Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 4 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 656/09

Uzasadnienie

W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęły dwa pisma [...]:

1. – z dnia [...] r. zatytułowane: "Dotyczy: skargi na Decyzję U.S.", do którego [...] załączył kserokopie pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] r., oraz interpretacji indywidualnej z dnia [...], udzielonej mu przez działającego z upoważnienia Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej;
2. – z dnia [...] r. opatrzone tytułem: "Dotyczy: odwołania Decyzji Naczelnika U.S. "

W dniu [...] r., do Sądu wpłynęło kolejne pismo skarżącego z dnia [...] r., stanowiące uzupełnienie opisanych powyżej pism. W piśmie tym [...] doprecyzował zakres swojego żądania, wskazując, że zaskarża pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego. Sąd, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r., przesłał skargę organowi podatkowemu według właściwości.

Pismem z dnia [...] r., Naczelnik Urzędu Skarbowego udzielił odpowiedzi na skargę. W piśmie tym organ podatkowy opisał przebieg prowadzonych czynności, mających na celu doprowadzenie do prawidłowego wyjaśnienia obowiązków podatkowych deklarowanych przez [...], wskazując jednocześnie, że nie wydano żadnej decyzji w ww. zakresie, zaś pismo Nr [...] dotyczyło informacji w sprawie zasad opodatkowania przychodów z najmu.

W tym stanie rzeczy, sprawa zainicjowana pismami [...] z dnia [...] r., a uzupełnionymi pismem z dnia [...] r., została zarejestrowana pod sygnaturą akt I SA/Sz 656/09, jako skarga na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie informacji o sposobie opodatkowania przychodów z najmu.

W dniu [...] r. do Sądu wpłynął, sporządzony na urzędowym formularzu PPF, wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje

Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Jednakże przyznanie prawa pomocy zostało uzależnione przez ustawodawcę od spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą z nich reguluje art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

1. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), który warunkuje przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Druga z przesłanek została określona w art. 247 P.p.s.a. i ma charakter negatywny. Oznacza to, że jej wystąpienie wyłącza możliwość przyznania prawa pomocy, choćby spełniona została przesłanka przyznania prawa pomocy przewidziana w art. 246 § 1 P.p.s.a.

I tak, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przy czym, o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Konieczność zastosowania art. 247 P.p.s.a. będzie zatem zachodziła przed wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (art. 58 § 1 P.p.s.a.). Jedną z przesłanek, które nakazują sądowi uznać skargę za niedopuszczalną i orzec o jej odrzuceniu, jest zaś niepodleganie sprawy kognicji sądu administracyjnego (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt I OZ 29/10, dostępne: Centralna Baza Orzeczeń Sądowych).

Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Ponadto sądy administracyjne, zgodnie z art. 4 P.p.s.a., rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

W rozpatrywanej sprawie [...] wniósł skargę na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], w przedmiocie informacji o sposobie opodatkowania przychodów z najmu. Skarga ta nie dotyczy zatem aktów, czynności czy spraw, wymienionych w przywołanych powyżej art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 P.p.s.a., podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, i jest niedopuszczalna.

Wobec tego, że niedopuszczalność skargi stanowi o jej oczywistej bezzasadności w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., uznać należy, że w rozpatrywanej sprawie prawo pomocy stronie skarżącej nie przysługuje.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 247 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.