Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 marca 2015 r. S.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dopłaty do ceny 1 m3 usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków z terenu miasta i gminy B. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 5 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy przed wniesieniem skargi do sądu skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa a jeżeli to to do nadesłania jego odpisu.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący, w piśmie z dnia 24 czerwca 2015 r., wskazał, że nie kierował żadnych wezwań do Rady Miejskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że podstawę wniesienia skargi na uchwałę rady gminy stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594) zwanej dalej "u.s.g.", zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Stosownie zaś do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 (dotyczących między innymi skarg wnoszonych na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zarówno ogólna regulacja art. 52 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, jak i regulacja szczególna art. 101 ust. 1 u.s.g., przewidują wymóg przed wniesieniem skargi do sądu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym, zgodnie z orzecznictwem i piśmiennictwem nieodzowna jest pisemna forma wezwania do usunięcia naruszenia przewidzianego w art. 101 u.s.g. (tak: postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 1991 r, SAAA/r 425/91, OSP 1993/1/20; E. Ochendowski, glosa do postanowienia NSA z dnia 12 czerwca 1991 r., SAAA/r 425/9, OSP 1993/1/20, t. 3).
Skarga w niniejszej sprawie wywiedziona została do Sądu właśnie na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Treść tego artykułu w pierwszej kolejności obliguje Sąd do zbadania, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne. Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że wyboru metody ustalania dopłaty do ceny 1 m3 usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Jednakże warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy jest jej poprzedzenie wezwaniem organu gminy, który wydał kwestionowaną uchwałę, do usunięcia naruszenia. Dopiero bezskuteczność takiego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia umożliwia zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego.
W przedmiotowej sprawie powyższy warunek uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, nie został spełniony. Skoro skarżący nie zrealizował przed wniesieniem skargi do Sądu wyżej wskazanego ustawowego wymogu wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, to tym samym nie wyczerpane zostały przez niego środki zaskarżenia, co powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. Stosownie natomiast do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.