Uzasadnienie
Skarżąca D.W., pismem z dnia 11 lipca 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. W petitum skargi wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 31 marca 2017 r. nr [...]. Uzasadniając wniosek wskazała zaś, że dotyczy on wstrzymania wykonania w całości rozstrzygnięcia organu odwoławczego wraz z ww. decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 31 marca 2017 r., z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z 24 maja 2017 r., o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, natomiast wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 31 marca 2017 r. nr [...], orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącej, jako byłego członka zarządu spółki za zaległości spółki w podatku od towarów i usług, odsetki za zwłokę oraz koszty egzekucyjne.
Wobec tego, iż wniosek o wstrzymanie wykonania nie dotyczy zaskarżonego postanowienia, wyjaśnić należy, iż sąd administracyjny może orzekać o wstrzymywaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine).
Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności zbadać należy czy decyzja, której wstrzymania żąda skarżąca (decyzja z dnia 31 stycznia 2017 r.), została wydana w granicach tej samej sprawy, w której toczy się niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. postępowanie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 29 maja 2017 r.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż użyte w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 p.p.s.a, regulujących zakres sądowej kontroli. Ostatni z powołanych przepisów stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga. W związku z powyższym, treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, który w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99 stwierdził, że zwrot normatywny "w granicach danej sprawy" odnosi się do postępowania, którego przedmiotem jest sprawa wykazująca tożsamość przedmiotową i podmiotową (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LEX, Wydanie 5, Warszawa 2013, s. 245-246).
W niniejszej sprawie skarżąca wnioskiem o wstrzymanie wykonania próbuje objąć akt administracyjny, który – w ocenie sądu – znajduje się poza granicami tej sprawy, rozumianej w sensie materialnym. O odrębności powyżej wskazanych aktów świadczy ich odmienność przedmiotowa. Co prawda sprawy te pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym.
Reasumując wskazać należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu, nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego strona skarżąca nie wniosła odwołania w ustawowo przewidzianym terminie (podobnie postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., II FZ 441/12, www.cbois.nsa.gov.pl).
W związku z tym, że skarżąca uzasadniając wniosek wskazała także na rozstrzygnięcie organu odwoławczego (omyłkowo podając, że jest to decyzja), dodatkowo wyjaśnić należy, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nadto nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s.217).
Z tych względów również zaskarżone postanowienie nie może zostać objęte ochroną tymczasową polegającą na wstrzymaniu jego wykonania.
Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.