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym albowiem brak jest prawomocnego orzeczenia stwierdzającego nieważność umowy z uwagi na fakt, iż podpisana ona została przez inna osobę niż w niej oznaczona.
Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie zarzucając decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] r. Nr [...] naruszenie przepisu art. 247 § 1 pkt 1,2,3,5 i 7 Ordynacji podatkowej. Podatnik podniósł ponadto, tak jak we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, iż nie zawierał umowy użyczenia gruntów rolnych z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa, a znajdująca się w aktach podatkowych umowa nie została przez niego podpisana wobec czego nie obowiązuje, co, zdaniem podatnika, łatwo sprawdzić. Ponadto skarżący wskazał również, że przedmiotowego gruntu nigdy faktycznie nie uprawiał, co z kolei jego zdaniem świadczy o tym, że tej ziemi nigdy nie posiadał.
W dalszym ciągu uzasadnienia omawianej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wskazało, że ocena, czy dana okoliczność została udowodniona następuje na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Z tego też względu organ odwoławczy rozpatrując odwołanie podatnika wziął ponownie pod uwagę wszystkie znajdujące się w aktach podatkowych dowody oraz dowody przedstawione przez stronę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. I tak, zdaniem Kolegium, oświadczenie strony zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] r. pozostaje w sprzeczności z wcześniejszym oświadczeniem strony zawartym w skierowanym do organu podatkowego w piśmie z dnia [...] r., w którym to Sz. P. potwierdził zawarcie umowy użyczenia gruntów rolnych z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa.
Zatem, z uwagi na istnienie sprzecznych oświadczeń strony co do faktu zawarcia umowy użyczenia, a nadto z uwagi na fakty wynikające z pozostałych dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania podatkowego (oświadczenie Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz umowa użyczenia z dnia [...] r.) organ odwoławczy stwierdził, że strona nie udowodniła braku po jej stronie obowiązku podatkowego z tytułu podatku rolnego za [...] r. Ponadto podatnik nie przestawił dowodów mogących podważyć ważność umowy użyczenia, w szczególności prawomocnego wyroku sądowego stwierdzającego nieważność umowy użyczenia z dnia [...] r. w związku z czym nie zachodzi przesłanka określona wart. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
Nie zachodzi również żadna z pozostałych sygnalizowanych przez stronę przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji - określona art. 247 § 1 pkt 1, 2, 5 i 7 ustawy, ponieważ decyzję skierowaną prawidłowo do osoby Sz. P. wydał ją właściwy organ podatkowy, w której powołał przepisy prawa obowiązujące w dniu jej wydania, strona nie wyjaśniła, na czym polega wada decyzji z dnia [...] r., która powodowałaby jej nieważność na mocy przepisu prawa.
Z tego też względu decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza Gminy [...] z dnia [...]r.
Powyższą decyzję podatnik zaskarżył do Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie przepisu art. 247 § 1 pkt 1,2,3,5 i 7 Ordynacji podatkowej lecz nie wskazał na czym naruszenie to miałoby polegać. Skarżący podniósł także po raz kolejny, że nie zawierał z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa żadnej umowy użyczenia gruntów rolnych, a dla ważności takiej umowy powinna być ona zawarta również przez współmałżonkę skarżącego, z którą pozostaje w małżeńskiej wspólności majątkowej. Wskazał też, że w [...] r. miał zamiar zawrzeć z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa taką umowę, jednakże pomimo przeprowadzenia negocjacji i przygotowania projektu umowy, do zawarcia umowy nie doszło.
Ponadto, podatnik zaproponował powołanie biegłego grafologa na okoliczność zbadania jego pisma jak i podpisu oraz zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu opieszałość z uwagi na długotrwałe załatwianie łatwej, w jego ocenie, sprawy.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie z [...] r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący ponownie podniósł argumenty wskazane w skardze stwierdzając, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest niesprawiedliwa i nieważna z mocy prawa. Ponadto, odnosząc się do swojego oświadczenia zawartego w piśmie z dnia [...]r., na które Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę, podatnik podał, że sporządzał je dawno i być może coś tam przeoczył lub napisał nieświadomie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w przeciwieństwie do postępowania toczącego się w trybie zwykłym, postępowania nadzwyczajne, a takim właśnie jest stwierdzenie nieważności decyzji, mogą być uruchomione tylko w ściśle określonych w ustawie przypadkach.
