Uzasadnienie
Sygn. akt I SA/Sz [...]
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia [...] r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "K.p.a."), po rozpoznaniu odwołania M. S. od decyzji Kierownika Biura Powiatu [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie danych zawartych we wniosku z dnia [...] r. oraz dokonanych ustaleń faktycznych, w tym w trakcie kontroli na miejscu, Kierownik Biura Powiatu [...] ARiMR (dalej: "organ I instancji") przyznał M. S. (dalej: "strona", "skarżący" lub "wnioskodawca") płatność rolnośrodowiskową na rok 2013 r. w pomniejszonej wysokości. W szczególności organ przyznał stronie wsparcie: a) z tytułu realizacji wariantu 2.3 w wysokości [...] PLN (zmniejszenie o [...] PLN w stosunku do kwoty, o którą wystąpił Wnioskodawca, z uwagi na stwierdzone użytkowanie areału mniejszego o [...] ha od powierzchni deklarowanej); b) z tytułu realizacji wariantu 5.1 w wysokości [...] PLN (zmniejszenie o [...] PLN w stosunku do kwoty, o którą wystąpił Wnioskodawca, z uwagi na stwierdzone użytkowanie areału mniejszego o [...] ha od powierzchni deklarowanej ([...] PLN) oraz stwierdzone podczas kontroli na miejscu nieprawidłowości oznaczone kodami [...] i [...] ([...] PLN)).
Dnia [...] r. organ odwoławczy wydał decyzję nr [...], na mocy której uchylił decyzję nr [...] i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest niewystarczający dla ustalenia powierzchni trwałych użytków zielonych, kwalifikujących się do wsparcia, z uwagi na prowadzoną na gruntach strony inwestycję celu publicznego (budowa gazociągu). Ponadto organ II instancji wskazał na swoje wątpliwości odnośnie terminu, w jakim strona dowiedziała się o planowanym kładzeniu gazociągu, oraz odnośne spełniania przez wnioskodawcę wymogu usunięcia lub złożenia w stogi biomasy.
W dniu [...]. Kierownik Biura Powiatu [...] ARiMR wydał decyzję nr [...], na mocy której przyznał stronie płatność rolnośrodowiskową na rok 2013 w pomniejszonej wysokości. W szczególności organ przyznał stronie wsparcie:
- a) z tytułu realizacji wariantu 2.3 w wysokości [...] PLN (zmniejszenie o [...] PLN w stosunku do kwoty, o którą wystąpił Wnioskodawca, z uwagi na stwierdzone użytkowanie areału mniejszego o [...] ha od powierzchni deklarowanej oraz stwierdzoną w wyniku dokonanej w Biurze Powiatowym analizy materiały zdjęciowego nieprawidłowość na 4 działkach rolnych, polegającą na niezebraniu biomasy w terminie 2 tygodni od pokosu (kod nieprawidłowości [...]), którego termin ustalono w oparciu o zapisy rejestru działalności rolnośrodowiskowej, prowadzonego przez Stronę);
- b) z tytułu realizacji wariantu 5.1 w wysokości [...] PLN (zmniejszenie o [...] PLN w stosunku do kwoty, o którą wystąpił Wnioskodawca, z uwagi na stwierdzone użytkowanie areału mniejszego o [...] ha od powierzchni deklarowanej ([...] PLN), stwierdzone podczas kontroli na miejscu nieprawidłowości oznaczone kodami [...] i [...] ([...] PLN) oraz stwierdzoną w wyniku dokonanej w Biurze Powiatowym analizy materiały zdjęciowego nieprawidłowość na 4 działkach rolnych, polegającą na niezebraniu biomasy w terminie 2 tygodni od pokosu (kod nieprawidłowości [...]), którego termin ustalono w oparciu o zapisy rejestru działalności rolnośrodowiskowej, prowadzonego przez Stronę ([...] PLN)). Rozstrzygnięcie powyższe doręczono w dniu [...].
Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji, decyzją nr [...] z dnia [...] r. uchylił rozstrzygnięcie zapadłe w I instancji i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatu [...] ARiMR wydał decyzję nr [...], na mocy której przyznał stronie płatności PRŚ na rok 2013 w pomniejszonej wysokości. Organ przyznał stronie wsparcie:
- a) z tytułu realizacji wariantu 2.3 w wysokości [...] PLN (zmniejszenie o [...] PLN w stosunku do kwoty, o którą wystąpił wnioskodawca, z uwagi na stwierdzone użytkowanie areału mniejszego o [...] ha od powierzchni deklarowanej (pomniejszenie o [...] PLN) oraz stwierdzoną w wyniku dokonanej w Biurze Powiatowym analizy materiały zdjęciowego z kontroli na miejscu nieprawidłowość na 9 działkach rolnych, polegającą na niezebraniu biomasy i nie złożeniu jej w stogi w terminie 2 tygodni od pokosu, którego termin ustalono w oparciu o zapisy rejestru działalności rolnośrodowiskowej (kod nieprawidłowości [...]), prowadzonego przez Stronę (pomniejszenie o [...] PLN));
- b) z tytułu realizacji wariantu 5.1 w wysokości [...] PLN (zmniejszenie o [...] PLN w stosunku do kwoty, o którą wystąpił wnioskodawca, z uwagi na stwierdzone użytkowanie areału mniejszego o [...] ha od powierzchni deklarowanej (pomniejszenie o [...] PLN), stwierdzone podczas kontroli na miejscu nieprawidłowości oznaczone kodami [...] (pomniejszenie o [...] PLN) i [...] (pomniejszenie o [...] PLN) oraz stwierdzoną w wyniku dokonanej w Biurze Powiatowym analizy materiały zdjęciowego nieprawidłowość na 9 działkach rolnych, polegającą na niezebraniu biomasy w terminie 2 tygodni od pokosu (kod nieprawidłowości [...]), którego termin ustalono w oparciu o zapisy rejestru działalności rolnośrodowiskowej, prowadzonego przez Stronę (pomniejszenie o [...] PLN).
Organ wyjaśnił, iż pomniejszenie powierzchni o [...] ha, o którym mowa zostało stwierdzone w odniesieniu do łącznego obszaru działek rolnych B, C, D i E, tworzących zwarty kompleks, bez wyraźnych granic pomiędzy nimi. Całkowita powierzchnia deklarowana dla tego obszaru wynosiła [...] ha, zaś zmierzona - z uwzględnieniem wyłączeń - [...] ha. Przypisanie w treści raportu z kontroli na miejscu całości stwierdzonej różnicy do jednej z działek rolnych, wchodzących w skład tego kompleksu (największej z nich, oznaczonej literą E), wynika z przyjętego w ARiMR sposobu postępowania, nie zaś z faktu, że różnica ta została stwierdzona właśnie w odniesieniu do tej konkretnej działki. Organ I instancji, weryfikując areał poszczególnych działek rolnych w oparciu o dane w zakresie powierzchni ewidencyjno- gospodarczej, zawarte w systemie informatycznym Agencji ustalił, że powierzchnia działki rolnej D jest mniejsza od deklarowanej o [...] ha, w związku z czym przedeklarowanie przypisane działce rolnej E przez inspektorów terenowych Agencji zostało proporcjonalnie (do [...] ha) zmniejszone, tak aby rozmiar całej stwierdzonej rozbieżności wynosił [...] ha. Rozstrzygnięcie powyższe, skierowane na adres zamieszkania (tożsamy z korespondencyjnym) strony, ujawniony w Ewidencji Producentów, nie zostało podjęte.
Dnia [...] r. strona wniosła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, nadsyłając następnie dodatkowe wyjaśnienia oraz dokumenty (m.in. dotyczące prowadzonego dochodzenia w sprawie pobicia, zawiadomienia o kradzieży dokumentacji rolnośrodowiskowej, korespondencji z [...] siecią energetyczną, sądami, prokuratorami i Ministerstwem Sprawiedliwości) oraz podnosząc, że decyzja organu I instancji została oparta o raport pokontrolny, nie uwzględniający zmian z dnia [...]., jakie rolnik miał uzgodnić z inspektorami terenowymi. Strona wniosła o uchylenie decyzji nr [...] i rozpatrzenie sprawy w oparciu o protokół z dnia [...] r., który miał stwierdzać prawidłową realizację programu rolnośrodowiskowego, przy czym koniecznym ma być uwzględnienie odręcznej wersji tego dokumentu, albowiem wersja przepisana komputerowo nie uwzględnia zmian z [...] r. Skarżący wskazał także, że grunt pod budowę gazociągu przekazano w trybie przedegzekucyjnym, pod groźbą kary pieniężnej i wywłaszczenia, a także, iż nie otrzymał raportu kontroli z dnia [...] r. z usuniętymi nieprawidłowościami i stwierdzającego spełnienie warunków.
