Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r. o sygn. akt I SA/Sz 621/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyznał ze środków budżetowych Sądu na rzecz doradcy podatkowego G.G., tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, kwotę [...] zł powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług. W sentencji postanowienia Sąd wskazał, że ww. kwota podatku od towarów i usług, obliczona według stawki 23%, stanowi [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.)
- - zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie z art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Z kolei, w myśl art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz literaturze przedmiotu, sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia. Przez błąd rachunkowy należy zaś rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji. Ponadto wskazuje się, że sprostowanie wyroku czy postanowienia może nastąpić w każdym czasie, a więc także po uprawomocnieniu się orzeczenia, i to zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony. W przedmiocie sprostowania sąd rozstrzyga zaś w składzie jednoosobowym, wydając postanowienie, na które służy zażalenie (vide: Bogusław Dauter [w:] Bogusław Dauter, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s.676-680 i powołane tam orzecznictwo).
W wersie 19 od góry sentencji wskazanego wyżej postanowienia Sądu doszło do błędu rachunkowego wskutek nieprawidłowego wyliczenia należnej kwoty podatku od towarów i usług. Sąd błędnie wskazał kwotę 28 zł, zamiast należnej 27,60 zł (120 zł x 23%), a omyłka ta ma charakter oczywisty.
W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zdanie pierwsze w związku z art. 166 p.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.