Zgodnie z art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:
- 1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;
- 2) została wydana bez podstawy prawnej;
- 3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa;
- 4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;
- 5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
- 6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
- 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;
- 8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.
Tymczasem w niniejszej sprawie, żadna z wymienionych powyżej przesłanek nie zaistniała.
Jak ustaliły organy podatkowe, w dniu [...]r. między Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa jako "użyczającym" a Sz. P., jako "biorącym w używanie" została zawarta umowa użyczenia, dotycząca nieruchomości rolnej położonej w obrębie – B., L., gm. D. o powierzchni [...] ha. Jak wynika z § 7 tej umowy: "biorący w używanie zobowiązany jest do ponoszenia wszelkich obciążeń publiczno - prawnych związanych z przedmiotem umowy, a w szczególności do uiszczania należności z tytułu podatku rolnego lub podatku od nieruchomości bezpośrednio do organu podatkowego oraz ponoszenia innych obciążeń związanych z jego posiadaniem". Tego samego dnia sporządzono protokół zdawczo - odbiorczy przekazania w użyczenie z dniem [...] r. przedmiotowej nieruchomości rolnej, a także protokół oględzin nieruchomości oraz wykaz części składowych tej nieruchomości. Wszystkie wyżej wymienione dokumenty zostały podpisane przez Sz.
P. Powyższa umowa stała się postawą do wydania przez Burmistrza Gminy [...] w dniu [...]r., na podstawie art. 3, art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. Nr 94, poz. 431 z 1993 r. ze zm.), art. 2 i 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U Nr 9, poz. 31 ze zm.), art. 61 ust. 1 i art. 66 ust. 6 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. Nr101, poz. 444 ze zm.), Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 września 1996 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego (Dz. U. Nr 112, poz. 539) oraz art. 207 Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.)nakazu płatniczego ustalającego Sz. P. łączne zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości za [...] rok w wysokości [...] zł. Podatnik nie uregulował tego zobowiązania, co stało się podstawa do wszczęcia postępowania egzekucyjnego.
W trakcie trwania tego postępowania, w piśmie z [...] r. skarżący wskazał, że w [...] r. podpisał umowę użyczenia gruntów rolnych z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa, ale z uwagi na fakt, że grunty te nie były dostępne z powodu braku dróg dojazdowych, nie zgadza się na naliczanie podatku. Jednocześnie skarżący podał, że w Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa poinformowano go, że za czas użyczenia nie płaci się żadnych opłat ani podatków. Z kolei w dniu [...]r. podatnik zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie prosząc o anulowanie decyzji Burmistrza Gminy [...] "za okres niby dzierżawienia gruntów rolnych w okresie od 16 kwietnia 1998 r. do 30 września 1998 r." i podnosząc, że jednoznacznie wykazał, że takiej umowy nie popisywał, a więc decyzja organu podatkowego pierwszej instancji wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Zgodnie z art. 1c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 6a ust. 4a ustawy o podatku rolnym oraz art. 66 ust. 3 ustawy o lasach organem podatkowym właściwym w sprawach podatków i opłat unormowanych w tych ustawach jest wójt, burmistrz, prezydent miasta.
Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, podatku rolnym oraz leśnym ciąży min. na osobach fizycznych, będących właścicielami, posiadaczami, użytkownikami danych przedmiotów opodatkowania.
Analizując wskazany na wstępie przepis art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej wskazujący przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, stosowne przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, o podatku rolnym oraz o lasach, a także przytoczony powyżej stan faktyczny stwierdzić należy, że zaskarżona przez podatnika decyzja nie narusza prawa. Skarżący nie udowodnił braku po jej stronie obowiązku podatkowego z tytułu podatku rolnego za [...] r. ani nie przestawił dowodów, mogących podważyć ważność umowy użyczenia, tj. np.: prawomocnego wyroku sądowego stwierdzającego nieważność umowy z dnia [...]r. Nie zachodzi zatem przesłanka określona wart. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, jak również w § 1 pkt 1, 2, 5 i 7 ww. artykułu, a składane przez Sz. P. w toku postępowania, sprzeczne i nielogiczne, oświadczenia pozwalają przyjąć, że stara się on uniknąć obowiązku podatkowego, wynikającego z faktu zawarcia umowy użytkowania gruntów rolnych.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi, skargę jako niezasadną należało oddalić (art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).