W dniu [...] r. organ odwoławczy wydał opisaną na wstępie decyzję kasatoryjną, w której w pierwszej kolejności za niezasadne uznał podnoszone przez stronę zarzuty w zakresie odmienności zapisów w raportach kontroli z dnia [...] r. i [...] r., wskazując, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy (dokumentację zdjęciową z kontroli na miejscu), że stwierdzone nieprawidłowości na działkach nie mogły zostać usunięte w tym okresie.
Natomiast, analiza materiału dowodowego doprowadziła organ odwoławczy do wniosku, że organ I instancji błędnie ocenił materiał dowodowy dotyczący działek G i FA oraz naruszył art. 107 § 3 K.p.a., tj. sporządził nieprawidłowe uzasadnienie decyzji.
W odniesieniu do działki rolnej G organ odwoławczy stwierdził, że analiza szkiców sporządzonych przez inspektorów terenowych wskazuje, że cała powierzchnia tej działki została wykoszona. Zdaniem organu II instancji, raport z kontroli na miejscu, wskazujący na pozostawienie niewykoszonej powierzchni [...] ha jest więc w tym zakresie wadliwy. Inspektorzy do powierzchni niekoszonej na działce G zaliczyli obszar, zlokalizowany w granicach działki rolnej FA, albowiem położony nie na działce ewidencyjnej nr [...] (pokrywającej się z działką rolną G), ale na sąsiadującej z nią działce nr [...], wchodzącej w skład działki rolnej FA. Dyrektor ARiMR stwierdził, że w przypadku działki rolnej FA obszar nieskoszony w roku 2013 jest większy od wskazanego w treści raportu pokontrolnego i zaakceptowanego przez organ I instancji, albowiem stanowi sumę wykazanych w raporcie z kontroli na miejscu obszarów nieskoszonych na działkach G i FA, tj. [...] ha, co stanowi więcej, niż 10% powierzchni działki FA, w związku z czym może zostać uznane za naruszenie wymogu pozostawienia 5-10% powierzchni działki rolnej nieskoszonej.
Zauważono także, że powierzchnie nieskoszone na działce FA, stwierdzone w toku kontroli na miejscu, zdają się nie w pełni pokrywać z obszarem niekoszonym w roku 2013, zaznaczonym na załączniku graficznym do wniosku.
W ocenie organu odwoławczego, skoro powyższe kwestie nie zostały poruszone w decyzji organu I instancji, który rozstrzygnął uznając za wiążące zapisy raportu z kontroli na miejscu, nie wskazując jednakże z jakich względów uznał w tym zakresie ważność zapisów zamieszczonych w raporcie, zaś odmówił opisanym załącznikom do tego dokumentu mocy dowodowej, to rozstrzygnięcie narusza ww. art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na uprawnienie strony do płatności rolnośrodowiskowych na rok 2013.
Dyrektor ARiMR uchylając decyzje organu I instancji do ponownego rozpoznania zalecił organowi dokonanie oceny znaczenia ustaleń poczynionych przez inspektorów terenowych i ujętych przez nich na szkicach poszczególnych działek rolnych na sytuację prawną strony, ze szczególnym uwzględnieniem wskazanych powyżej zastrzeżeń odnośnie działek rolnych G i FA.
Końcowo, Dyrektor ARiMR wskazał, że pismo strony z dnia [...] r., wskazujące na nadzwyczajne okoliczności, wpływające na sposób realizacji programu rolnośrodowiskowego, nie może zostać uwzględnione, gdyż zostało wniesione po ok. 6 miesiącach od daty kontroli na miejscu.
Decyzję organu odwoławczego doręczono stronie w dniu [...] r.
Strona pismem z dnia [...] r. wniosła sprzeciw, wskazując, że zaskarża jej uzasadnienie, nie zaś jej sentencję.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 139 K.p.a. poprzez pogorszenie sytuacji prawnej strony i wskazanie w uzasadnieniu decyzji, że organ I instancji nie dopatrzył się dodatkowych, rzekomych niedociągnięć, na które winien zwrócić uwagę podczas kolejnego rozpatrywania sprawy.
Dodatkowo skarżący podniósł, że ARiMR w dalszym ciągu nie posiada pełnej dokumentacji, z której wynika, iż w przypadku skarżącego zachodzą nadzwyczajne okoliczności np. fotografie materiałów wykonawców, które leżały poza pasem technicznym.
W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie ewidentnie zaszły okoliczności niezależne od rolnika, tj. poruszanie się przez wykonawców poza wyznaczonym pasem technicznym o czym nie był nigdy przez nich poinformowany co w konsekwencji oznacza, że nie miał na to żadnego wpływu.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący podniósł dodatkowe zarzuty przeciwko prowadzonemu postępowaniu przez organ I instancji wraz argumentacją oraz wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków wskazanych w piśmie osób na okoliczność przyczyn wszczęcia kontroli na miejscu, zasadności wszczęcia kontroli, rzekomych nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli, nieprawidłowości w prowadzonej przez organ I instancji dokumentacji, tworzenia przez organ dokumentów nieznajdujących oparcia w stanie faktycznym sprawy.
Na rozprawie w dniu [...] r. skarżący złożył do akt kopię faktury nr [...], nr [...], dotyczących wykonania prac zgodnych z planem rolnośrodowiskowym w celu udowodnienia, ze zniknęły one z akt organu I instancji.
Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), dalej "P.p.s.a." postanowił oddalić wnioski dowodowe w zakresie przesłuchania świadków oraz z przedłożonych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. uchylająca decyzję Kierownika Biura Powiatu [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, oraz przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Wyjaśnić zatem należy, że instytucja sprzeciwu od decyzji wprowadzona została do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) dalej jako: "p.p.s.a." ustawą z dnia [...] r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) i obowiązuje od [...] r. W myśl art. 64a p.p.s.a. sprzeciw przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia [...] r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) dalej jako: "k.p.a.", tj. od decyzji organu odwoławczego uchylającej w całości decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
S. cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakresu kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Zgodnie bowiem z treścią art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej.
W przypadku natomiast skarg, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw zgodnie z art. 151a § 2 p.p.s.a.
Wobec powyższego kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania innych ewentualnych naruszeń prawa, jakie mogły mieć miejsce w sprawie, a zwłaszcza naruszeń prawa materialnego.
W myśl art. 138 § 2 k.p.a., stanowiącego podstawę zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Podkreślić trzeba, że na tle przytoczonej normy prawnej sformułowano w orzecznictwie pogląd, który w pełni podziela sąd rozpatrujący niniejszą sprawę, że decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, może być podjęta tylko w sytuacjach określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji tego typu. Taki rodzaj decyzji organu odwoławczego, stanowiący wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Co do zasady bowiem, orzeczenie organu odwoławczego powinno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 k.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu mają charakter wyjątkowy.
W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające I instancji jest dotknięte brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym.
Przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie wyłącznie jego ocena (por: wyrok WSA w [...] z dnia [...] r. sygn. akt III SA/Lu [...], wyroki WSA: w P. z dnia [...] r., sygn. akt IV SA/Po [...]; WSA w Ł. z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Łd [...] oraz z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Łd [...]). Konkludując, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok NSA z dnia [...] r., sygn. akt II OSK [...]; wyrok WSA w Ł. z dnia [...] r. sygn. akt II SA/Łd [...]).
Badając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję z dnia [...] r. Sąd uznał, że z jej uzasadnienia wynika, iż organ odwoławczy nie miał podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa.
Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji kasatoryjnej, podstawą uchylenia decyzji I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, było to, iż organ odwoławczy dostrzegł rozbieżności w ustaleniach dotyczących powierzchni skoszonej/nieskoszonej działek wynikających ze szkiców sporządzonych przez inspektorów terenowych oraz z raportu z kontroli na miejscu. Organ zauważył, że z analizy szkiców wynika iż cała powierzchnia działki G została wykoszona. Nadto jednoznacznie wskazał, że raport z kontroli na miejscu, wskazujący na pozostawienie niewykoszonej powierzchni [...] ha na działce G jest w tym zakresie wadliwy.
Dalej organ wyjaśnił, że inspektorzy do powierzchni niekoszonej na działce G zaliczyli obszar, zlokalizowany w granicach działki rolnej FA, albowiem położony nie na działce ewidencyjnej nr [...] (pokrywającej się z działką rolną G), ale na sąsiadującej z nią działce nr [...], wchodzącej w skład działki rolnej FA. Oznacza to wg organu odwoławczego, że w przypadku działki rolnej FA obszar nieskoszony w roku 2013 jest większy od wskazanego w treści raportu pokontrolnego i zaakceptowanego przez organ I instancji, albowiem stanowi sumę wykazanych w raporcie z kontroli na miejscu obszarów nieskoszonych na działkach G i FA, tj. [...] ha, co stanowi więcej, niż 10% powierzchni działki FA, w związku z czym może zostać uznane za naruszenie wymogu pozostawienia 5-10% powierzchni działki rolnej nieskoszonej. Organ odwoławczy zauważył też, iż powierzchnie nieskoszone na działce FA, stwierdzone w toku kontroli na miejscu, zdają się nie w pełni pokrywać z obszarem niekoszonym w roku 2013, zaznaczonym na załączniku graficznym do wniosku.
Organ odwoławczy podkreślił, że powyższe kwestie nie zostały poruszone w decyzji organu I instancji, który rozstrzygnął uznając za wiążące zapisy raportu z kontroli na miejscu, nie wskazując jednakże z jakich względów uznał w tym zakresie ważność zapisów zamieszczonych w raporcie, zaś odmówił opisanym załącznikom do tego dokumentu mocy dowodowej, czym wg organu odwoławczego naruszył regulację art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał nadto, że okoliczności te wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i mogą mieć wpływ na pogorszenie sytuacji prawnej strony, w związku z czym zważywszy na regulację art. 139 k.p.a., zmuszają organ odwoławczy do uchylenia decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji
Z treści zatem powyższego uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika w istocie, iż dostrzeżoną przez organ odwoławczy wadliwością decyzji organu I instancji było to, że dokonał on jedynie odmiennej niż organ I instancji oceny zgromadzonych dowodów oraz, że organ I instancji w sposób niewystarczający i nieprawidłowy uzasadnił wydaną decyzję, m.in. pomijając wskazane kwestie. Nie nastąpiła natomiast sytuacja w której organ odwoławczy dostrzegłby, że w sprawie nie zgromadzono wystarczającego materiału dowodowego do rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji. Wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, iż w sprawie należy przeprowadzić czynności wyjaśniające, z treści decyzji nie wynika, aby takie czynności organ I instancji miałby wykonać.
W zaleceniach dla organu I instancji organ odwoławczy wskazał bowiem jedynie, żeby przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonał on oceny ustaleń poczynionych przez inspektorów terenowych i ujętych przez nich na szkicach poszczególnych działek rolnych na sytuację prawną Strony, ze szczególnym uwzględnieniem wskazanych w decyzji zastrzeżeń odnośnie działek rolnych G i FA.
Zdaniem sądu powyższe jednoznacznie potwierdza, iż nie było w sprawie podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. a organ odwoławczy nakazał wbrew dyspozycji tego przepisu jedynie ponowną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnej ze swoja oceną, niekorzystną dla strony, której skutkiem byłoby zmniejszenie dopłat – co było postępowaniem niedopuszczalnym i sprzecznym z art. 138 § 2 k.p.a. Organ nadto wyraźnie w decyzji przyznał, że zważywszy na regulację art. 139 k.p.a. sam nie może orzec na niekorzyść strony.
W świetle powyższego za zasadny należało uznać tez zarzut strony, iż nastąpiło naruszenie art. 139 k.p.a. poprzez pogorszenie sytuacji prawnej strony na skutek wskazania w uzasadnieniu decyzji, że organ I instancji nie dopatrzył się dodatkowych, nieprawidłowości, na które winien zwrócić uwagę podczas kolejnego rozpatrywania sprawy
Niezależnie od powyższego odnosząc się do wniosków dowodowych strony, wyjaśnić należy natomiast, że sąd uznał, iż zawnioskowane dowody w postaci dokumentów nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, albowiem z uwagi na wąski zakres w jakim podlegała ona rozpoznaniu
- - w postępowaniu wywołanym sprzeciwem - takich wątpliwości nie było, czego wymaga art. 106 § 3 p.p.s.a. Nadto niemożliwe było uwzględnienie wniosku o przesłuchanie świadków, albowiem w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest jedynie przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów. Nie było też zasadne połączenie na wniosek strony rozpoznawanej sprawy z innymi wskazanymi sprawami, albowiem dotyczyły one spraw wszczętych na skutek skarg, a nie sprzeciwu, wskutek czego zakres badanych spraw był odmienny, dotyczyły też one częściowo innych podmiotów.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.
Wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w przedmiotowym uzasadnieniu dostępne są na stronie [...]